Κοινοποιησεις

Η στιγμή που αποτυγχάνεις είναι όταν αρχίζεις να ψεύδεσαι
σ’ ένα ποίημα προκειμένου απλώς να φτιάξεις ένα ποίημα.
Γι’ αυτό κι εγώ δεν ξαναδουλεύω τα ποιήματα, αλλά μόλις
καθίσω και τα γράψω , τα αφήνω, επειδή, αν εξαρχής έχω
πει ψέματα, δεν έχει νόημα να τα μπαλώσω, κι αν δεν έχω
πει ψέματα, τότε, διάολε, δεν έχω να ανησυχώ για τίποτα.
Διαβάζω κάτι ποιήματα και αμέσως καταλαβαίνω πως
ξυρίστηκαν και τακτοποιήθηκαν και γυαλίστηκαν. Βλέπεις
πολλή τέτοια ποίηση στο του Poetry Σικάγου. Όταν γυρίζεις
τις σελίδες, τίποτα πέρα από πεταλούδες, σχεδόν αναίμακτες
πεταλούδες. Παθαίνω σοκ όταν ξεφυλλίζω αυτό το περιοδικό,
επειδή δε συμβαίνει τίποτα. Και μου φαίνεται πως αυτό νομίζουν
ότι είναι ένα ποίημα. Ας πούμε, κάτι που να μη συμβαίνει. Κάτι
τόσο οριοθετημένο, τόσο λεπταίσθητο, ώστε δεν το νιώθεις καν.
Αυτό καθιστά όλο το πράγμα ευφυή τέχνη. Αρχίδια! Το μόνο
ευφυές πράγμα στην καλή τέχνη είναι να σε συγκλονίζει πατόκορφα,
αλλιώς είναι αρλούμπες. Και πως γίνεται να είναι αρλούμπες και στο
Poetry του Σικ;
Εσύ να μου πεις.

(Από το βιβλίο: ΓΙΑ ΤΗ ΓΡΑΦΗ | Μετάφραση: ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΜΠΡΑΚΟΣ | Εκδόσεις: ΠΑΤΑΚΗ)