Κοινοποιησεις

Κατά τη διάρκεια της πλάνης περπατάμε στην άκρη
του χάρτη, στην αρχή μιας παραλίας
απολαμβάνοντας την μικρή αλλά υπάρχουσα
μορφή μας δίπλα στη θάλασσα.

Άλλοτε βυθίζουμε στην ατμόσφαιρα τα γόνατά μας
με προορισμό τη σελήνη ψάχνοντας την απάντηση
στη γαλήνη.

Άλλοτε τρέχουμε πανικόβλητοι γύρω από τον ήλιο
με βήμα ταχύ και φλόγες στο στήθος μας.

Ορισμένες φορές αποφασίζουμε να ξεπεράσουμε τα
όρια στεριάς του χάρτη και να διασχίσουμε το βυθό
με νωχελικά αργά βήματα.

Κάποιες άλλες φορές αφηνόμαστε στην έλλειψη
βαρύτητας των πραγμάτων (και του φεγγαριού) και
ξαπλώνουμε.
Όπως ακριβώς κάνουμε στη θάλασσα.

Όμως στον ήλιο το μόνο που μπορείς διαφορετικό
να επιλέξεις είναι να καείς.

Να απομονώσεις το φόβο , τον πόνο και την πληγή
από τη συνείδησή και να τυλιχθείς απλά, σχεδόν
ευλαβικά, στις φλόγες, στη φωτιά, στο φως.

Όταν πλέον έχει κορεστεί το βήμα, ο ρόλος του
υπνοβάτη και το κυνηγητό έρχεται η στιγμή της πιο
ώριμης παραίτησης, της πιο δύσκολης, μαχητικής
και νικητήριας παραίτησης στη λύτρωση.

Αποδοχή εαυτού, ανύψωση πνεύματος.

Αποτέφρωση κάθε τυραννίας!

Προηγούμενο άρθροLedio Capuni | ΓΕΓΟΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ
Επόμενο άρθροΚριστίνα Πέρι Ρόσι | ΟΙ ΕΞΟΡΙΣΤΟΙ ΙΙ
ΝΑΓΙΑ ΞΕΝΑΚΗ
Μεγάλωσα στην επαρχία ,εν πλω, σε ένα νησί. Δεν έχω γεννηθεί ακόμα και δεν είμαι σίγουρη για τον αν έχω πεθάνει ως τώρα. Υπάρχω με την αμφισβήτηση , το δείλι , την μουσική και την ηδονή των λέξεων . Σιχαίνομαι την ομοιομορφία . Είμαι ερωτευμένη με κάθε αντίφαση . Για να σε συμπαθήσω αρκεί να έχεις συναισθήματα διπολικού και την ικανότητα να μπορείς να τα ελέγχεις χωρίς να τα σκοτώνεις . Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω ένα τριαντάφυλλο δίπλα σε ένα άδειο μπουκάλι κρασί.