Κοινοποιησεις

 

Ήταν μονάχα ένα λεπτό –
ένα πουλί των τροπικών
Χάιδεψε η φτερούγα του
το κλειδωμένο στήθος
Ανεξιχνίαστη μια γη
υπερασπίστηκε άξαφνα
την επιφύλαξή μου
Ώσπου πολύχρωμο έλαμψε
στο ένα δάκρυ μου
το ντέφι που κρατούσα
Και χαμογέλασα… χαμογέλασα…
σαν θέριζαν άνεμοι πρωτογέννητοι
πάνω μου τον ιστό σου
Και πέθαινες πάνω σε δέρμα παιδικό
Κι εγώ κατάφερνα να ζω χωρίς εσένα

(Απόσπασμα από το ποίημα “Το Λεπτό”, Θήλεος Λόγος)