Εξώφυλλο: Pauline Zenk

Δες, ξημερώνει.

Κάτι σπουργίτια πετούν.

Θρόισμα φύλλων.

Στα σεντόνια μου,

μιά αχτίδα ζεσταίνει

το άρωμά σου.

Μάλλον έφυγες.

Πριν το φως σε χαϊδέψει.

Τρέμαν τα χείλη..

Λαμποκοπούσες,

μες τα θεοσκότεινα,

μαβιά σεντόνια.

Μιά σκοτοδίνη.

Μιά ζαλάδα της στιγμής

το άγγιγμά σου.

Μύριζες μύρο.

Σα ξεχασμένου Θεού

το στερνό χνώτο.

Δεν είχα χρόνο.

Μόνο μια ερώτηση!

Το όνομά σου..

Έπιασε μπόρα.

Μια δυνατή αστραπή.

Σύννεφα στάχτη.

Απ’το φεγγίτη,

κρύο και λασπόνερα,

τρίζουν στο ξύλο.

Κοίταξα δίπλα,

το κρεββάτι μου μονό.

Μα πώς γίνεται!.

Πραγματικότητα,

σκληρή και πάντα κρύα.

Ήσουν όνειρο.