Κοινοποιησεις

Ζηλεύω τα βράδια που έζησα μ’ εσένα στα όνειρά μου

Φυσούσε πάλι ο άνεμος / Και τα μαλλιά της / πάλι το ίδιο ανέμιζαν…

Έγκλειστοι στα δώματα της σιωπής / και της ομίχλης / περιπολούμε για ένα όνειρο

Κοιμάμαι σ’ ένα κρεβάτι στρωμένο με στάχτες / Το πρωί υψώνω τα όνειρα / λευκούς φωτοσυλλέκτες

Τα όνειρά μου δεν ταξίδεψαν ποτέ / ούτε στον ύπνο τους

Μια μικρή ηλιαχτίδα / όσο ένα ασύμπτωτο όνειρο / Αλλά τα όνειρα άλλαξαν δρόμο / και δεν περνούν πια από τη γειτονιά μου…

Άφησέ με ν’ ακουμπήσω την άβυσσο πλάι σου / Να κρατήσεις στα χέρια σου τις τρομαγμένες υποψίες / Τη βουή του πόνου / όταν τις νύχτες σφυρίζει ο αγέρας / και θολώνουν τα όνειρά μου με αίμα

Εκείνο το λάθος αποζήταγες / που θα σε χρέωνε με σιωπή και θλίψη / Που θα σε λύτρωνε απ’ το σφαγμένο όνειρο

Όταν τελειώσουν οι χειμώνες μου / Θα βρει φωλιά το όνειρο / θα επιστρέψει…

Σιωπηλές σκιές γυρίζουν στους δρόμους / κυκλοφορούν παντού ακήδευτα όνειρα / Ο ποιητής ξάγρυπνος φτιάχνει βότανα με στίχους / για να ξορκίσει το κακό / να πάει κάθε νεκρός / στο σπίτι του

Στις φλέβες μου έτρεχε ασταμάτητα / ένα καράβι γεμάτο όνειρα / Φούσκωνε ο θάνατος τα μπράτσα του / αλλά μες στην καρδιά υψώνονταν τεράστια πανιά / για το ταξίδι

Σήμερα πονάω σε όλα μου τα όνειρα [: Μνήμη Ν. Καρούζου]

Όταν πλησίασα το χάος τ’ ουρανού / βρήκα μονάχα δυο φτερά / χωρίς το σώμα του αγγέλου / Και χαμηλά / ένας αητός / ψάχνει γκρεμό για να κουρνιάσει / Αγάπη μου / πες μου πού γυρνάς…

Ξόδεψα τη ζωή μου / σκορπίζοντας αστέρια σε σκοτεινούς ουρανούς / αλλά η ηχώ τους επέστρεφε αδικαίωτη / Τα όνειρα / κι αυτά μαζί μου πεζοπορούσαν / Τι να σου κάνει ένα ποίημα / καρδιά μου…

Θλιμμένα σύννεφα κι απόψε / περιπολούν στον ουρανό / Με αγωνία προσμένω το πρωί / μήπως φωτίσεις πάλι εσύ

AKOMA TOYT’ H AΝΟΙΞΗ… / Έστω κι ένα τραγούδι παράφωνο / έστω μια ελπίδα σκοτωμένη / Να τελειώσει κάποτε / κι αυτή η μαύρη νύχτα μας

Το ηλιοβασίλεμα θεριεύουν οι ελπίδες / Δεν ξέρουν / πως τα χαμόγελα γίνονται ύαινες / Κάθε όνειρο και μια σαρκοβόρα αυγή

Όταν το χιόνι σκεπάζει την απουσία σου / όταν λευκαίνονται όλες οι δικαιολογίες / τότε ανεβάζω αίμα στις πληγές / Κάθε βράδυ / λόγος υγρασίας

Ίδιες οι αποστάσεις απ’ τη ζωή και το θάνατο / Αναποφάσιστη εσύ στο όνειρο / Γυαλί στα βήματα / πριν σβήσουν οι αγάπες

  • Τώρα που η αγάπη μου κοιμάται / τι να σφυρίζει ο άνεμος στα σβησμένα της όνειρα; / Πώς να ’ναι άραγε τα μεσημέρια της / πώς θα χτενίζει τα μαλλιά / χωρίς το χάδι των χεριών μου…

    Μη δανείζεσαι τρελά φτερά / Στα κοιμητήρια δεν φυτρώνει δικαιοσύνη


    Πρωί- πρωί φυτρώνουν πέτρες / σε όνειρα αναιδή / Αγγίζεις τα βότσαλα / όπως το ελάφι τις πληγές / Περιμένεις τη λέαινα / για τον ένδοξο θάνατο…


    Όλο το βράδυ έβρεχε / και ξέπλενε τα όνειρά μου / Αλλά εγώ θα σ’ αναπνέω / όσο κι αν φύγεις μακριά…


    Άδεια τα όνειρά μου από το φως σου / άδειες οι λέξεις / Τώρα σιωπή / μονάχα σιωπή

    [Ένα μικρό μέρος από την αδημοσίευτη ακόμα συλλογή ΓΡΑΜΜΙΚΑ ΦΩΤΟΝΙΑ].