Κοινοποιησεις

Οι συγγραφείς φαίνεται να γράφουν με στόχο να είναι γνωστοί ως συγγραφείς.
Δε γράφουν επειδή κάτι τους ωθεί προς τα άκρα.
Κοιτάζω πίσω την εποχή του Πάουντ, του Τ. Σ. Έλιοτ, του ε. ε. κάμινγκς,
του Τζέφερς, του Όντεν, του Σπέντερ.
Το έργο τους τσάκιζε κανονικά το χαρτί, του έβαζε φωτιά.
Τα ποιήματα γίνονταν γεγονότα, εκρήξεις. Επικρατούσε μεγάλος ενθουσιασμός.
Τώρα, εδώ και δεκαετίες φαίνεται πως υπάρχει αυτή η ανάπαυλα, σχεδόν
μια μεθοδική ανάπαυλα, θαρρείς η πλήξη σηματοδοτεί την ιδιοφυΐα.
Κι αν εμφανιζόταν ένα νέο ταλέντο, ήταν μονάχα μια λάμψη, μερικά ποιήματα,
ένα φτενό βιβλίο και μετά αυτός ή αυτή γινόταν ένα με την άμμο,
χανόταν στο ήρεμο τίποτα.
Το ταλέντο χωρίς την αντοχή είναι ένα καταραμένο έγκλημα.
Σημαίνει πως έπεσαν στην παγίδα, σημαίνει πως πίστεψαν στο εγκώμιο,
σημαίνει πως έβαλαν τον πήχη χαμηλά.
Ένας συγγραφέας δεν είναι συγγραφέας επειδή έχει γράψει κάποια βιβλία.
Ένας συγγραφέας δεν είναι συγγραφέας επειδή διδάσκει λογοτεχνία.
Ένας συγγραφέας είναι συγγραφέας μόνο όταν μπορεί να γράψει τώρα,
απόψε, αυτό το λεπτό.
Έχουμε πολλούς πρώην συγγραφείς που δακτυλογραφούν.
Τα βιβλία πέφτουν από το χέρι μου στο πάτωμα. Είναι για τα μπάζα.
Πιστεύω πως έχουμε σκορπίσει μισό αιώνα στον βρομερό αέρα.
Ναι, οι κλασικοί συνθέτες. Πάντα γράφω με τη μουσική να παίζει
κι ένα μπουκάλι καλό κόκκινο. Και καπνίζω ινδικά τσιγάρα Mangalore Ganesh.
Η περιδίνηση του καπνού, το κοπάνημα της γραφομηχανής και η μουσική.
Τι τρόπος να φτύσεις τον θάνατο στα μούτρα και την ίδια στιγμή
να τον συγχαρείς. Ναι.

.

(Από το βιβλίο: Για τη γραφή | Μετάφραση: Γιώργος Λαμπράκος | Εκδόσεις Πατάκη)