Κοινοποιησεις

Πλάι-πλάι παίρναν τους δρόμους και γεύονταν το καθετί με
τον χαρακτήρα που είχε τότε η πρώτη τους φιλία
και που, αργότερα έγινε τόσο περίλυπη, μίζερη και άδεια.
Άλλα τότε πήγαιναν χορεύοντας μέσα στους δρόμους σαν τρελοί, και
σερνόμουν από πίσω τους όπως κάνω σ’ όλη μου τη
ζωή για ανθρώπους που μ’ ενδιαφέρουν…

…γιατί οι μόνοι άνθρωποι που υπάρχουν για μένα είναι οι
τρελοί, αυτοί που είναι τρελοί για ζωή, τρελοί για κουβέντα,
τρελοί να σωθούν, που θέλουν να τα χαρούν όλα μέσα
σε μια και μόνο στιγμή, αυτοί που ποτέ δεν χασμουριούνται,
ή λένε ένα κοινότοπο πράγμα, αλλά που καίγονται, καίγονται, όμοιοι
με τις κίτρινες μυθικές φωτιές των ρωμαϊκών πυρσών,
εκπυρσοκροτώντας σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στ’ άστρα και, στη μέση, βλέπουμε το μπλε φως του πυρήνα τους να σκάει κι
ο καθένας κάνει: “Άααα!”.