Κοινοποιησεις

Φωτογραφίες: ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ

Σ’ αυτή τη ζωη συμβαίνει το εξής.
Δεν είναι “ο χρόνος”.. είναι “οι χρόνοι” – συνυπάρχουν δύο χρόνοι.
Ο χρόνος μας – η ζωή μας – που κοστολογείται σήμερα 20 Γενάρη.. (Για κάτσε να δω… τι λέει ο Nikey …)
ΕΛΛΑΔΑ: 2,5 γιούρος.
Δυόμιση ευρώ η ώρα. .. (σου) φίλε. Σήμερα.

Απλά μαθηματικά.. 8ωρο απασχολούμενου είκοσι ευρώ, 20 δια 8 = 2,5.
Αυτός είναι ο καπιταλισμός φίλε, μεταλλικός με πέρλες, σαν ένα τεράστιο σιδερένιο καυλί, προέκταση του μικρού πέους των εξουσιαστών που όπως πολύ σωστά περιγράφει ο Δημήτρης (ΜΗΤS.O.S) Πουλικάκος “Είτε προφίλ είτε ανφάς, ούτως ή άλλως θα τον φας.”

Ο ” Άλλος χρόνος “, πατάει στις μύτες και αναπνέει έξω από το βούρκο.. στροβιλίζεται, ερωτεύεται, στριφογυρίζει ζεστά τσιγάρα, σε κάνει να σπαρταράς σαν ψάρι έξω από το νερό από την καύλα.

..γαμεί τους φόβους του και πιότερο του αρέσει να ζει.
Να ζει ελεύθερος.
Ο “Α χρόνος” είναι καριόλης, αδυσώπητος, νομοθετημένος.
Ο “Β χρόνος” αμφισβητεί, ζει με την τύχη του και παίρνει τις αποφάσεις του ενστικτωδώς καθ’ οδόν.
Κι ενώ όλοι έχουν άποψη επί παντός επιστητού.. “εγώ τρελλαίνομαι φίλε…” σου λέω..
Είναι χθες .. νύχτα στη Νομική.
Τ’ αστέρια είχαν σκύψει σιγά σιγά ν’ ακούσουν.. πώς ζουν και πώς χορεύουν οι παλιάτσοι.
Απ τη Νομική, τα όνειρα κάποιων περίεργων ανθρώπων με ιδιαίτερη ομορφιά, συμπεριφορά μη συμβατική και τρύπιους στίχους, κρυώνουν τα “δικά τους.”
Γαμούν απαλά και φεύγουν..
Δεν θα υπάρξουν μάρτυρες.

Ψηλά η σελήνη, τη μπλε ώρα, άρχισε να τελειώνει πάνω στα σύννεφα, σαν τη γκόμενα του punk-η-, που τυλιγμένη πάνω στο σώμα του με απόλαυση αφήνει τους ιστούς της, υπό την απειλή μιας τεράστιας εμπειρίας.

“Η μνήμη ακροβατεί στο περβάζι του παραθύρου.

Σκύβει και φιλά τη νοσταλγία, ξαπλωμένη πάνω στο κορμί του δρόμου.

Μόνο τη νοσταλγία…”

Κάποιοι είναι πεπεισμένοι ότι υπάρχει ζωή και πριν το θάνατο.

Φοράνε τατουάζ, κι όχι ρολόγια στα χέρια τους και ξεχνούν την ευγένεια προς όσους επιμένουν να τους κάνουν τέτοια δώρα.
Στο σπίτι τους δεν έχουν κρεμαστά διακοσμητικά ρολόγια.
Προτιμούν ν’ ακούνε τους χτύπους της καρδιάς τους.
Ρουφάνε τους χυμούς των διαθέσεών και των πόθων τους.

Τρώνε όποτε κι αν πεινάσουν, δημιουργούν νέους κόσμους και κάνουν έρωτα ανένοχα όλες τις ώρες της ημέρας και της νύχτας.

Και βέβαια τρολάρουν.

Ξέρουν πως ο χρόνος κυλά κι όλα μπορούν να συμβούν.
Ξέρουν πως ο χρόνος κυλά βασανιστικά αργά στην απώλεια.
Κι ακόμη, γνωρίζουν πως ο χρόνος χάνεται σαν αστραπή όταν περνούν όμορφα με τους φίλους τους.

Δέχονται πως υπάρχει κάτι ακόμα που δεν έχει χαθεί.. είναι η αγάπη.

Υπάρχουν βέβαια κι εκείνοι που είναι πιστοί στον “Α χρόνο.”

Η ζωή τους.. σηκώνονται το πρωί στις επτά παρά τέταρτο.
Τρώνε μεσημεριανό τις Κυριακές στη μία όπως προστάζει το οικογενειακό πρωτόκολλο του προτεσταντισμού με την οικογένεια και βραδινό στις εννιά με την tv αγκαλιά.
Φτάνουν σε οργασμό σπάνια αλλά σε κάθε ραντεβού για το συμφέρον της εταιρείας στην ώρα τους, πιστοί στις προσταγές του ρόλους τους.
Κάνουν έρωτα μεταξύ δωδεκάμιση και μία και δέκα το βράδυ.
Δουλεύουν σαράντα ώρες νόμιμα αλλά πολύ παραπάνω για το καλό τ΄αφεντικού τους κάθε εβδομάδα, διαβάζουν την εφημερίδα με τα περισσότερα δώρα, κυρίως κάθε Κυριακή και ΠΑΜΕ ΣΤΟΙΧΗΜΑ κάθε Τρίτη βράδυ που έχει Tsampions Legue.
Όταν θέλουν να καπνίσουν, κοιτάζουν το ρολόι τους για να δουν αν είναι ώρα για break.
Αν βρεθούν σε μια συναυλία και κινδυνεύσουν ν’ αφεθούν στη μουσική, κοιτάζουν το ρολόι πάνω που είναι μέσα στην καύλα για να δουν σε πόση ώρα πρέπει να επιστρέψουν σπίτι.
Ο κάθε χρόνος έχει τη δική του αλήθεια, όμως οι αλήθειες τους δεν είναι οι ίδιες για όλους.

Εν κατακλείδι, συμφωνούμε ότι διαφωνούμε.

“Στο απέναντι μπαλκόνι μία γάτα διαγράφει αλάνθαστες τροχιές, κύκλους και κύκλους μέχρι να δύσει.

Μέχρι ν’ ανοίξει το στόμα της και να την καταπιεί.
Νοιώθω μέσα μου σαν παγωμένο ψίθυρο το πόσο εύκολα μας παραπλανούν τα μεγέθη.
Μας υπνωτίζουν και ζούμε διαγράφοντας απέραντες τροχιές μέσα σε μπαλκόνια και πολιτείες και τίποτα.
Το τελευταίο έχει τη μεγαλύτερη χωρητικότητα από όλα.
Τους εαυτούς μας δεν τους υπερβαίνουμε.
Αντί αυτού μάθαμε να τους ξεχειλώνουμε με τον πιο κομψό τρόπο.
Κι έτσι παίρνουμε το σχήμα των σπιτιών, των αιθουσών, των αυτοκινήτων… Κι έτσι αρμόζουμε άψογα στα κουτάκια της πραγματικότητας και στα κουτάκια επί παντός επιστητού …”

κι εγώ τρελλαίνομαι…

Η “mpalothia” είναι μια σελίδα που πραγματώθηκε στην Κρήτη (το λέει και τ’ όνομα της).

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα εμμένει στα γεγονότα που αφορούν μόνο στο νησί.
Λειτουργεί και ως χώρος έκφρασης απόψεων των δημιουργών της αλλά και φίλων, αναγνωστών

και συντρόφων οι οποίοι θα καταθέτουν την άποψή τους στα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα.

Μας αρέσει (!) που η “mpalothia” είναι ένας υγιής ιός, αντι-πληροφόρησης.

Που είναι εκτός νορμών.

Που εναντιώνεται στην μαζοποίηση των προσωπικοτήτων και στην καταδυνάστευση της ελεύθερης σκέψης από εξουσιαστικούς μηχανισμούς.

Συνυπογράφουμε πως σε ανθρώπινο επίπεδο, για τον “ελέυθερο άνθρωπο”, σημαίνει την απόρριψη κάθε εξουσιαστικής σχέσης.

Σ’ όλα τα πεδία της ανθρώπινης δραστηριότητας, είτε μιλάμε για πολιτική είτε για οικονομία είτε για τις διαπροσωπικές ανθρώπινες σχέσεις.
Αυτό, συνεπάγεται ότι δεν δέχεται την καταστολή και την επιβολή από το κράτος και τα όργανά του.
Δεν δέχεται τον πλουτισμό του “Χ” εις βάρος του “Ψ”, ούτε δέχεται κάποιος να θεωρείται ανώτερος από τους υπόλοιπους.

Διότι αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ανισότητα άρα και την καταπίεση.

Και για όλους αυτούς τους λόγους, εμείς από το site “σινιάλο.” – https://cignialo.gr/

παραβρεθήκαμε στο κάλεσμα (χθές τις 19 του Γενάρη) στη Νομική του site αντιπληροφόρησης “mpalothia” –
Πολλά μπράβο(!) στους Νεύρο, (Αντί).Αντίδραση,Toxic Rabbits και Sonterkommando που πάτησαν το γκάζι μας.
Και στους ονειροπόλους, αυτούς που στήριξαν με την παρουσία τους το κάλεσμα, καί εκτόξευσαν τη βραδιά με τις καυτές ανάσες των μέσα λύκων τους.

Κι όλοι μαζί, ένα κουβάρι “Sleepwalkers..”

Προηγούμενο άρθροΑπό την ποιητική συλλογή της Δήμητρας Αγγέλου, «Στάζουν Μεσάνυχτα»
Επόμενο άρθροCautionary Tales / Ωδή στη διαφορετικότητα
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.