Κοινοποιησεις
Γλιστράω.
Ήρεμα, σα το νερό.
Άχρωμη, υγρή.
Τους απαλλάσσω όλους απ’ τη δίψα.
Κι όταν τελειώνω στο ποτήρι,
ρουφάνε από παντού.
Με σπάνε σε κομμάτια χίλια,
κι εγώ κόβω τις φλέβες τους
και σπάω τους καρπούς.
Δεν τους έχουν ανάγκη.
Δεν ξέρουν ν’ αγγίζουν.
Σα το νερό.
Κυλώ.
Ήρεμα.
Ξεπλένω τις πληγές τους
και τις δικές μου με λεμόνι.
Αδιάφοροι άνδρες ξανθοί
και κάθε χρώμα.
Κανείς τους δεν άντεξε να μείνει.
Δεν είμαι πια νερό,
μα θάλασσα ορμητική κι αγριεμένη.
Τους γλύφω και τους πνίγω έναν- έναν.
Τους καταπίνω και τους ξερνάω πάλι με τη μορφή παραπόνων.
Λυγμών.
Αυτός που μ’ έγλυψε και μ’ έπνιξε,
δε θα ξεχαστεί.
Αυτός μ’ έκανε θάλασσα.
Αγριεμένη, ορμητική.
Λυσσασμένη.
Βγάζω από μέσα μου τέρατα θεόρατα.
Ίσα με τους φόβους μου.
Είναι θυμός τα 25 μου έτη και τα 25 μου λάθη.
Είναι θυμός να είσαι άχρωμος, υγρός.
Θυμός είναι ένα ξεχασμένο γράμμα στο νησί του.
Θυμός γίνομαι εγώ που ξεχειλίζω από αλκοόλ,
τσιγάρο και ξένα σπέρματα.
Αηδιαστικά όμορφα.
Δεν κρατώ τίποτε μέσα μου.
Μονάχα αυτό το ‘’γιατί’’ , με τρώει καμιά φορά τις νύχτες.
Γιατί δεν ηρθες;
Προηγούμενο άρθροΤΟ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΠΗΓΑΔΙ
Επόμενο άρθροΧρώμα ζωής….
ΓΩΓΩ ΛΙΑΝΟΥ
Η Γωγώ Λιανού γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Στυλίδα του Νομού Φθιώτιδας. Έχει σπουδάσει μουσική τεχνολογία και έχει εκδόσει 3 ποιητικές συλλογές, με πιο πρόσφατη, τη Θλίψη Καιρική.