Κοινοποιησεις

Πάυλος Παυλίδης, Σκηνοθέτης

Η λαική παράδοση στην Ελλάδα δεν έχει να κάνει με το παρελθόν και σε καμία περίπτωση, ούτε έχει κάποιον εθνικοπατριωτικό χαρακτήρα! Υπάρχει ως συνέχεια της φύσης αυτού του τόπου και εκφράζει στο διηνεκές τις αισθήσεις και τους ήχους της!
Πώς πεθαίνει ένας ποιητής; Μ ‘ αυτό το ερώτημα ασχοληθήκαμε στην παράσταση μας…. Πόσες αμέτρητες εκδοχές υπάρχουν, αφού η απάντηση βρίσκεται μόνο στην φαντασία μας!
Η ιστορία που λέμε στην σκηνή είναι μια ιστορία απώλειας, αποχαιρετισμού. Αυτό που καταλαβαίνω απ’ την παράσταση, είναι πως ακόμα και τέτοιες στιγμές στη ζωή, μπορώ να επιλέξω πως θα τις αντιμετωπίσω.
Να αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους όσο ζούνε, ως ζωντανούς. Κι αυτό είναι αδιαπραγμάτευτη θέση μου!Κάποια στιγμή, κάποιος πίστεψε στις νεράιδες. Και εκατοντάδες ιστορίες γράφτηκαν έπειτα γι’ αυτές!
” Μάνα, υπάρχουν νεράιδες στον κόσμο;” “Υπάρχουν γυιόκα μου”

“Κανείς δεν ξέρει αν υπάρχει Θεός. Κανείς δεν ξέρει αν υπάρχει διάολος.Κανείς δεν ξέρει τι υπάρχει μετά τον θάνατο. Κανείς δεν ξέρει αν υπάρχουν νεράιδες.Εγώ τα πιστεύω όλα!” Αθανασία Κουρκάκη

“Deadline is what makes us alive! Then why they call it dead?” Μαρία Ελισάβετ Κοτίνη

Θέλει μεγάλη δύναμη να αποδεχτείς οτί πεθαίνεις κι ακόμα μεγαλύτερη να συνεχίσεις να ζεις μέχρι τότε.

Θυμήθηκα διαβάζοντας το έργο, πως κάποτε υπήρχαν στην Ελλάδα άνθρωποι φιλόξενοι. Πραγματικοί οικοδεσπότες! Αν υπάρχουν ακόμα, ας δηλώσουν το παρόν…

Αν μπορούσες να επιλέξεις πως θα ήταν η τελευταία σου ώρα; Πώς θα την περνούσες;

Τι είναι ο έρωτας;

Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα βλέποντας ένα πέρασμα, οτί η παράσταση μας έχει γεύση κι αυτή είναι πικρή. Αλλά ωραία πίκρα!

Δεν ήθελα να πω την ιστορία ρεαλιστικά, ούτε να απεικονίσω ρεαλιστικά τους χαρακτήρες και τα μέρη της. Δεν αντιμετωπίζεται ρεαλιστικά ο θάνατος!

Θέλω να πιστεύω οτί αυτή η παράσταση δεν απευθύνεται στον εγκέφαλο του θεατή, αλλά συνειρμικά στην φαντασία και σε κάτι βαθιά οικείο.

Καλοκαίρι του 2018, λέμε μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία του 1898.

Ειρήνη Μακρή, Ηθοποιός

🌻  Όταν τρως, να τρως. Όταν πίνεις, να πίνεις και όταν αναπνέεις, να αναπνέεις

🌷  Αυτη η ησυχία, η διαστολή του χρόνου και των αισθήσεων.

🍀  πώς είναι το σώμα ολόκληρο οταν βρίσκεται κάτω από το νερό; και το κεφάλι. Κυρίως το κεφάλι.

🍁  Έχω μια ώρα ζωής. Χακούνα Ματάτα ή Κάτω στα δασιά τα πλατάνια;

🌸  Αντιστέκεσαι στο αναπόφευκτο δυναμικά, μόνο όταν έχεις συναίσθηση του βάρους του

🌾 μια ακόμη ανάσα, μια ακόμη, μια ακόμη φορά να χτυπήσει η καρδιά, τα μάτια μας να δουν κάτι ακόμη, τ’αυτιά ν’ακούσουν ένα ελάχιστο! Όλη η ύπαρξή μας τελειώνει με μια ύστατη προσπάθεια να υπάρξουμε για λίγο ακόμη.. Πόση ποίηση τη διέπει..

🍄  Μπορείς να ξεριζώσεις έναν άνθρωπο από ένα βουνό, αλλά δεν μπορείς να ξεριζώσεις το βουνό μέσα απ’τον άνθρωπο.

🌼  Χαρτοπόλεμος : ψήγματα φαντασίας στην πραγματική ζωή, η μετάβαση, η επιλογή, το upside down

🎍 Ο ποιητής γεννιέται μ’αυτόν τον προορισμό. Την ποίηση. Δε γράφει ο αληθινός ποιητής για τη δόξα ή την αναγνώριση-είναι χαμένος κόπος αν το κάνει για το χρήμα γράφει από Ανάγκη.

🍒 Γιορτή! Ύστατος αποχαιρετισμός. Αποχαιρετούμε το κοινό, τους βάζουμε στη θέση του Γιανάκη, αφιερώνουμε όλη μας την ύπαρξη στους ανθρώπους αυτούς, τους χαρίζουμε αυτή την ιστορία κι αυτό τον τελευταίο χορό.

🍉  Πόσο συντονίζονται ο σφυγμός και η ανάσα μας πάνω στην τραμπάλα, προκειμένου να μην καταρρεύσει το σύστημα, πόσο δοσμένο είναι το κάθε κύτταρο στον καθέναν τους ξεχωριστά, δε χορταίνεται.

_____________________________________________________________________

Με αφορμή ένα ελληνικό έργο του 1898 για το θάνατο ενός ποιητή ή καλύτερα για τις τελευταίες του στιγμές, οι C. for Circus παρουσιάζουν “Το δαχτυλίδι της μάνας” του Γιάννη Καμπύση σε σκηνοθεσία Παύλου Παυλίδη, από τηνέως τις 10 Ιουνίου στο Tempus Verum І Εν Αθήναις. Με όχημα τη μουσική, την ποίηση και τη φαντασία, οι C. for Circus στήνουν μια ολοζώντανη τελετή αποχαιρετισμού, ξαναγράφουν για χάρη του ποιητή τις τελευταίες του σελίδες καιγιορτάζουν τα 10 χρόνια της κοινής τους πορείας με την πιο αισιόδοξη παράστασή τους μέχρι σήμερα.

Παραμονή Χριστουγέννων. Σε μία καλύβα κοντά στο δάσος ζει μία φτωχή οικογένεια: η μάνα και οι δυο της γιοι. Ο μεγάλος γιος της οικογένειας, ο Ποιητής, βαριά άρρωστος, γνωρίζοντας πως έχει πλέον λίγη ζωή μέσα του, νοσταλγεί τα απάτητα βουνά του τόπου του, τους θρύλους της οικογένειάς του, τις Νεράιδες του Βουνού. Ταξιδεύει με τη φαντασία του κοντά τους, για να τον συντροφεύσουν στις τελευταίες του στιγμές και καρτερά να “σβήσει” στην ποδιά της αγαπημένης του. H μητέρα του, για να τον σώσει, αποφασίζει να πουλήσει τη μοναδική περιουσία της οικογένειας, το δαχτυλίδι που έδωσαν κάποτε οι μοίρες στους προγόνους της, αν και γνωρίζει ότι μια τέτοια κίνηση είναι καταραμένη. Kάπου, κάποτε, σε μια Ελλάδα.

“Το δαχτυλίδι της μάνας” του Γιάννη Καμπύση είναι θεατρικό έργο, γραμμένο σε ντοπιολαλιά, κι εμπνέεται απ’ τη ζωή του ποιητή και πεζογράφου Κώστα Κρυστάλλη. Έχει χαρακτηριστεί ως μουσικό δράμα αλλά και ως χριστουγεννιάτικο ονειρόδραμα. Το 1917, ο Μανώλης Καλομοίρης το συνέθεσε σε μορφήόπερας, ενώ 51 χρόνια αργότερα, το 1968, το έργο εκφωνήθηκε στο “θέατρο της Τετάρτης” στην Ε.Ρ.Α. Το Δεκέμβριο του 2004, το “Το δαχτυλίδι της μάνας” παρουσιάστηκε στην Εθνική Λυρική Σκηνή σε λιμπρέτο Γιώργου Στεφόπουλου (ο οποίος υπέγραφε ως Άγνης Ορφικός) και σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου.

Ενεργοποιώντας τις αισθήσεις της λαϊκής παράδοσης, που τόσο έντονα διατρέχουν την ιστορία του Γιάννη Καμπύση, η ομάδα C. for Circus φέτος “ενηλικιώνεται” με μια ελάχιστα ειπωμένη ιστορία αποχαιρετισμού.

Σημείωμα του σκηνοθέτη:
“Το δαχτυλίδι της μάνας”, έργο γραμμένο σε μια μπασταρδεμένη ντοπιολαλιά, μιλά για μια Ελλάδα στην οποία συνυπάρχουν η πίστη στον Θεό και τις Νεράιδες· Η ποίηση, η άγρια ομορφιά της φύσης, η απλότητα των ανθρώπων αλλά κι η φτώχεια και το αναπόφευκτο του θανάτου. Δεν υπάρχει κανένα “κακό” σ’ αυτήν την ιστορία και κανένας “κακός” σ’ αυτούς τους ήρωες. Μόνο η ανάγκη των ανθρώπων για ζωή. Αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον, είναι η πανανθρώπινη τάση όλων μας, τη στιγμή που η πραγματικότητα είναι τόσο σκληρή, να στρεφόμαστε στη φαντασία. Κάτι που για μένα έχει διττή σημασία κι ερμηνεία: είτε την παράδοση στο Θάνατο, είτε την επιμήκυνση της Ζωής, αφού τι άλλο είναι η φαντασία πέρα από τη συνέχεια της πραγματικότητας σ’ ένα άλλο περιβάλλον με ακόμα περισσότερες διαστάσεις; Τι άλλο είναι ο Θάνατος πέρα από τη συνέχεια της Ζωής; Μπορεί κάποιος διαβάζοντας το έργο να το δει ως μία ανάμνηση, ως κάτι που έγινε κάποτε κάπου στην Ελλάδα. Εγώ, λοιπόν, διαφωνώ. Για μένα δεν πρόκειται για ανάμνηση, αλλά για κάτι που δυστυχώς έχουμε ξεχάσει κι επιβάλλεται να θυμηθούμε. Να εμπνευστούμε και να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να κοιτάξουμε τη ζωή μ’ αυτήν τη λησμονημένη απλότητα.

Παύλος Παυλίδης

Θίασος: C. for Circus

Συγγραφέας: Γιάννης Καμπύσης

Σκηνοθεσία: Παύλος Παυλίδης

Δραματουργία: Παύλος Παυλίδης, Αθηνά Σακαλή

Κατασκευή σκηνικού: Σπύρος Δουκέρης

Κοστούμια: Λίνα Σταυροπούλου

Σχεδιασμός φωτισμών: Ιωάννα Ζέρβα

Μουσική διδασκαλία: Βαλέρια Δημητριάδου

Πιάνο, νταούλι, ηλεκτρική κιθάρα, τρομπόνι, μελόντικα: C. forCircus

Βοηθός σκηνοθέτη: Αθηνά Σακαλή

Φωτογραφίες: Χρήστος Συμεωνίδης, Νίκος Πανταζάρας

Βίντεο: Μαρία-Ελισάβετ Κοτίνη

Παίζουν: Παναγιώτης Γαβρέλας, Χρύσα Κοτταράκου, Αθανασία Κουρκάκη, Ειρήνη Μακρή, Νικόλας Παπαδομιχελάκης, Νατάσα Ρουστάνη, Σπύρος Χατζηαγγελάκης

 

Μέρες και ώρα παραστάσεων: 1-10 Ιουνίου στις 21.00

* Το θέατρο είναι προσβάσιμο σε ΑμεΑ.

Tιμές εισιτηρίων: 12€, 8€ μειωμένο

Διάρκεια: 80 λεπτά

Κρατήσεις θέσεων: 210 3425170, 6948298063

Φωτογραφίες: https://www.dropbox.com/sh/ajkpjtz2tvp8fmm/AACiwRyeM5ISCwePfFTkRcM1a?dl=0

Trailer:
https://www.youtube.com/watch?v=2dTcCmYP1so&feature=youtu.be

C. for Circus

URL: http: //www.cforcircus.gr

Facebook: cforcircus

Tempus Verum І Εν Αθήναις

Διεύθυνση: Ιάκχου 19, Γκάζι

Τ: 210 3425170, 6948298063

E: tempusverum@gmail.com

F: tempusverum

Προπώληση

viva.gr, 11876, SevenSpots, Reload Stores, Media Markt, Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης,

Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, Αθηνόραμα, Viva Kiosk

Επικοινωνία
Ελεάννα Γεωργίου |T: 6944 535357 | M: eleannaxgeorgiou@gmail.com