Κοινοποιησεις
 
 
 
Ο κόσμος θα αλλάξει μια ανατολή
μ’ έναν πρωινό βρυχηθμό, όμοιο με λέαινας χασμουρητό
 
Η γη θα αποτινάξει από πάνω της όλη τη σκόνη,
θα διατείνει τα φτερά της πριν ακόμη σηκώσει τα βλέφαρα
 
Οι φόβοι μας θα γίνουν πρόσωπό της
που πλένει το πρωί
 
Θα ακουμπήσουν σαν χέρι σπλαχνικό
στους αδύναμους ώμους μας
 
Το φως θα διαπεράσει τα παράθυρα ,
θα πάρει μορφή
 
Θα μας δώσει σώμα και θα γίνουμε το σπίτι
που ποτέ δεν είχαμε
 
Θα το αναγνωρίσουμε μέσα στα συντρίμμια του κόσμου
μαζί με τους άλλους που δεν αποτινάχτηκαν
 
Όμορφα μόνοι,
με χιλιάδες χέρια στο προσκέφαλο της ιστορίας μας
 
Με χιλιάδες μάτια να κοιτούν ψηλά,
να κλαίνε για τον θάνατο και τη ζωή
 
 
Μια ανατολή αυτό που πίστεψα
θα γίνει φως που παίρνει μακριά τη λήθη
 
Θα ακουμπήσει σαν μάνα τρυφερή
τον ομφαλό μας
 
Θα έχει φωνή βουνού ρυάκι κι
άρωμα ξύλου
 
 
Μια ανατολή το φως θα ξεδιπλώσει
και κάποια λόγια από καπνούς και χώμα
θ’ ακουστούν:
εμείς
το σπίτι μας
αλλού
το βρήκαμε.

Προηγούμενο άρθροΣοφία Σταθάκη | Εκτεθειμένος
Επόμενο άρθροΤόνια Κοσμαδάκη | ΓΚΟΜΕΝΑ
ΝΑΓΙΑ ΞΕΝΑΚΗ
Μεγάλωσα στην επαρχία ,εν πλω, σε ένα νησί. Δεν έχω γεννηθεί ακόμα και δεν είμαι σίγουρη για τον αν έχω πεθάνει ως τώρα. Υπάρχω με την αμφισβήτηση , το δείλι , την μουσική και την ηδονή των λέξεων . Σιχαίνομαι την ομοιομορφία . Είμαι ερωτευμένη με κάθε αντίφαση . Για να σε συμπαθήσω αρκεί να έχεις συναισθήματα διπολικού και την ικανότητα να μπορείς να τα ελέγχεις χωρίς να τα σκοτώνεις . Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω ένα τριαντάφυλλο δίπλα σε ένα άδειο μπουκάλι κρασί.