Κοινοποιησεις
Γεννήθηκε στον ποταμό Λα Πλάτα, στις κακόφημες συνοικίες.
Οι άνδρες το χόρευαν αναμεταξύ τους, για να διασκεδάσουν τους πελάτες που περίμεναν, ενώ οι γυναίκες εξυπηρετούσαν άλλους πελάτες στο κρεβάτι.
Ο ήχος του, διακεκομμένος, αργός, χανόταν μέσα στα δρομάκια όπου βασίλευε το μαχαίρι και η θλίψη.
Το ταγκό είχε τη στάμπα της καταγωγής του στο μέτωπο, που ήταν τα καταγώγια, η ρέμπελη ζωή, γι’ αυτό του είχαν απαγορεύσει να βγει πέρα από την επικράτειά του.
Όμως εκείνο, παρότι απαράδεκτο στην εμφάνιση, άνοιξε την πόρτα.
Το 1917 ο Κάρλος Γκαρδέλ το πήρε από το χέρι, και το ταγκό διέσχισε τους δρόμους του Μπουένος Άιρες, ανέβηκε μέχρι τη σκηνή του θεάτρου Εσμεράλδα, και παρουσιάστηκε με το όνομά του.
Ο Γκαρδέλ τραγούδησε το «Mi noche triste» και το κοινό τον καταχειροκρότησε.
Το ταγκό έπαψε να βρίσκεται στην εξορία.
Η φιλήσυχη μικροαστική τάξη, με δάκρυα στα μάτια, του έκανε θερμή υποδοχή και του έδωσε πιστοποιητικό καλής διαγωγής.
Ήταν το πρώτο ταγκό που ο Γκαρδέλ ηχογράφησε σε δίσκο.
Συνεχίζει να το τραγουδά, και κάθε μέρα ακούγεται καλύτερα.
Τον Γκαρδέλ τον αποκάλεσαν Μάγο.
Και δεν είναι καθόλου υπερβολή.
.

Eduardo Galeano, Καθρέφτες / Μια σχεδόν παγκόσμια ιστορία, μετάφραση Ισμήνη Κανσή, εκδόσεις Πάπυρος 2009.
.