Κοινοποιησεις

– Οι άνθρωποι έχουν πάψει να εκτιμούν την μυρωδιά της τροφής τους,
διαπίστωσε κουνώντας με απογοήτευση το κεφάλι.
– Προσπαθούν, μάλιστα, να απαλλαγούν απ’ αυτήν με κάθε τρόπο,
πρόσθεσε ένας άλλος.
– Χρησιμοποιούν συστήματα εξαερισμού και αποσμητικά χώρου,
πετάχτηκε ο τρίτος.
– Και βάζουν παντού τεχνητά αρώματα.
Γύρω μας, όλο οι ίδιες μυρωδιές, βανίλια, καραμέλα ή λάδι
τρούφας.
Το έχετε προσέξει; ρώτησε ο τέταρτος της ομήγυρης.
– Ναι, και γι’ αυτό είναι πολύ εύκολο να τους πασάρουν
κάτι χαλασμένο χωρίς να το καταλάβουν,
συμπλήρωσε κάποιος.
– Όταν τρώνε σε δημόσιο χώρο, δεν σκύβουν να μυρίσουν το πιάτο τους.
Προφανώς,
θεωρείται άκομψο, συμπέρανε αυτός που τους άκουγε με προσοχή.
– Υπάρχουν και χειρότερα. Όταν συναντιούνται κάνουν χειραψία
αντί να βάλει ο ένας τη μουσούδα του ανάμεσα στα
πόδια του άλλου και να εισπνεύσει τη μυρωδιά του.

Έχει πολλά στραβά αυτός ο κόσμος,
είπε ο γηραιότερος της σκυλοπαρέας.
Και ξάπλωσε στο πεζοδρόμιο αναστενάζοντας.


(Διηγήματα της έχουν δημοσιευτεί στο the book’s journal |
ανθολογία 83 Ιστορίες μπονζάι για το Σημείο Μηδέν | Εκδόσεις Μ. Σιδέρη |
Ρωμαϊκή ώχρα και άλλες ιστορίες | Θράκα, 2017 |
Περιοδικό Χάρτης)