Κοινοποιησεις

Θόλιασε απόψε, μετά φύσηξε αέρας κι η ατμόσφαιρα καθάρισε.
Και βγήκαν πάλι οι μάσκες έξω και οι μορφές..
Κάπως έτσι λειτουργεί η “φάση,” και η γραφή.
Σα φύσημα που διώχνει την ομίχλη της (Mary jane) κι έστω σε καρέ – καρέ παροδικά, βλέπεις κάτι απ’ τα πρόσωπα που βολτάρουν στο μυαλό σου.
Από καταβολής κόσμου, όταν κάποιος συνέθεσε το πρώτο έπος, χρειάστηκε να επικαλεστεί κάποια μούσα.
Η ιδέα έρχοταν άνωθεν ή από κάποιο βαθύ μέσα του θυμικό – μέρος που ο δημιουργός δεν ορίζει.
Αυτή η μούσα η ομηρική, εξελίχτηκε με το χρόνο, σε μούσα ανθρωπένια.
Η ανθρωπινή  μούσα δεν έχει φύλο.
Αρχικά, υπήρξαν κυρίως θηλυκές μούσες που ενέπνευσαν άντρες.
Και αυτό οφείλονταν κυρίως,  στο ότι οι τέχνες και οι επιστήμες, ήταν κληρονομιά – λόμπι των ανδρών.
..Απ’ τους πατεράδες τους, κι εκείνοι απ’ τους πιο πίσω…
Κάπου εκεί, στην αρχή του 20ου αιώνα, στα 19 της χρόνια η  Ζαν Εμπιτέρν, ερωτεύτηκε τον Μοντιλιάνι.

Η Ζαν, είχε μια περίεργη θλιμμένη ομορφιά.

” Θλίψη σαν αδιόρατο βελούδο, σαν μετάξι “.
Από τα πληγωμένα γαλάζια μάτια, από το σχήμα του προσώπου της
και το ωχρό της χρώμα, καταλάβαινες ότι επρόκειτο για ένα ήσυχο, παθιασμένο μα κι εύθραυστο κορίτσι.
Προσέφερε στον Μοντιλιάνι την ισορροπία που του έλειπε.

Οι δημιουργικές ανησυχίες της  Ζαν, εκφράζονται μέσα από τη ζωγραφική του Μόντι.
Οι πίνακές του, έχουν μουσική.

Το κορίτσι, παίζει τη μουσική που “ακούμε”.
Μια μούσα σκεπτόμενη, οργισμένη ομορφιά, έξω από νόρμες και καλούπια, απέναντι από το

σύστημα, αντίπαλός του…

Μια μοναδική ύπαρξη..
Φυσικά υπήρξαν και άντρες-μούσες.
Μούσες όπως ο George Dyer, για τον Φράνσις Μπέϊκον.
Η μούσα δεν έχει φύλο, αλλά για να γίνει κάποιος-α μούσα σου, πρέπει να τον ” ερωτευτείς. ”
Ο έρωτας είναι ζωή και η τέχνη, μια καυλωμένη σκέψη.

Μια αποτυπωμένη επιθυμία..
Η μούσα δεν είναι το «πράγμα», – ένα απλό μοντέλο..

Οι μούσες που έμειναν στην ιστορία της τέχνης, είχαν όμορφα μυαλά.
Η ομορφιά βρίσκεται στο κέντρο των ματιών, στην κουκίδα του κερατοειδούς, υγρή κι αληθινή.
Ένα όμορφο μοντέλο, θα μπορούσε να είναι συνηθισμένο σέξυ αντικείμενο, μέχρι εκεί και τίποτα άλλο.Όχι ότι αυτό το υποτιμούμε, η σέξυ αισθητική είναι γοητευτική από τη φύση της, ακόμα κι αν δε φοράει το ρομαντισμό του έρωτα.

Όμως αλλού είναι η ουσία για να γίνει κάποιος-α, μούσα ενός δημιουργού.
Δεν αρκεί ένα ωραίο σώμα κι ένα ζευγάρι παραμυθένια μάτια.
Ο δημουργός είναι ο ακροατής κι είναι η μελωδία η μούσα, που τον οδηγεί με την έμπνευση.

Για παράδειγμα…

Με γοήτευε πάντα η σκέψη: ” με το ωραίο κορίτσι κι έναν από τους ωραιότερους άνδρες στον κόσμο,( Μοντιλιάνι ) να σχίζει το χρώμα με την αύρα της μούσας του..
Ταξίδευα πάντα νοητά με ” Το κόκκινο γυμνό ”.
Κοιτάζοντας το ” Το κόκκινο γυμνό ”, νοιώθω τη μελωδία και κατανοώ τον δημιουργό.
Και την προσπάθεια του ν’ ακουστεί η μελωδία του χωρίς να κάνει εκπτώσεις, έπρεπε να γεμίσει ο ίδιος πρωτίστως, με το κατάλληλο ερωτικό υλικό..
Ο καθένας μας, έχει τους δαίμονες και τις εμμονές του..
Σα να προσπαθούμε να λυτρωθούμε από κάτι, τί (;)
Όλοι είμαστε περίεργοι.
Ακόμα κι ο πιο «κανονικός», έχει μυστικά και πάθη που θα έκαναν ακόμα και τον Ντε Σάντ να ντραπεί.

Ο δημιουργός απλώς  τολμά να εκτεθεί.

Δεν είναι συνηθισμένος.
Αντιθέτως.
Είναι αθεράπευτα ρομαντικός.
Σε σημείο που πρέπει να ξεράσει…
Τα ουίσκια με λέξεις, τα ζεστά τσιγάρα φυσώντας νότες,.. ανθρώπους.., πουστιές, χθεσινές εικόνες), πρέπει να τ’ αδειάσει για να μη σκάσει.
Ξερνάει την ίδια τη ζωή, το βάρος της, πιέζεται αλλά παραμένει ερωτευμένος με τους ανθρώπους κι αυτό το πείσμα, γεννάει πολλαπλούς οργασμούς..
Δις ιζ τέχνη..

Η μούσα, είναι δημιουργική ουτοπία του δημιουργού.

Υπάρχει ένα δάσος από δέντρα που καίγονται αλλά βλέπεις μόνο ένα.
Ένα θες να σωθεί, αυτό για το οποίο μόνο καίγεσαι, επειδή αυτό μόνο βλέπεις..
Τα άλλα δέντρα χάνονται μέσα στο σύμπαν, αέναα.
Χρειάζεται ο έρωτας για να πάρει νόημα όλη αυτή η συγκίνηση.
Εν κατακλείδι, σ’ αυτό που πρέπει να δώσουμε σημασία, είναι ότι η μούσα δημιουργεί το δημιουργό.
Προσωπικά, μούσα δεν είχα μα έχω φάει το πιο ζόρικο δακρυγόνο στη μούρη μου.
Ήταν αυτό που μόλις είχα ανοίξει τα μάτια μου κι – έμοιαζε – σαν ανοιξιάτικο πρωινό.
“Ήταν”.

Η λέξη από μόνη της προσδίδει πως τίποτα δεν είναι δεδομένο σήμερα.
Παρ’ όλα αυτά, είναι μια τίμια λέξη.

Επειδή κι ο ίδιος ” δεν μπορώ να εγγυηθώ για τον εαυτό μου “.
Κι αναρωτέμαι

Τι απέγιναν οι Μούσες ;

Προηγούμενο άρθροΟμόνοια | Διεθνής ημέρα δράσης ενάντια σε ρατσισμό , φασισμό ,φτώχεια και πολέμους
Επόμενο άρθροThe Hunt (2012)
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.