Κοινοποιησεις

Βρίσκομαι, έξω. Απίστευτος πανικός κυριαρχεί.
Άνθρωποι ξεσπούν και χτυπιούνται χωρίς οίκτο.
Τα ποτά χοχλάζουν. Όσο πιο άσχημα νιώθει κανείς, τόσο άσχημα
του φέρονται. Οι ανόητοι ανόητους εκλέγουν.
Ένας άκακος άνθρωπος σε μια διασταύρωση είπε, με κομμένη ανάσα:
“Χριστέ μου”

Η λέξη ετούτη, σαν ειπώθηκε, επηρέασε την όραση
των καταστηματαρχών, που πήγαν την επόμενη στην δουλειά τους,
και ήταν έτοιμοι να κατεβάσουν ποτήρια.
Απόλαυσαν έτσι μια μορφή αγάπης και δικαίου.
Αίσθηση αμυδρή χιλιετιών – ένας, ένας – εε, εε .
Τους πήραν τα ποτήρια, και κατάλαβαν.

Ο άνθρωπος έχει αναλάβει την καλύτερη δουλειά απ’ όλες,
son fin. Καλή τύχη.
Εγώ ο ίδιος πήγα στην κηδεία της τρυφερότητας.
Κι άλλοι θάνατοι ακολούθησαν. Μεταξύ των τελευταίων,
Σαν ανάμνηση από ένα γλυκό γαμήσι,
Ήταν και του: Do, ut des.
.
(Τζων Μπέρρυμαν ποιήματα | Επιλογή – εισαγωγή – μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς | Εκδόσεις: Ηριδανός)