Κοινοποιησεις
Ο Γιάννης Τσαρούχης γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου του 1909
(παλιό ημερολόγιο)
και σύμφωνα με το νέο ημερολόγιο στις 13 Ιανουαρίου 1910.
ο δεύτερος γιός του Αθανάσιου Τσαρούχη, μεγαλέμπορου σε είδη κιγκαλερίας που καταγόταν από την Αρκαδία.
Η μητέρα του λεγόταν Μαρία Μοναρχίδη και καταγόταν από τα ηρωικά Ψαρά
όπου οι δικοί της σαν πρόσφυγες κατέφυγαν στη Σύρο.
Το νεοκλασικό που γεννήθηκε ο μικρός Τσαρούχης ήταν στην οδό Λουκά Ράλλη και λεωφόρο Γεωργίου
και σήμερα δεν υπάρχει.
Το ταβάνι της τραπεζαρίας του πρώτου σπιτιού του μικρού Τσαρούχη ήταν ζωγραφισμένο
από έναν Ιταλό καλλιτέχνη και αναπαριστούσε τον Αδάμ και τον Θεό του Μικελάντζελο
Ενώ στο δωμάτιο της μάνας του υπήρχε η αλληγορία της Άνοιξης του Μποτιτσέλι
Όλα αυτά τα έργα του προκαλούσαν «σεβασμό, κατάπληξη αλλά και πλήξη».
Μικρός ήθελε να γίνει ακροβάτης, αλλά ποτέ δε σκεφτόταν να γίνει ζωγράφος
αν και συνεχώς ζωγράφιζε με παστέλ σε μεγάλα χαρτόνια.
Εξάλλου, οι γονείς του τον εμπόδιζαν.
Η μάνα του θεωρούσε ότι λερώνει το σπίτι με τη ζωγραφική, και ο πατέρας του ότι δεν είναι σοβαρά αυτά που κάνει.

Τον ήθελε δικηγόρο ή χημικό.

Από το 1920 που ο Τσαρούχης ήταν 10 χρ. και μέχρι το 1925, επειδή οι γονείς του αναγκάστηκαν
να ταξιδέψουν στη Ελβετία προς χάρη της άρρωστης μικρής τους κόρης, φιλοξενήθηκε
μαζί με τον μεγάλο του αδελφό Μάριο στη πολυτελή βίλα της θείας του
(αδελφή της μάνας του) Δέσποινας Μεταξά.
Της γνωστής πολιτικής οικογένειας Μεταξά.
Τότε ξεκίνησε να ζωγραφίζει με ακουαρέλα και να εγκαταλείπει τα παστέλ
που μέχρι τότε χρησιμοποιούσε. «Από τότε θυμάμαι, δε ζωγράφιζα ποτέ μου με ευκολία
και με αγωνία έπιανα τα πινέλα».
Τότε πήρε κάποια μαθήματα από έναν Γάλλο ζωγράφο ονόματι Πίκ
που θεωρούσε τον Τσαρούχη ανεπιτήδευτο μαθήσεως και σταμάτησε ναζί του.
Όμως ο μικρός Τσαρούχης συνέχισε να ζωγραφίζει εντατικότερα και τα πάντα εκ του φυσικού.
Ο ίδιος έλεγε, ότι το σπίτι του Μεταξά δεν είχε καθόλου πίνακες στους τοίχους παρά έναν
που παρίστανε ένα στρατιώτη που λεγόταν ότι «Δύο είναι οι βασικές αναζητήσεις μου (στη τέχνη).
Η μία είναι νεοκλασική και προσπαθεί να αφομοιώσει το αρχαίο κλασικό ιδεώδες
όπως το εξέφρασε το Μπαρόκ και η Αναγέννηση.
Η άλλη μου τάση είναι να εκφράσω όλες μου τις αντιρρήσεις για το ίδιο το ιδανικό μου».
«Θα προτιμούσα να γίνω αγρότης και στον ελεύθερο χρόνο μου να βάφω.
Έτσι θα απέφευγα το εμπόριο έργων τέχνης.
Το εμπόριο της τέχνης και γενικά το εμπόριο, είναι τρομερά πράγματα».
«Οι μεγάλοι τραγικοί με έχουν επηρεάσει πολύ.
Μου έδειξαν τη ζωή όπως είναι. Ο Νίτσε με επηρέασε πολύ
με ωραίες συμβουλές και ωραίες διαφωνίες μαζί του».
«Μόνον αυτοί που σφάζουν με άνεση και ευχαρίστηση έχουν δικαίωμα να τρώνε κρέας».
«Φιλία είναι η συμφωνία 2 ανθρώπων να μην προχωρήσουν τη σχέση τους σε βάθος, αλλά να μείνουν στην επιφάνεια».
Και αλλού «Φιλία είναι η συμφωνία 2 ανθρώπων, εναντίον όλου του κόσμου».
«Στην Ελλάδα ζούμε πολυτελέστερα από όσο μας επιτρέπουν τα μέσα μας, πέρα
από τις οικονομικές μας δυνατότητες και τις ψυχικές μας ικανότητες.
Αυτό ήδη μας δημιουργεί προβλήματα και θα μας προξενήσει μεγάλο κακό.»
«Οι έλληνες ζωγράφοι, αγάπησαν την Γερμανία γιατί ήταν ευπρόσιτη, επαρχιακή,
και δια αυτής απολάμβαναν την Ευρώπη, όπως τα παιδιά τη θάλασσα στα ρηχά».
«Η τέχνη δεν είναι απασχόληση. Δεν είναι για να περνάς την ώρα σου.
Είναι η θρησκεία του ζωντανού και αιώνιου».
«Ο λόγος, η γλώσσα, η φωνή είναι το αντίδοτο στο θάνατο και τη δυστυχία».
«Αρετές μας είναι τα ελαττώματα που παραδεχθήκαμε».
“Θυμήθηκα τα μπαρ και τα καφενεία στα οποία περίμενα πάντα μιαν ευκαιρία
σχετική με τη δουλειά μου. Το μεγάλο πρόσωπο που θα ερχόταν.
Το τί κατάπινα εκεί πέρα, ποτά κ φαγητά πανάκριβα για αυτό που είναι κ πολύ βλαβερά για την υγεία.
Αν ξανά έκανα τη ζωή μου, θα έκανα τελείως διαφορετικά πράγματα.
Θα έκανα καλλιέργεια της γής, θα μάθαινα να κάνω την τροφή μου.
Αντί να περιμένω ευκαιρίες στα καφενεία κ το λαντζάρισμα μου.
Ήταν τρομερό αυτό το πράγμα!
Να περιμένεις να σε εκτιμήσουν άνθρωποι που δεν εκτιμάς για να κερδίσεις λεφτά!
Αυτό αγγίζει τα όρια της τρέλας”
«Το να μη μπορείς να πιστέψεις, είναι ένα είδος αναπηρίας».
«Να μην χωρίζεται η παιδική ζωή μου από τη ζωή του ενήλικου».
“Ο κόσμος σήμερα υποφέρει από άχρηστες ελευθερίες.
Αυτές είναι χειρότερες από την απαγόρευση κ την σκλαβιά.
Πρέπει κανείς να βρει νέους τρόπους πειθαρχίας στα μέτρα μας, τις ανάγκες μας.. Κάνε ότι θέλεις.
Τότε θα απαντήσει ένας άνθρωπος λογικός
“Θέλω να με βοηθήσετε να μάθω τι θέλω”.
Και το λένε κυρίως οι νέοι άνθρωποι.. Σήμερα, η εποχή μας είναι γεμάτη από ελεύθερους ανθρώπους
που η ελευθερία τους έγκειται στο να αγνοούν τις συνέπειες των πράξεων τους..
Και μέχρι ενός σημείου καλλιεργείται αυτή η ελευθερία”.
«Είναι οδυνηρό για να σε εκτιμήσουν να προσπαθείς να κάνεις πράγματα
που να αρέσουν σε ανθρώπους που δεν εκτιμάς».
«Ποτέ δεν υπήρξε μια εποχή που οι άνθρωποι να ήταν τόσο δύσθυμοι και μελαγχολικοί.
Άλλωστε, αυτό εξηγεί από μιαν άποψη, την τρομερή και μέχρι αηδίας οργάνωση της ευθυμίας.
Καμιά εποχή δεν είχε οργανώσει τόσο πολύ την ευθυμία, όσο η δική μας.
Σε καμιάν εποχή δεν έπαιζε πρωί-πρωί στα σπίτια το ραδιόφωνο εύθυμες μουσικές
για να ξυπνήσουν οι άνθρωποι μελαγχολικοί και σχεδόν έτοιμοι να αυτοκτονήσουν».
«Στην Ελλάδα όλα γίνονται όπως θέλουν οι μέτριοι».
«Δεν ζητώ ανθρώπους να σκέφτονται σαν εμένα. Αλλά να κάνουν σκέψεις συμπληρωματικές των δικών μου».
“Υπάρχει μια ομηρία στις αγορές των έργων τέχνης.
Το παίρνω (το έργο σου) για να καθίσεις φρόνιμα, θα σε πληρώσω κιόλας
για να πάψεις να είσαι τόσο ελεύθερος,
να πάψεις να μιλάς ουσιαστικά εναντίον μου.. Ούτε ο καλλιτέχνης, ούτε ο έμπορος είναι κύριος της τέχνης.
Είναι ο Άνθρωπος. Βγαίνει για την εξυπηρέτηση του ανθρώπου.
Δηλαδή, αυτό που κάνουμε είναι ιερό κ δεν το εξαγιάζει το χρήμα κ η τιμή που δημιούργησε η δημοπρασία
ή η γκαλερί. Και μοιραίως φθάνουμε σε μιαν αντίληψη θρησκευτική της ζωής”
«Χρειάζεται η θεία αφέλεια για να βρεις μέσα σου την αλήθεια».
«Ένα μόνο έχω να συμβουλέψω τους νεότερους: Να πειθαρχούν στην πίστη τους, αφού προηγουμένως την ανακαλύψουν».
“Η τέχνη που έπαψε πλέον να λειτουργεί (μέσα από την διάλογο), περνάει σε αυτούς
που δεν την ξέρουν, ως αναγκαία πρωτοτυπία από την οποία μπορούν να απομυζούν αξία οι ίδιοι..
Δημιουργείται έτσι μια ανεξάντλητη αγορά, ένα καινούριο προσκύνημα, με οικονομικά οφέλη για τους αυτόκλητους προστάτες της τέχνης”.
Σήμερα, η μοντέρνα ζωγραφική επικράτησε χάρη στη νομοθεσία του κράτους
που της έδωσε ένα δίπλωμά ότι είναι ακαδημαϊκή, ευτραφής, κρατική.
Δεν εκφράζει πια την αληθινή διαφωνία του ανθρώπου με το κατεστημένο.
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ που εξελίχθηκε”
“Όταν διαβάζω τα βιβλία περί ζωγραφικής μου κάνουν εντύπωση σαν κάτι βιβλία σεξουαλικά
που λένε μην κάνετε το ένα, μην κάνετε το άλλο διότι θα πάθετε αφροδίσια νοσήματα..
τα βιβλία αυτά είναι για να σου κόψουν από ότι ζωγραφίζεις, παρά για να σου μάθουν να κάνεις ζωγραφική πιο στέρεα.”
“Είναι απογοητευτικό για τον καλλιτέχνη να ξέρει ότι τόσοι κόποι και τόσες θυσίες
καταλήγουν να πέσουν στα χέρια εμπόρων και συλλεκτών που το σώμα τους
και η ψυχή τους εκφράζουν έναν θανατερό ιδεαλισμό.
Έρχεται η στιγμή που αρχίζει κανείς να αμφιβάλλει αν η ίδια η τέχνη, προ ατομικής βόμβας
ή μετά, έχει την αξία είχε την αξία που της δώσαμε”. σκοτώθηκε.