Κοινοποιησεις

“Μια μέρα του 1868, έφτασε στη Μαδρίτη ένας Ιταλός,
ο Τζουζέπε Φανέλι.
Ήταν περίπου σαράντα χρόνων, μηχανικός στο επάγγελμα,
είχε πυκνό μαύρο γένι, σπινθηροβόλα μάτια, ήταν ψηλός
και έδειχνε μια έντονη αποφασιστικότητα.
Αμέσως μετά την άφιξή του αναζήτησε μια διεύθυνση που είχε
γραμμένη στο σημειωματάριό του: Ένα καφενείο, όπου συνάντησε
μια ομάδα εργατών.
Κανένας από τους ακροατές του δεν είχε ξανακούσει γι’ αυτήν την
οργάνωση, τη Διεθνή Ένωση Εργατών, μέχρι τον ερχομό στην Ισπανία
του μυστικού της πράκτορα, του Φανέλι.
Ο Φανέλι ήταν οπαδός του Μπακούνιν, ανήκε στην «αντιαυταρχική» πτέρυγα
της Πρώτης Διεθνούς και το μήνυμα που έφερνε στην Ισπανία ήταν
αυτό του αναρχισμού.
Η επιτυχία αυτής της επαναστατικής διδασκαλίας ήταν άμεση και θεαματική.
Απλώθηκε στους εργάτες γης και βιομηχανίας της δυτικής και νότιας
Ισπανίας σαν πυρκαγιά που ξεσπά σε στέπα.
Ήδη στο πρώτο συνέδριο, το ισπανικό εργατικό κίνημα αποφάσισε υπέρ
του Μπακούνιν και εναντίον του Μαρξ και δύο χρόνια αργότερα
η Φεντερασιόν των αναρχικών στο συνέδριο της Κόρδοβα αριθμούσε
45.000 ενεργά μέλη.”

Hans Magnus Enzensberger

“Δεν πρόκειται να φτάσουμε στην αναρχία ούτε σήμερα ούτε αύριο
ούτε σε δέκα αιώνες, απλώς θα πορευόμαστε προς την αναρχία
σήμερα, αύριο και για πάντα.

Η αναρχία είναι η κατάργηση της κλεψιάς και της καταπίεσης
του ανθρώπου από άνθρωπο, η κατάργηση δηλαδή της ατομικής ιδιοκτησίας
και της κυβέρνησης.
Η αναρχία είναι η καταστροφή της αθλιότητας, της δεισιδαιμονίας
και του μίσους.
Για τούτο, κάθε χτύπημα που δίνουμε στους θεσμούς της ατομικής
ιδιοκτησίας και της κυβέρνησης, είναι ένα βήμα στο δρόμο προς
την αναρχία, όπως τέτοιο είναι και κάθε ψέμα που ξεσκεπάζουμε,
κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα – όσο μικρή και αν είναι – που ξεφεύγει
από τον έλεγχο της εξουσίας, κάθε προσπάθεια που γίνεται για
να ανεβάσει τη συνείδηση του λαού και να ενισχύσει το
πνεύμα της αλληλεγγύης και της πρωτοβουλίας και να δώσει σε
όλους τους ανθρώπους ίδιες προϋποθέσεις για να αναπτυχθούν.”

Errico Malatesta