Κοινοποιησεις

Απελπισμένο γκρίζο, μ’ αγαπάς;

Κοιμάσαι ακόμη, αλλά όλο πονάς
Τι τα ‘θελες κι εσύ τόσα φώτα;
Έχεις νήματα πάνω σου
λώρους
σύνορα
κι αχαρτογράφητες μεταβολές
Κι ένα γαλάζιο κόμμα
αναβοσβήνει στο μέτωπό σου
Μοιάζεις με τον χρόνο Αόριστο
και με την λέξη “αστερίσκος”
που τα αγαπάω βαθιά

Έχεις ότι μισώ, μ’ αγαπάς;

Εγώ, που στερούμαι συναισθημάτων
έχω ξεχάσει στο πατάρι καιρό
ένα κουτί από αίσχος
Είναι γεμάτο
βελόνες
μαγνήτες
τρύπες
Γιατί κοιτάζεις αλλού;
ψαλίδια
κουρέλια
Ηχώ
Πάρε τη σκάλα κι ανέβα
Ήσουν ο μόνος άνθρωπος
που θυμόταν το “Γιάννης και Μαρία”
Κι αυτό, ποτέ δεν το θεώρησα μικρό
Τώρα έχω εγώ μια σφαίρα
εσύ, εμένα
Και ο κανένας, φύλακας, ξένος, εσένα

Είσαι μόνος, μ’ αγαπάς;

Εδώ δεν έχουμε πατζούρια
ούτε καταφύγια
Έχουμε κεραυνούς στα μάτια
Είμαστε γδαρμένοι από μέσα
Δυστυχώς δεν μοιάσαμε κανενός
Βιάσαμε την λογική με νάρκες
με την άγνοια του ψυχορραγούσα φονιά

Πονούσα κάθε φορά που σκότωνα, μ’ αγαπάς;

Πάει και η συννεφιά
πάνω που σκεφτόμουν
να ζητήσω συγγνώμη
Απ’ όλους

(Από το βιβλίο Σκύλος | Εκδόσεις: Apopeira, 2020)