Κοινοποιησεις
 
Πόσο μεγάλη φαίνεται η ζωή τη νύχτα πόσο νέοι νιώθουμε πόσο χρόνο νομίζουμε πως έχουμε
Όλα πιο απαλά, πιο τρυφερά πιο αιώνια
Σαν να ‘μαστε αθάνατοι αγέννητοι κάποιες φορές μες στη μήτρα της μάνας μας σκοτεινά μα χωρίς φόβο προστατευμένοι απ’ το σκληρό φως
Κι άλλες φορές πόσο πονάμε πόσο αργεί να ξημερώσει πώς μας σφίγγει τον λαιμό το σκοτάδι πώς μας επισκέπτονται όλοι απρόσκλητοι πεθαμένοι ζωντανοί λες κι η καρδιά είναι έξω απ’ το σώμα και κάθεται σε μια γωνιά και μας μιλάει και μας ρωτάει και μας κρίνει μας κατακρίνει μα τι να της πούμε; να τη μαλώσουμε; να τη διώξουμε; δε γίνεται καρδιά μας είναι αν το κάνουμε θα πεθάνουμε δε θα ξημερώσουμε
Και θέλουμε γιατί τη μισή μας ζωή αγαπάμε τη μέρα και τον ήλιο και τη θάλασσα που γυαλίζει πάνω της και μας τυφλώνει κι όλα αυτά χωρίς ξημέρωμα δε θα τα ξαναδούμε
Μα την άλλη μισή ζωή είμαστε πλάσματα του σκότους που σκοτώνουμε από αγάπη που σημαδεύουμε σώματα με το στόμα μας με τα χέρια μας ανελέητοι στον πόνο και στο δάκρυ τους
Μα είμαστε ένα
Η μέρα μας κι η νύχτα μας
Τα ίδια χέρια,
χάδι τη μέρα σπαθί τη νύχτα
Το ίδιο στόμα,
φιλί στο μέτωπο τη μέρα
δαγκωματιά που στάζει τη νύχτα
Ανθισμένοι όσοι δεν αναγκάστηκαν να διαλέξουν