Κοινοποιησεις
Συζητώντας:
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ: Μουσικός, ποιητής.. τι προτιμάς περισσότερο;
ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ: να ζώ

Όλα είναι δρόμος…
Ήμουν αρκετά νέος όταν και ο ήρωας μου ήταν νέος, με τη διαφορά
πώς αυτός έγινε γρήγορα διάσημος και σύντομα είδα τη φωτογραφία του στα περιοδικά:
Ήταν στο Marguee, αγκαλιασμένος με νέους στη σκηνή.
Για μας, τότε, τους έφηβους του προηγούμενου αιώνα, η μουσική ήταν ας πούμε ο τρόπος που ζούσαμε.
Και τότε και στη συνέχεια δηλαδή.
Ήταν ένας τρόπος να συντηρήσουμε κάτι απ’ την ψυχή μας, που ήταν έτοιμοι
να την αρπάξουν γύρω γύρω, όπως θα πει αργότερα ο ήρωάς μου.
Βλέπαμε τα ίδια μοιρολόγια, τη θλίψη και τον εφιάλτη, αυτά που ένιωθαν τα δέντρα
να συμβαίνει γύρω τους ή τα ζωάκια. Ήμουν σίγουρος ότι ένιωθαν τον παραλογισμό και ήταν φρικαρισμένα.
Και ξαφνικά οι Τρύπες διαλύθηκαν και βρέθηκε ο ήρωάς μου με τη στολή και μ’ όλη την εξάρτηση, αλλά
εγώ θυμόμουν ότι στα τραγούδια του έλεγε πως δεν θα πήγαινε ποτέ μα ποτέ στον πόλεμο.
Ε, κάποιοι από μας, ίσως και οι περισσότεροι από μας, έχουν ήρωες
και οι ήρωες έχουν φίλους και δεν θέλουμε να είναι συνηθισμένοι, άνθρωποι.
Θέλουμε να’ ναι μοναδικοί, γουστάρουμε να τους βλέπουμε να μην ενδίδουν σε συμβιβασμούς οποιουδήποτε είδους.
Δεν χωρούσε στο κεφάλι μου πώς μπορεί κάποιος να γράψει ποίηση τόσο προκλητικά και ξεκάθαρα
κι ύστερα και να’ ναι τόσο ρομαντικός και ξεκάθαρος.
Ποίηση τελικά γράφεις όταν αυτά που βγαίνουν είναι από την ψυχή σου, για να τελειώνουμε με αυτό.
Κι έτσι τον αγάπησα. Το ίδιο έκανε και ο κόσμος.
Δεν μας ενδιέφερε η προσωπική του ζωή κι εκείνος ό, τι αγαπούσε το φύλαγε καλά.
Ύστερα ο ήρωάς μου βρήκε συντρόφους κι ένα τσελίστα από τον ουρανό
κι άλλους μετά απ΄ αυτόν, που εμπνεύστηκαν, μπήκαν με την ψυχή τους μέσα
και το φέρανε και κάθισαν σε μια παραλία της Κρήτης, χαζεύοντας τα κύματα
να σκάνε στην ακτή και σαν διαμάντια ένα, ένα έβγαιναν: Σιγά μην κλάψω,
Μέσα μου αέρας που φυσά, Η αγάπη ορμάει μπροστά,
Άγρια τον άστρων μουσική, Ω δεσποινίς μου ουτοπία. ..Κρίμα να μην είσαι εδώ.
Ο κατάλογος είναι μακρύς έκτοτε.
Ξέρω πως δεν θα έπρεπε να γράφει τόσα ποιήματα, αλλά πιότερο
του αρέσει να ζει και το απίστευτο είναι πως πληρώνεται γι’ αυτό.
Ζει! ..μόνος, ή όχι, λιτός, πολίτης του κόσμου και βαθιά ερωτευμένος με την Κρήτη.
Ας είμαστε ρεαλιστές, όμως, μπορεί κάλλιστα να πεθάνει πάνω σε ένα ξενύχτι, γράφοντας
δέκα , έντεκα, δώδεκα ποιήματα και μετά από ένα καλό γαμήσι (κι εδώ είναι το γέλιο)
να βρεθούν τα ποιήματα, όχι πως ο θάνατος θα είναι ανυπόφορος ή τραγικός
(θα βρίσκεται, όχι εδώ) αλλά τα ποιήματά του θα δείξουν (σ’ αυτούς τους μίζερους κριτικούς) πώς ήταν ποιητής.
Όμως ο θάνατος ακόμη αργεί για τον ήρωά μου.
Συμβαίνει με τους κακομαθημένους κομήτες
Δεν μπορούν να σηκώσουν τα μάτια τους
Δεν μπορούν να θυμηθούν την τροχιά τους
Βρίσκονται πάντα εκεί που δεν πρέπει
Με τις αστείες ουρές τους
Αναστατώνουν το νόμιμο σύμπαν

|Σάλια, μισόλογα και τρύπιοι στίχοι|

το κλείνω εδώ.

Χρόνια πολλά ποιητή!
Ευγνωμοσύνη μόνο για τις τόσες μολυβιές που μας χαρίζεις ακόμα!
Αυτές που μελωποίησες για να μας θυμίσουν, πως : Η φωτιά, η Γιορτή, η απώλεια, ο πόνος,
ο κάθε μικρός θάνατος κι ο μεγάλος ατελείωτος ο κόσμος
Όλα είναι δρόμος…
Ας λυτρωθούμε ΚΙ ΑΣ ΧΑΣΟΥΜΕ (!)
Μην γκρινιάζεις.. αφού.. το λέει κι ένα τραγούδι

που μας μάθαιναν παλιά: «Ο χαμένος θα τα παίρνει όλα» !

Ο Γιάννης Αγγελάκας στη σκηνή με τους 100 βαθμούς κελσίου στην Τεχνόπολη

Ο Γιάννης Αγγελάκας μαζί με τον Δημήτρη Πουλικάκο σε πρόβα στο Music stage GAGARIN 205Οι φίλοι Γιάννης Αγγελάκας και o sonny περπατούν το Λονδίνο

Ο Γιάννης Αγγελάκας κι ο Χρήστος Διαμάντης τα μιλάνε στους δρόμους του Λονδίνου
Χ.Δ -Μουσικός, ποιητής τι ;
Γ.Α: Πιότερο μ΄αρέσει να ζώ

Ο Γιάννης Αγγελάκας με τον Νίκο Βελιώτη στα καμαρίνια του ILION PLUS

Προηγούμενο άρθροΣυγγραφέας – Julio Cortázar
Επόμενο άρθροΒιβλιοπαρουσίαση – Το χαμένο νησί – Μ.Καραγάτσης
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.