Κοινοποιησεις
 
τι θα ήταν μετά
για να πούμε
για τους ανθρώπους
όταν οι άνθρωποι
σκοτώνουν άλλους ανθρώπους
σαν το τέρας στον καθρέφτη
που σκοτώνει τη νύχτα
την όμορφη
όταν οι άνθρωποι
μαθαίνουν να ζητούν
πριν μάθουν να σέβονται
τη ζωή, την ελευθερία, την αυτοδιάθεση
λέξεις σε ένα ποτήρι με νερό
που έχει χυθεί
πριν το βάλουμε στο τραπέζι
όταν οι άνθρωποι
λέγονται έτσι
κατ’ ευφημισμόν
λέξεις σε ταμπέλες
που πια δεν διαβάζονται
στους καιρούς
που έζησαν και δεν έζησαν άνθρωποι
γιατί τι είναι αυτό
που κάνει τους ανθρώπους
ανθρώπους
κι όχι θηρία ή θεούς
παρά η ανάγκη να αγαπούν
παρά η ανάγκη να αγαπιούνται
παρά η προδιάθεση στην αγάπη
σαν το άνθος που μόνο
όταν το χαρίζεις, το έχεις στ’ αλήθεια
σ’ όποια μορφή της
τι θα ήταν μετά
για να πούμε για τους ανθρώπους
αφού οι άνθρωποι
μπορούν πια να σκοτώσουν
μπορούσαν πάντα να σκοτώσουν
όταν πράγματα συμβαίνουν διαφορετικά
απ’ ότι εκείνοι θέλησαν ή δεν θέλησαν
αφού οι άνθρωποι μπορούσαν και μπορούν
να σκοτώσουν
να σκοτώσουν
εν βρασμώ ή εν ψυχρώ
σε δημόσια ή ιδιωτική θέα
δίχως περίσκεψη, δίχως εν συναίσθηση
πάντα δίχως
η πράξη του φόνου
από μόνη της
είναι επαρκείς λέξεις
επαρκής σιωπή
τι θα ήταν μετά
για να πούμε για τους ”ανθρώπους”
κατ’ ευφημισμόν
 
αρκετά μιλήσαμε
για φόνους, ασχήμια
φρίκη, ψέμα
περιφρόνηση, θλίψη
θάνατο
ώρα να μιλήσουμε
για χάρη, ομορφιά
δίκαιο, ανθρωπιά
εν συναίσθηση
ώρα να ψάξουμε
ώρα να βρούμε
χώρο για ζωή
κι έχουμε αργήσει…
Προηγούμενο άρθροΠαράξενοι χάρτες
Επόμενο άρθροΛευκά λινά
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΡΟΥΣΣΑΚΗΣ
O Βαγγέλης Ρουσσάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην ακριτική Κάρπαθο. Η παντοτινή επαφή του με την θάλασσα γέννησε μέσα του έναν αθεράπευτο έρωτα για το υγρό στοιχείο, σε κάθε του μορφή. Όπως τα νιόκοπα αισθήματα που κυλούν μέσα σε ψυχές,, σε κάθε μικρή και μεγάλη έκφανση ζωής. Αυτά αναζητά, αυτά προσπαθεί να παρατηρήσει και να σκιαγραφήσει, μέσα από την αβάσταχτη ελαφρότητα των λέξεων. Μια καθόλου ανώδυνη, καθόλου αναίμακτη, συνεχή ιχνογραφία των ζωών που ζουν και δεν ζουν οι άνθρωποι. Οι ζωές που ζει ο ίδιος αναπνέουν στον κόσμο, οι περισσότερες, μέσα από τις αυτές τις λέξεις. Άλλωστε, ας μη λησμονηθεί, πως έγραψε για πρώτη φορά, όταν κατάλαβε το ανεκπλήρωτο που τον έθρεψε.