Κοινοποιησεις

ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΠΟΣΚΟΪΤΗΣ:

– Το 2011 ζήτησα από την Εύα Κουμαριανού να διαβάσει ένα ποίημα της Κατερίνας Γώγου στο ντοκιμαντέρ που έφτιαχνα γι’ αυτήν.
Το ποίημα είχε δημοσιευθεί στο ”Κράξιμο” της Πάολας Ρεβενιώτη και ήταν αφιερωμένο στη Σόνια, την τρανσέξουαλ περφόρμερ της πλατείας Εξαρχείων που είχε βρεθεί δολοφονημένη.
Η Εύα δέχτηκε πρόθυμα, αλλά τη μέρα του γυρίσματος στο σπίτι της, μού εξομολογήθηκε πως δεν ήταν σε θέση να το διαβάσει, ούσα αναλφάβητη.
Την ανάλαβε ο βοηθός μου, ο Θρασύβουλος Καλαϊτζίδης, της το έμαθε δηλαδή ”με τα χείλη”, στίχο – στίχο, εκείνη τη στιγμή.
Σε λιγότερο από μία ώρα, η Εύα ήρθε και μου είπε: ”Άνοιξε την κάμερα, πάμε πλάνο”.
Τελικά το είπε μια κι έξω το ποίημα, χωρίς κανένα λάθος και ήταν συγκλονιστική.
Αυτό μου έδωσε να καταλάβω πως η Εύα διαθέτει μια τρομερή θέληση, ικανή για το ακατόρθωτο – εν προκειμένω, να μάθαινε απ’ έξω τις 20 σελίδες του κειμένου του έργου ”Την λένε Εύα”..

– Το έργο προέκυψε από μία συνέντευξη που μου παραχώρησε η Εύα για το gay free press ”Fagazine”, που δεν κυκλοφορεί πια.
Η εξιστόρηση με κάθε λεπτομέρεια ενός βίου, ακραία τραγικού και κωμικού παράλληλα, με ώθησε στη μετατροπή της συζήτησής μας σε θεατρικό μονόλογο, με την ίδια επί σκηνής και έναν ηθοποιό δίπλα της στο ρόλο του δημοσιογράφου.
Εν ολίγοις, μέχρι σήμερα υποδυόμαστε τους εαυτούς μας στη σκηνή, ζωντανεύουμε ξανά εκείνη τη συνέντευξη ενώπιον του κοινού, έχοντας σαφώς την επίγνωση πως δεν πρόκειται για κάτι αμιγώς θεατρικό. Διότι, αν φυσικά ερχόμενος κανείς στη ”Φάμπρικα”, νομίσει πως θα παρακολουθήσει μία ”κανονική” θεατρική παράσταση, ενδέχεται έως και να απογοητευθεί.
Αν όμως αφεθεί στην εξιστόρηση ενός ιδιαίτερου ανθρώπου με σαρωτικό χιούμορ και μ’ ένα έμφυτο ταλέντο ”θεατρίνου”, θα περάσει καλά, θα ενημερωθεί, θα συγκινηθεί και – γιατί όχι; – θα ανοίξει και λίγο το μυαλό του.
Το τελευταίο, το είδαμε με απίστευτη χαρά να συμβαίνει κυρίως στην επαρχία όπου περιοδεύουμε τα τελευταία δυο χρόνια.

– Μου έλεγαν πολλοί γιατί έδωσα το ρόλο της Εύας στην ίδια την Εύα και όχι σε κάποιον/α επαγγελματία ηθοποιό.
Το θεωρώ λίγο τρανσφοβικό όλο αυτό, τη στιγμή που η Εύα έχει ζήσει στο θέαμα από τα εφηβικά της χρόνια και τό’χει 100%, που λένε.
Έπειτα, δεν καταλάβαινα γιατί ένα τρανς άτομο δε μπορεί να σταθεί επί σκηνής, όπως συνέβη στο παρελθόν με ομόφυλες της Εύας, σαν τη Μίνα Ορφανού και τη Μπέττυ Βακαλίδου.
Μάλλον είχα δίκιο, αν υποτεθεί πως η Εύα κάνει κανονική ψυχοθεραπεία επί σκηνής και γι’ αυτό ίσως κατάφερε ν’ αποσπάσει το βραβείο Τρανς Ορατότητας στο Θέατρο, στα Queer Theatre Awards του 2016.

– Για μένα, ήταν ένα ρίσκο σαφώς ειδικά μετά τις κινηματογραφικές εργασίες μου για μεγάλες προσωπικότητες της τέχνης, όπως η ερμηνεύτρια Φλέρυ Νταντωνάκη, ο σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος και η ποιήτρια – ηθοποιός Κατερίνα Γώγου.
Δυστυχώς άκουγα στην αρχή το εξής:
”Τι θες τώρα και μπλέκεις με trash τηλεπερσόνες;”, ευτυχώς όμως τελικά άκουσα το ένστικτο μου και κανέναν άλλο.
Η παράσταση αγκαλιάστηκε από σημαντικούς καλλιτέχνες που είτε δούλεψαν μαζί μας – αναφέρομαι στη συνθέτρια Λένα Πλάτωνος, την ερμηνεύτρια Τάνια Τσανακλίδου και τη στιχουργό Ελένη Φωτάκη – είτε ακόμη περνούν από το θέατρο και μοιράζονται μαζί μας το δάκρυ, το γέλιο και το χειροκρότημα τους.
Και, ναι, η Εύα Κουμαριανού δεν είναι πια η trash τηλεπερσόνα, που εγώ θα χαρακτήριζα καλύτερα ”αριστοφανική περσόνα”, αλλά μία καλλιτέχνιδα με όλη τη σημασία της λέξης, ακομπλεξάριστη και απολύτως αυθεντική, με χαρακτηριστικά δηλαδή που σπανίζουν ακόμη και σε επαγγελματίες συναδέλφους της.

–  Η Εύα, είναι πλέον άνθρωπος της ”οικογένειάς μου”, ενταγμένη στη μυθολογία μου που περιλαμβάνει τις προαναφερόμενες καλλιτεχνικές προσωπικότητες και όχι μόνο!
Τη τιμώ, την εκτιμώ, την αγαπώ και χαίρομαι που την πίστεψα γιατί το ταξίδι μας συνεχίζεται μέχρι σήμερα, τρίτη κατά σειρά σαιζόν παραστάσεων..

ΕΥΑ ΚΟΥΜΑΡΙΑΝΟΥ:

– Όταν ο Αντώνης με προσέγγισε, ομολογώ πως δεν τον πολυπίστεψα.
Είπα ”Άλλος ένας που μου λέει να κάνουμε σοβαρά πράγματα και δε θα γίνει τίποτα”.
Βλέποντας, όμως, πως όσο πλησίαζε ο καιρός, άρχισε να με παρακινεί για πρόβες, κατάλαβα πως κάτι καλό πάει να γίνει.
Όπως και έγινε!
Αυτό που κάνουμε μέχρι τώρα, δεν έχει καμμία σχέση με το σόου που κάνω εδώ και πολλά χρόνια στις ”Κούκλες” της Συγγρού.
Δε θεωρώ πως κάνω θέατρο, μη μας συλλάβει και καμμιά αστυνομία θεάτρου (γέλια).
Κάνω ψυχανάλυση ανοιχτή στο κοινό μία φορά την εβδομάδα, έχοντας δίπλα μου έναν άνθρωπο που οι συνεντεύξεις του στη LIFO και σε άλλα έντυπα, θεωρούνται από τις καλύτερες αυτή τη στιγμή στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο.

– Το έργο, με οδήγησε σε μία αυτογνωσία που δεν περίμενα να την αποκτήσω στα 60 φεύγα μου. Θυμάμαι πως μέχρι πρότινος, αντιμετώπιζα το γεγονός της απόπειρας βιασμού από το δάσκαλο μου στο δημοτικό, σαν κάτι σχεδόν φυσιολογικό.
Σήμερα, κάθε φορά που το κείμενο φτάνει στο σημείο αυτό, κλαίω με λυγμούς, γυρνώντας μισό αιώνα πίσω. Μπορώ να πω με βεβαιότητα, πως το έργο ανέπτυξε το λόγο μου κι έχω ηρεμήσει ως άνθρωπος.
Μιλάω πιο αργά, καταλαβαίνω τα λόγια των άλλων, για πρώτη φορά ίσως ένοιωσα ικανή να συνομιλώ με τους συνανθρώπους μου και ν’ ακούω πράγματα που δε θα το φανταζόμουν ποτέ!
Ξέρετε τι είναι να πηγαίνω ν’ ακούω την Τάνια να τραγουδά το ”Δρόμοι του Βερολίνου” και σαράντα χρόνια μετά, η γυναίκα αυτή, να τραγουδά εμένα και τη ζωή μου;
Είναι σαν ένα όνειρο που πραγματοποιήθηκε και γι’ αυτό, μόνο ευγνωμοσύνη έχω μέσα μου για ό,τι μου συνέβη τα τελευταία δυόμισι χρόνια!

– Μας λένε πως κάνουμε ”spiritual activism”.
Δε ξέρω, μπορεί…
Αυτό που ξέρω είναι πως αμέσως μετά το τέλος κάθε παράστασης, ειδικά στην επαρχία που πηγαίνουμε, νοιώθω την ανάγκη να μιλήσω στους γονείς.
Να τους πω ν’ αγκαλιάζουν τα παιδιά τους και να μη τους δείχνουν την πόρτα, όταν καταλαβαίνουν πως ενδέχεται να μεγαλώσουν διαφορετικά από τ’ άλλα παιδιά.
Θυμάμαι μία μάνα στην Κύπρο, στη Λεμεσό, που ήρθε στην παράσταση με τον γιο της, ένα νεαρό τρανς αγόρι. Έκλαιγε συνέχεια και είχε πέσει στην αγκαλιά μου.
”Σας ευχαριστώ” έλεγε και ξανάλεγε και τότε, είπα κι εγώ μέσα μου πως κάτι σημαντικό κάνω για τους απόκληρους και αποσυνάγωγους της ζωής αυτής.
Της δικής μου δηλαδή ζωής, που πέρασα δια πυρός και σιδήρου, όπως πέρασα και πολύ καλά, για νά’μαι σήμερα σε θέση να παίζω μπροστά στο κοινό και να του λέω τα πάντα σαν μία ανοιχτή ψυχανάλυση.

– Δε διεκδικώ δάφνες ηθοποιού, το είπα και πριν!
Απ’ την άλλη, όμως, γνωρίζω πως η μόνη που θα μπορούσε να παίξει τη ζωή μου, είμαι εγώ και κανένας ή καμμία άλλη ηθοποιός.

– Μ’ έχει στενοχωρήσει που δεν περνούν οι τρανς από το θέατρο, συγκριτικά με τον υπόλοιπο γκέι και στρέιτ κόσμο.
Υπάρχει ένας ανταγωνισμός άγριος, αδικαιολόγητα θα έλεγα, από το σινάφι μου.
Φοβάμαι πως η φάση δεν απέχει πολύ απ’ αυτήν του επίσημου κράτους που μας θέλει αποκλειστικά στο πεζοδρόμιο.
Δεν πειράζει, νά’ναι καλά όλα τα κορίτσια και νά’χουν δουλειά και να περνάνε όμορφα, όπως περνάω κι εγώ τελευταία.

 

«Την λένε Εύα»

του Αντώνη Μποσκοΐτη

C:\Users\user\Desktop\RED MOONLIGHT\ΤΗΝ ΛΕΝΕ ΕΥΑ\14440832_660598904104856_416931310703201517_n.jpg

 

«Την λένε Εύα»

του Αντώνη Μποσκοΐτη

κάθε Παρασκευή στις 9:00 μ.μ.

Τεχνοχώρος ΦΑΜΠΡΙΚΑ

Συνεχίζεται με τεράστια επιτυχία η βιωματική παράσταση της γνωστής τρανς περφόρμερ Εύας Κουμαριανού, με συνεχόμενες sold out παραστάσεις, στον ΤΕΧΝΟΧΩΡΟ ΦΑΜΠΡΙΚΑ, κάθε Παρασκευή στις 9:00 μ.μ.

Πρόκειται για μία συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στον δημοσιογράφο και σκηνοθέτη Αντώνη Μποσκοΐτη, ο οποίος υπογράφει τη θεατροποίηση της.

Η εξιστόρηση του βίου της Εύας Κουμαριανού, με πρωταγωνίστρια την ίδια επί σκηνής, σε μία εναλλαγή ακραίων συναισθημάτων και οριακών εκρήξεων που στηλιτεύουν τον φυλετικό ρατσισμό και ανατρέπουν τα κοινωνικά στερεότυπα.

Η παράσταση απέσπασε θερμές κριτικές, ενώ τιμήθηκε στα Queer Theatre Awards 2015 με το Βραβείο ”Τρανς Ορατότητας στο Θέατρο” στην Εύα Κουμαριανού και το Βραβείο Καλύτερης Μουσικής και Τραγουδιού (Στέφανος Χυτήρης/ Λένα Πλάτωνος).

Δύο χρόνια μετά το πρώτο ανέβασμα στην Αθήνα το έργο παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία και στο Λονδίνο, στην εκκλησία της Sainte Ethelbourga.

Είδος: Βιογραφία

 

Συντελεστές:

Κείμενο/σκηνοθεσία: Αντώνης Μποσκοΐτης

Βοηθός σκηνοθέτη: Θρασύβουλος Καλαϊτζίδης

Μουσική: Στέφανος Χυτήρης

Τραγούδι: Λένα Πλάτωνος (μουσική), Ελένη Φωτάκη (στίχοι), Τάνια Τσανακλίδου (ερμηνεία)

Φωτισμοί: Δημήτρης Θεοδωρόπουλος

Γραφιστική επιμέλεια: Θρασύβουλος Καλαϊτζίδης

Photo credits: Alex Kat

Δημόσιες σχέσεις & επικοινωνία: Ευαγγελία Βασιλείου, τηλ. 6977 062 078

Ερμηνεύουν: Εύα Κουμαριανού, Αντώνης Μποσκοΐτης, Αναστάσιος Στέλλας.

Διάρκεια παράστασης: 80’ χωρίς διάλειμμα

Facebook Page: https://www.facebook.com/tinleneeva/

Προπώληση VIVA: https://www.viva.gr/tickets/theater/texnoxoros-fabrika/tin-lene-eua/

ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ στις 9:00

ΤΕΧΝΟΧΩΡΟΣ ΦΑΜΠΡΙΚΑ

Μεγ. Αλεξάνδρου 125 & Ευρυμέδοντος, Κεραμεικός