Κοινοποιησεις

.
Σε θέλω.
Φωνή βαθειά.
Ζεστά τσιγάρα κι ανάσες…,
κάποιες φορές,
έχω στο κεφάλι μου έναν ήλιο
κι ένα κεραυνό,
σιωπή.

Κάποιες φορές η απόσταση γίνεται μια μωβ κορυφογραμμή
ύστερα ο χρόνος παγώνει.
Αυτές τις φορές σκέφτομαι το γέλιο σου
σα να ήταν ένα κόκκινο μπαλόνι
στον ουρανό
και τότε,
μου έρχεται μια μόνη επιθυμία,
να το φωτογραφίζω,
πριν χαθεί.

Με κάνει να συσπώμαι
και μόνο η σιωπή της.
Θα ήθελα να την ξαναφέρω στο νου
όπως την ένιωσα απόψε.
Να της τραβάω τα μαλλιά.
Να νιώθω την μέση της με τα δυο μου χέρια.

Θα βάλω να πιω,
ένα κάτι,
ικανό και πρόθυμο,
να με πάει εκεί που δε θα με βρει κανένας έρωτας
για να μου πάρει τα λογικά.
Άνευ σήματος.
Ώστε να μη μπορέσει να μου πει
ψιθυρίζοντας “θέλω”.
Ύστερα να χάνομαι μέσα της..

(Φωτογραφία: Χρήστος Διαμάντης)

 

Προηγούμενο άρθροΕλευθερία Έκφρασης
Επόμενο άρθροNeverending dream .. | Konstantina Pal
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.