Κοινοποιησεις
 
δεν θα ‘πρεπε να κατηγορώ μόνο τον πατέρα μου, όμως
αυτός ήταν ο πρώτος που μου γνώρισε το
ωμό και ηλίθιο μίσος.
ήταν στ’ αλήθεια ο καλύτερος σε αυτό: το καθετί και τα πάντα τον
τρέλαιναν – πράγματα με τις πιο ασήμαντες συνέπειες έφερναν αμέσως το μίσος του
στην επιφάνεια
κι έμοιαζε εγώ να ήμουν η κύρια πηγή της
οργής του.
δεν τον φοβόμουν
τα ξεσπάσματά του όμως μ’ αρρώσταιναν μέσα μου
γιατί αυτός ήταν ο κόσμος μου τότε
κι ήταν ένας κόσμος φρίκης, δεν θα ‘πρεπε όμως να κατηγορώ μόνο
τον πατέρα μου
γιατί όταν έφυγα από κείνο το… σπίτι… συνάντησα τους ομοίους του
παντού: ο πατέρας μου ήταν απλώς ένα κομμάτι του
συνόλου, αν και στο μίσος ήταν ο καλύτερος
απ’ όσους επρόκειτο να γνωρίσω ποτέ.
κι άλλοι όμως ήταν πολύ καλοί σ’ αυτό: κάποιοι απ’ τους
εργοδότες, κάποιοι απ’ τους αλήτες στους δρόμους, κάποιες απ’ τις γυναίκες
που επρόκειτο να ζήσω μαζί τους,
οι περισσότερες απ’ τις γυναίκες ήταν προικισμένες στο
να μισούνε – να κατηγορούν τη φωνή μου, τις πράξεις μου, την ύπαρξή μου
να με κατηγορούν
γι’ αυτά που εκείνες, στο παρελθόν, δεν είχαν
πετύχει.
δεν ήμουν παρά ο στόχος της δυσφορίας τους
και κατά κάποια έννοια
με κατηγορούσαν
γιατί δεν ήμουν ικανός να τις σηκώσω
από ένα αποτυχημένο παρελθόν· αυτό που δεν υπολόγιζαν ήταν
πως κι εγώ είχα τις σκοτούρες μου – κι οι περισσότερες απ’ αυτές προέρχονταν
απ’ το ότι απλώς ζούσα μαζί τους.
είμαι ένα χαζό είδος ανθρώπου, γίνομαι εύκολα ευτυχισμένος ή ακόμη και
ηλιθιωδώς ευτυχισμένος χωρίς λόγο σχεδόν
κι όταν μένω μόνος μου τον περισσότερο καιρό είμαι ευχαριστημένος.
έχω όμως ζήσει τόσο καιρό με αυτό το μίσος
που
η μοναδική μου ελευθερία, η μοναδική μου γαλήνη είναι όταν είμαι μακριά
τους, όταν είμαι οπουδήποτε αλλού, δεν έχει σημασία πού –
μια χοντρή σερβιτόρα που μου φέρνει ένα φλιτζάνι καφέ
είναι συγκριτικά
σαν ένας φρέσκος άγριος άνεμος που φυσάει…
 
 
(70 χρόνια φαγούρα | Μετάφραση: Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος)