Το μίσος | La Haine (1995)

Κοινοποιησεις

Το διαχρονικό και πάντα επίκαιρο αντιεξουσιαστικό αριστούργημα του γαλλικού και παγκόσμιου κινηματογράφου.
Ο Ουμπέρτ στην ταινία αναφωνεί: “La Haine attise la haine!”, “το Μίσος γεννάει μίσος.”

Εμπνευσμένος Ματιέ Κασσοβίτς.

Μια ταινία για την αστική βία.

Το φιλμ εστιάζει σε μια μόνο ημέρα τριών φίλων, όλοι τους αλλοδαποί που ζουν σε μια φτωχή περιοχή των προαστίων του Παρισιού, όταν αποφασίζουν να πάρουν εκδίκηση για το φίλο τους, ο οποίος έπεσε θύμα αστυνομικής βίας.

Διαχρονικό, επίκαιρο, προφητικό..

Σκηνοθεσία: Ματιέ Κοσοβίτς
Πρωταγωνιστούν: Βενσάν Κασέλ, Υμπέρ Κουντέ, Σαΐντ Ταγκμάουι

Βραβείο καλύτερης Σκηνοθεσίας Φεστιβάλ Καννών 1995
Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερου Μοντάζ, Καλύτερης Παραγωγής 1995
Βραβείο Λυμιέρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Καλύτερης Ταινίας 1996

Δήλωση του Σκηνοθέτη για την ταινία

“Δε χρειάστηκε να αναρωτηθώ, όπως οι περισσότεροι, γιατί αυτά τα παιδιά αρπάζουν τα περίστροφα και πυροβολούν περαστικό μπάτσο.
Το ένιωσα. Η βία κυκλοφορεί ελεύθερα σε κάθε μεγάλη πόλη.
Την αισθάνεσαι, τη βλέπεις στα μάτια των βιαστικών που σε προσπερνούν. Ξέρετε γιατί; Επειδή το καζάνι είναι μικρό.
Επομένως ανοίγεις το καπάκι και κάποιοι πετάγονται έξω σαν φυσαλίδες». Και αλλού: «Οι άνθρωποι βλέπουν στο Παρίσι την πόλη του έρωτα και του φωτός.
Όμως, όσο υπάρχει αγάπη υπάρχει και μίσος, όπου υπάρχει φως υπάρχει και σκοτάδι.
Δε θέλω ο κόσμος να δει την ταινία ως αντι-μπατσική, αλλά ως ενάντια σε κάθε μορφή αστυνόμευσης.
Στη Γαλλία εκπαιδεύουν τους μπάτσους επί έξη μήνες και μετά τους δίνουν ένα πιστόλι και τους αμολάνε στο δρόμο.
Δεν πιστεύω πως αυτό είναι αρκετό.
Το φιλμ δεν είναι αντι-αστυνομικό.
Αν και πιστεύω πως όταν κάποιος θέλει να γίνει αστυνομικός, τότε έχει πρόβλημα».

“Μισώ να εξαναγκάζομαι να παίρνω τον εαυτό μου στα σοβαρά, απογοητεύοντας όσους δεν με παίρνουν στα σοβαρά.
Μισώ όλους αυτούς που σταματούν στις κυλιόμενες σκάλες κι αφήνουν τον εαυτό τους να παρασύρεται μηχανικά.
Μισώ τους ανθρώπους που κοιτούν μόνο τη δουλειά τους.
Μισώ τους φοιτητές που διαδηλώνουν, και διαμαρτύρονται για κείνους τους «εξεγερμένους», και που προσπαθούν να τους σπάσουν τις διαδηλώσεις.

Μισώ τη δημαγωγική στάση που συνδέεται με τα γκέτο των προαστίων.
Μισώ τη σικορέ και τα ανάμεικτα λαχανικά.
Μισώ τους ηλίθιους που θεωρούν ότι Το Μίσος είναι μια ταινία για τη ραπ μουσική.
Μισώ όσους, με το πρόσχημα της ενασχόλησης με ένα σοβαρό θέμα, αυτόματα το καθιστούν λυπηρό και ηθικολογούν.

Μισώ τους βλάκες που, χτυπώντας σε, φιλικά στον ώμο, σου λένε, «Υπέροχη ταινία» ενώ πιστεύουν το αντίθετο (ή δεν το έχουν δει καν).
Μισώ τα πολιτικώς ορθά σλόγκαν.
Μισώ τον κόσμο που διαδηλώνει κατά του AIDS.
Μισώ να βάζω το «εγώ» στην αρχή κάθε φράσης μου.
Μισώ τους δημοσιογράφους που θα μεταφέρουν μόνο τη φράση “ανάμεικτα λαχανικά” μόνο και μόνο επειδή είναι αστείο.
Μισώ να γράφω επιστολές ενδιαφέροντος.
Κι όμως είμαι λευκός και ζω στο Παρίσι.
Δεν έχω κανέναν λόγο να μισώ.
Τώρα, προσπαθήστε να φανταστείτε τι συμβαίνει στο μυαλό ενός απ’ τους νέους που ζουν στα γκέτο των προαστίων όταν ένας φίλος τους, πυροβολείται στο κεφάλι από έναν αστυνομικό.”

Mathieu Kassovitz