Κοινοποιησεις

 

Επιθυμώ για τον εαυτό μου
Στις πιο τολμηρές
Και ευτυχισμένες μου
Φαντασιώσεις
Έναν θάνατο
Απύθμενα οδυνηρό
Να διαρκέσει πολύ
Η πτώση του κορμιού
Βαθμιαία να αδρανήσουν
Οι ζωτικές μου λειτουργίες
Ώστε να μπορώ στο βάθος
Του διεσταλμένου τέλους
Μέσα μου
Αναίσχυντα να σπαράζω
Για όσα μέλλοντα θα στερηθώ
Κι ακόμα περισσότερο
Για όσα πίσω μου
Θα αφήσω.
Όσο πιο οδυνηρό το τέλος
Τόσο το καλύτερο
Αφού αν η βεβαιότητα του
Θανάτου δεν είναι αρκετή
Για να μας ξεσκίσει
Τότε γιατί στο διάολο
Ζούμε;

Προηγούμενο άρθροΑντιγόνη Ηλιάδη | Στο μέλλον
Επόμενο άρθροΗ Νύχτα
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ
Ο Μιχάλης Κατράκης γεννήθηκε το 1980. Σε ηλικία έξι (6) ετών εντυπωσίασε γονείς και δασκάλους αναδομώντας πλήρως την νεοελληνική ορθογραφία και δημιουργώντας πληθώρα νέων λέξεων από ήδη υπάρχουσες όπως η λέξη «σπήτι» και το ρήμα «πέζο» . Η διεθνής λογοτεχνική κοινότητα τον χαρακτήρισε ως τον «μεγαλύτερο εν ζωή λογοπλάστη» Δεν αρκέστηκε όμως σ’ αυτό. Σε ηλικία 8 ετών κατάφερε να συντάξει έκθεση με θέμα «πως πέρασα το καλοκαίρι» και να περιγράψει σαράντα πέντε (45) μέρες παραθερισμού σε εννιά (9) μόνο σειρές, εκ των οποίων η τελευταία ήταν η εξής: «Τρίτη ήταν που το θάψαμε». Το κείμενο έδωσε νέα ώθηση στο ρεύμα του αφαιρετικού υπερρεαλισμού και συνεχιζει να εμπνέει ακόμα και σήμερα χιλιάδες συγγραφείς παγκοσμίως. Παρά τη φήμη του, μεγάλωσε σχεδόν νορμάλ, πέρασε από τα σύνορα της νεότητας σχεδόν ολοκληρωτικά, βιοπορίστηκε σε διάφορους τομείς σχεδον με επιτυχία και ερωτεύτηκε παράφορα (χωρίς σχεδόν). Ζει από επιλογή στον κόσμο τον δικό του αλλά δέχεται συχνά επισκέπτες. Που και που γράφει για ότι βρει ενδιαφέρον. Το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Ό-Ντέι: Το φετίχ της καρδιάς» κυκλοφόρησε το 2007 από τις εκδόσεις ΟΞΥ. Το δεύτερο κυκλοφορεί στις 17/12/2018