Κοινοποιησεις
Τον ένα χρόνο, πλάκα, γέλιο, αγκαλιά
μαζί στα πάντα και κοπάνα απ’ τα σκαλιά.
Τα θρανία έχουν δικιά τους ιστορία
και τα λόγια φτιάχνουν άλλη ουτοπία.
 
Μετά από μήνες δεν μιλάνε όπως πρώτα
τραβάει καθένας τη δική του μόνο ρότα.
Η ανάμνηση έχει μείνει απ’ την παρέα
νοσταλγούνε που περνούσαν τόσο ωραία.
 
Δύσκολα μένουν ενωμένες οι παρέες
πέφτουν στις τρέλες τους σχεδόν πάντα αυλαίες.
Κρίμα, είναι κρίμα που τα λόγια τους δεν πιάσαν
και το γέλιο που τους ένωνε ξεχάσαν…