Κοινοποιησεις

 

Μα πόσους ακόμη ανθρώπους θα δω γύρω μου
με όνειρα και σκέψεις;
Πόσους ακόμα να περπατάνε με γοργό ρυθμό
να φτάσουν κάπου που αύριο θα έχουν ξεχάσει;
Πόσους ακόμα νεκρούς
να σε προστάζουν λόγω θέσης και ιδιότητες;
Πόσα ακόμη μωρά θα γεννηθούν νεκρά;
Πόσους ακόμη να χάνουν το όνειρο τους;
Ή μάλλον πότε το έχασα και γιατί;
Αναζητώντας απαντήσεις σε αυτά και σε άλλα
πλάστηκε στο μυαλό μου το Μικρό Παρίσι.
Η πόλη που όλοι μας την έχουμε χωροταξίσει  διαφορετικά.
Με άλλη κουλτούρα, συνήθειες,
με άλλο κλίμα, πάρκα, δάση, θάλασσες και βουνά.

Σιγά-σιγά φεύγουμε από τη ρεαλιστική πόλη γύρω μας
και χτίζουμε τη ζωή μας μέσα στο Μικρό Παρίσι.
Βάζουμε εκεί τους ανθρώπους που επιλέγουμε
τις γυναίκες που αγαπάμε και το
μέλλον που θέλουμε.

Γινόμαστε δήμαρχοι στο σπίτι μας,
μιας και η ρεαλιστική πόλη όπου ζούμε δεν μας νοιάζει.
Έτσι διακοσμούμε το σπίτι μας όπως το Μικρό Παρίσι.
Άλλος πιο μοντέρνο και μίνιμαλ και άλλος πιο βαρύ και νεοκλασικό.
Αποτραβιώμαστε
όσο μπορούμε περισσότερο για να ζήσουμε όσο το
δυνατόν λιγότερο.

Ώσπου τελικά τα έχουμε καταφέρει όλοι.
Όλοι μας έχουμε και από ένα μικρό Παρίσι.
Ταυτόχρονα κανένας δεν ζει εκεί.
Όλοι συμβιβάζονται άθελά τους βέβαια
με τον δήμαρχο της πόλης που γεωγραφικά ανήκουν.
Περίεργοι οι άνθρωποι.

Photo by Aimilia Ioannidis |  Galerie Salon Astier de Villatte