Κοινοποιησεις
 
είναι κάτι μέρες που όλα πάνε στραβά
 
στον δρόμο
στο σπίτι
στο σούπερ μάρκετ
παντού
 
συνεχείς
αδιάκοπες
βάναυσες
τυχαίες
επιθέσεις
σ’ό,τι απομένει απ’την ψυχή σου
σ’ό,τι απομένει απ’τις ευαισθησίες σου.
 
πρώτα οι θεοί παίζουν μαζί σου
και ύστερα παίζουν εναντίον σου.
 
τα νεύρα σου σιγοβράζουν
μέχρι που γίνονται λάστιχο.
 
καμιά φιλοσοφική ασπίδα
δεν πρόκειται να σε προστατέψει
κανένα είδος σοφίας δεν αρκεί.
 
σε εκθέτουν κρεμασμένο σαν θήραμα
για τα σκυλιά και τις μάζες
η κατάρρευση της μηχανής
και κάθε λογικής
είναι πλήρης.
 
ώσπου-ξαφνικά-
όλο και κάποιο φωτεινό
όλο και κάποιο γελαστό
πρόσωπο με θολά μάτια,
ένας σχεδόν άγνωστος
σου φωνάζει δυνατά:
”ρε συ, τι μου κάνεις, καλά;”
 
το πρόσωπο πλησιάζει υπερβολικά,
βλέπεις κάθε του ψεγάδι
τους πόρους του δέρματος,
το χαλαρό στόμα του
σαν ζουληγμένο σάπιο ροδάκινο.
 
και η μόνη σκέψη σου
είναι: να τον σκοτώσω;
 
μα τελικά λες:
”όλα καλά, εσύ;”
 
και συνεχίζεις τον δρόμο σου,
και ο σχεδόν άγνωστος
με την κατσικίσια μούρη
μένει πίσω
καθώς ο ήλιος βυθίζεται περίλαμπρος
πίσω από σύννεφα όξινα.
 
συνεχίζεις
ενώ οι θεοί γελάνε
όλο γελάνε
όλο γελάνε,
βάζεις το ένα πόδι
μπροστά απ’το άλλο,
και κουνάς τα χέρια
καθώς το σκουριασμένο κουδούνι
δεν ηχεί,
καθώς μες στο κεφάλι σου
το αίμα μετατρέπεται σε ζελατίνη.
 
μα θα τελειώσει αυτή η μέρα
θα τελειώσει αυτή η ζωή
τα όρνεα θα πετάξουν επιτέλους
και θα φύγουν.
 
σας παρακαλώ,
 
βιαστείτε,
βιαστείτε,
βιαστείτε.
 
(Από το βιβλίο: Να Περιφέρεσαι στην Τρέλα |εκδόσεις Ηλέκτρα)