Κοινοποιησεις

Φωτογραφίες: ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ “ΣΚΕΤΟ JACK”

Είναι μια μπάντα στη Θεσσαλονίκη που τολμά θρασέα να στεγάζει το στούντιο της και τους ηλεκτρονικούς ήχους της, καταμεσής των λαδάδικων.

Η Μαρία, ο Αδάμ κι ο Θωμάς. Αγύρτικα, νεανίστικα, σταρχιδιστικά πολύ, Ρόζα ξεμούδιασε, ήρθε η ανατροπή.

Oι meetingsalongtheedge κουδουνάνε τη φτωχομάνα σε ρυθμούς μοντέρνους κι αναλογικούς, σε ρυθμούς μοντέρνους και ψηφιακούς.

Τόσο δυνατά, ώστε έφτασε η φήμη τους συνοδεία της φωνής τους ως την Αθήνα.

Κάνοντας υπερήφανο support στη συναυλία του Γιάννη Αγγελάκα -τον οποίο μέχρι πρότινος η Μαρία δεν γνώριζε- αλλά τον έμαθε από την καλή στο live.

Τους προσεγγίσαμε λοιπόν, για να μας αναλύσουν και να μας πουν τι συμβαίνει τελικά με την πάρτη τους στα πάρτυ.

Σε μια υπόγεια διάβαση της Συγγρού, όπου ανακόπτεται μέχρι να τη διανύσεις το κλισέ του ‘’όλα είναι δρόμος’’, ανακρίναμε την ‘’τυρένια’’ κοπέλα των M.A.t.E.

Οι  συν-μπαντίστες της, οι φέτες του τοστ, πρόλαβαν να την κάνουν για τη Θεσσαλονίκη. Γράψτε λάθος, ήταν εκεί, σε προχωρημένη ηλικία κατά πολύ, με τη μορφή καρτουνίστικων γέρων του μάπετ σόου.

Δε ξέρω πότε προλάβαν και γεράσαν, μη με ρωτάτε, τεχνολογία (!)

Όπως κι οι ήχοι που βάζουν ένα προσωρινό στοπ στο ταμπού που θέλει τη συμπρωτεύουσα ν΄ αναθρέφει μονάχα μόνο λαϊκούς τραγουδιστάδες.

Δεν ήμουν στη συναυλία του Αγγελάκα, δεν τους άκουσα εκεί.

Οι M.A.t.E εμφανίστηκαν στο Gagarin, ανοίγοντας πρώτοι τη ξελιγωτική μουσική, η οποία θα επακολουθούσε υπό τις άγριες των άστρων μουσικές του.

Έντεχνα, και μ’ ένα επίρρημα που διαφέρει αρκετά από το μουσικό ύφος της μπάντας, επέλεξα να μην ακούσω κανένα τους τραγούδι, πριν πάρω τζούρα από αυτά που είχε να μου δείξει και να μου πει, το κορίτσι της μπάντας.

Πόσο κοντά θα έπεφτε η κατά μέτωπον εικόνα που θα σχημάτιζα, με την απόσταση που θα είχα ενδεχομένως πίσω από το γυαλί ή πίσω από την σκηνή, σε μια καλουπωμένη και ετοιμασμένη εικόνα.

Τη συμπαθούσα καθώς μάθαινα ότι παραμέρισε για χάριν του θεάτρου και της μουσικής, τη  νομική,  όταν σημείωνα ότι τους στίχους τους γράφει η ίδια, λες κι ήταν δυνατόν να το ξεχάσω.

Πόσο αναλγητικό, όταν φρέσκιοι άνθρωποι επιχειρούν και ξεστρατίζουν από τον μονόδρομο του πτυχίου.

Ναι, το έγραψα για να το θυμάμαι διπλά.

Tο κορίτσι που λες, ενόσω τη φωτογράφιζε ο Χρήστος κι Αθηναίοι κουλ περαστικοί έχουν συνηθίσει ν’ αδιαφορούν για όλα τα γύρω-γύρω, δοκίμασε, έπαιξε και κέρδισε την αποχαυνωμένη προσοχή τους.

Τράβηξε υπογείως, μέσα στην υπόγεια διάβαση, τα βλέμματα τους.

Το τίναγμα της κόκκινης μπέρτας με την οποία συνηθίζει να εμφανίζεται στη σκηνή, σε συνδυασμό μ’ εκείνες τις παράδοξες βαμπιρένιες κορώνες που ανέκραζε κάθε λίγο, παρά ήταν ικανά να σταματήσουν το σερί του κουλ αθηναίου που περπατά χωρίς να κοιτάζει δεξιά αριστερά, λες και κανείς δεν είναι από χωριό σ’ αυτήν την πόλη.

Λες έτσι να ‘ναι κι οι μουσικές τους;

Κι αυτή είναι μια πρώτη νίκη.

Ύστερα τους ξεψαχνίζεις στο youtube ή όπου τους πετύχεις live.

Και ω του θαύματος, η σκοτεινότητα του ύφους τους ταίριαξε γάντι με την υπόγεια διάβαση της Συγγρού.

Κι ας μην ήξερα.

Tα κλιπ τους, με ιντρίγκαραν όπως τους ανυποψίαστους περαστικούς, αν κι εγώ είχα ενστικτωδώς αντιληφθεί, την όμορφη διαφορετικότητά τους.

Live drumming, live electronics, εκστατικά φωνητικά της παθιασμένης /ηλέκτρο ντάμας, σε μια αποθέωση της φυσικής και της φυσικότητας, ηλεκτρίζουν μαγνητίζοντας την ατμόσφαιρα σε κάθε άκουσμα.

Νευρωτικές ιστορίες τραγουδιών που έχουν κάτι να πουν, δουλεμένα όπως πρέπει για να στραγγίξουν το μάτι, μ’ έντονες επαναλήψεις στίχων για να πράξεις, επιτέλους ό,τι μέχρι τώρα αποτολμούσες.

Άλλοτε πραγματικοί κι άλλοτε υπό το πρίσμα της φαντασίας που φλιπάρει, με βοηθά να σημειώσω το κορίτσι της μουσικής τριάδας.

Είχα πάρει φόρα κι αφού δεν γνώριζα για εκείνους όταν μιλήσαμε, αναπλήρωνα την περιέργειά μου με τις ζωντανές εμφανίσεις πίσω από μια οθόνη.

Εύκολα, σημειώνεις και παρατηρείς, την ομοιογένεια που εμφανίζουν όταν συγχνωτίζονται στη σκηνή κι ας μαγειρεύουν ήχους με πολλά συστατικά, χωρίς ταμπέλες και ηχητικούς φραγμούς.

Ηλεκτρονικο-ψηφιακο-αναλογικοί, με μια απόκοσμη βαβούρα ικανή να ταράξει τα νερά ταραγμένων πρωτευουσών, τα βάζει στα ίσα με το μάταιο των ημερών, οι M.A.t.E ήρθαν για να μείνουν.

Προηγούμενο άρθροΝα μη με ψάχνεις
Επόμενο άρθροOldboy | Tαινία
ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΚΑΤΣΑΔΟΥΡΗ
σαρκοφάγα ενεργητικοπαθητική προδιάθεση για αρπαχτές με λέξεις. χωρίς αγκαλιά. ανιάτως πάσχουσα από χρόνιο σεξισμό για την πάρτι τους. εντοσθιώνω ψαχουλευτικά ανθρωπάρια, παπάρια, στιγμές, στυγνές, ψαχουδουλεύοντας χωρίς τακτ οισοφάγους και στομάχια. μεγάλωσα σε χωριό. πιστεύω στο μάτην