Κοινοποιησεις
 
Ξέρεις, όταν ήμουν μικρό παιδί στο Όρεγκον, δεν ένιωθα καθόλου
αμερικάνος με όλα αυτά τα ιδεώδη των προαστίων, τη σεξουαλική
καταπίεση, τη γενική πληκτική γκρίζα λογοκρισία όλων των αληθινά
ανθρώπινων αξιών δια μέσου του τύπου αλλά και αφού ανακάλυψα
το Βουδισμό και όλα τα παρόμοια, ξαφνικά ένιωσα ότι είχα ζήσει
μια προηγούμενη ζωή αμέτρητα χρόνια πριν και τώρα εξαιτίας
λαθών και παραπτωμάτων εκείνης της ζωής, είχα υποβιβαστεί
σε ένα πιο οδυνηρό επίπεδο ύπαρξης και το κάρμα μου ήταν
να γεννηθώ στην Αμερική, όπου κανένας δε διασκεδάζει ή δεν
πιστεύει σε κάτι, κυρίως στην ελευθερία…
 
Καταμεσήμερο μιας μέρας, στα τέλη Σεπτέμβρη του ’55, πήδηξα σ’ ένα
εμπορικό τρένο έξω από το Λος Άντζελες, κατευθύνθηκα στην πλατφόρμα
του, ξάπλωσα σταυροπόδι με τον πάνινο σάκο μου προσκεφάλι,
παρατηρώντας τα σύννεφα, καθώς τσουλούσαμε βόρεια για τη Σάντα Μπάρμπαρα…

.
(Από το βιβλίο: ΟΙ ΑΛΗΤΕΣ ΤΟΥ ΝΤΑΡΜΑ | Μετάφραση: ΕΥΗ ΠΑΠΑ |
Επιμέλεια: ΜΑΡΙΝΑ ΚΑΡΑ | Cover: Jack Kerouac in Orlando, Florida, January 1958,
retyping the scroll of The Dharma Bums onto conventional pages.)