Κοινοποιησεις

Τι παράξενη αγάπη …
Άραγε ματώνουν και τα κλαδιά όταν ψηλώνουν;
Εκείνα που κοιτούν στον ουρανό;
Είναι καταδικασμένα να αντιστέκονται στη φθορά του ανέμου;
Μα , κοίταξέ τα !
Είναι τόσο λεπτό το φύλλωμα τους.
Επιτρέπουν στο χάιδεμα του ήλιου να περάσει μέσα τους,
να σκηνοθετήσει τις φλέβες τους
να δείξει πόσο δύναμη έχει η ευαισθησία τους
και πόσο όμορφα φαντάζουν τα σύννεφα, στο γαλάζιο,
όταν βρίσκονται κοντά τους.
Αυτά τα δέντρα είναι ελεύθερα, μα αληθινά,
και παράλογα φιλόπονα.
Η ψυχή των δέντρων δε  βρίσκεται στη μυρωδιά των άνθεων,
ούτε η δύναμη τους στους ανθήρες των στημόνων
αλλά στη σχέση τους με τον ήλιο.
Το χαμόγελό τους όταν ξεπροβάλλει, το τέντωμα των χεριών τους
να τον φτάσουν .
Έχετε δει πόσο σφιχτά τον αγκαλιάζουν όταν φεύγει;
Πως , εκείνος, τυλίγεται στο πράσινό τους και τα αποχαιρετά;
Γυρνώντας πίσω,
πριν ακόμη τα ανθρωπόμορφα πνιγούν στην μισσαλοδοξία τους
και γεμίσει ο κόσμος φυτά εσωτερικού χώρου και νεκρή φύση,
γεννήθηκαν οι εποχές.
Το φως του ήλιου τρέλλανε τα ζωντανά και θέλησαν να τον σβήσουν .
Έτσι εκείνος άρχισε να περιπλανιέται.
Έγινε πρόσφυγας του ουρανού.
Μα κάθε άνοιξη γυρνούσε για τα αγαπημένα του δέντρα.
Ελάχιστα, μονάκριβα και θλιμμένα.
Όμως με το πέρασμα του καλοκαιριού
και την επιστροφή του φθινοπώρου σκοτείνιαζε και απομακρυνόταν,
ήταν φυγάς και κινδύνευε από τους ανθρώπους.
Κάθε δέντρο τον διεκδικούσε με τόσο ζήλο ώστε,
με τις μέρες, το φύλλωμα άρχιζε να υποχωρεί.
Το δέντρο αντιδρά.
Δακρύζει και απογυμνώνεται.
Τουλάχιστον έτσι, θα μπορεί να τον αγγίζει.
Τα φύλλα του δέντρου πέφτουν συνεχώς.
Με σταθερό ρυθμό, με ακρότητες, με σεισμό, δεν έχει σημασία.
Πέφτουν!
Και η σκιά αρχίζει να υποχωρεί.
Δε  λυπάται για την απώλεια των μαλλιών του,
πλέον κέρδισε αυτό που τόσο ποθούσε,
ενώθηκε με τον ήλιο,
κατάφερε να φωτίσει κάθε σκιά που δημιουργούσαν τα φύλλα.
Ήταν εθισμένο στη ζέστα του ήλιου.
Έχει μείνει σχεδόν μόνο, γυμνό και αδύνατο, μα ήρεμο.
Τώρα κάθε κύτταρο του κορμού του χορεύει βαλς με τις αχτίδες του ήλιου..
Πόσα δέντρα θα θυσίαζαν τα φύλλα τους
για την ελευθερία της ψυχής τους;
Γιατί οι άνθρωποι φοβούνται τόσο τον ήλιο;
Από που πηγάζει
αυτή η τεράστια διαφορά μεταξύ των ζωντανών τελικά;

Προηγούμενο άρθροΕκούσια..
Επόμενο άρθροΣοκάρουν οι φωτογραφίες του τελευταίου National Geographic
ΝΑΓΙΑ ΞΕΝΑΚΗ
Μεγάλωσα στην επαρχία ,εν πλω, σε ένα νησί. Δεν έχω γεννηθεί ακόμα και δεν είμαι σίγουρη για τον αν έχω πεθάνει ως τώρα. Υπάρχω με την αμφισβήτηση , το δείλι , την μουσική και την ηδονή των λέξεων . Σιχαίνομαι την ομοιομορφία . Είμαι ερωτευμένη με κάθε αντίφαση . Για να σε συμπαθήσω αρκεί να έχεις συναισθήματα διπολικού και την ικανότητα να μπορείς να τα ελέγχεις χωρίς να τα σκοτώνεις . Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω ένα τριαντάφυλλο δίπλα σε ένα άδειο μπουκάλι κρασί.