Κοινοποιησεις

 

Όλοι μας ασθενείς
γιατρικό ένας ακόμα θάνατος .
Ασθενικοί∙ μανιωδώς τρεκλίζουμε, βιώνουμε, μετανιώνουμε και φεύγουμε.
Μα πάλι μπλέκουμε
και πλέκουμε.
Είμαι και εγώ ένας δειλός.
Σήμερα περιπλανιέμαι κάπου πάνω απ’ τη γη .
Σήμερα, έχει πανσέληνο.
Αλλά εγώ δεν ψάχνω να την βρω.
Ξένος νιώθω, τόσο ξένος.
Τα ρούχα μου τα πέταξα .
Αν με ρωτάς, όχι. Όχι, δεν θέλω να ερωτευτώ.
Οι άνθρωποι είναι ύαινες, τρομεροί, σου λέω, τέρατα ανίδεα,
τόσο λυπηροί.
Ναι, τέρατα, φοβισμένα και μόνα.
Σε εμβρυακή στάση κολλημένα.
Χέρια και πόδια στο στέρνο. Κολλημένα.
Σε θυμάμαι, ήσουν και εσύ, άνθρωπος,
με χέρια και πόδια κολλημένα.
Λίγος. Υπήρξες τόοοσο λίγος !

Θα μ’ αφήσεις να αγκαλιάσω; Άσε με να σ’ αγκαλιάσω.
Απαλά
τραβάω τα χέρια και τα πόδια σου
για να μ’ αφήσεις να σ’ αγκαλιάσω .
Άσε με να σ’ αγκαλιάσω.
Το κρύο σε κάνει και τρέμεις. Εμπιστέψου με.

Η ζέστα της μάχης, έλιωσε την ασπίδα σου.
Όπως λιώνει ένα αναμμένο κερί στη μέση μιας χιονισμένης πλατείας.
Κάπως έτσι χαλάρωσες τα άκρα σου και
επιτέλους ήρθα κοντά σου.
Έρχομαι κοντά σου.
Κλείνεις τα μάτια σου και έρχομαι κοντά σου.
Η αναπνοή σου πλέον είναι η μόνη μουσική που
μπορώ να ακούσω.
Ο κόσμος μίκρυνε και πήρε την μορφή σου

Το τέρας όμως , είναι τέρας.
Πόθος τρελού με βολεμένο μυαλό.
Με σφίγγεις, με πονάς, με γδέρνεις, δεν με κρατάς με πνίγεις.
Η ανάσα σου δεν σου φτάνει
ποθείς την δικιά μου
και η μουσική δυναμώνει.
Με κοιτάς, με το βλέμμα που προσπαθώ να ξεχάσω από
την μέρα που γεννήθηκα.
Δεν αναπνέω.
Δ ΕΝ Μ Π Ο Ρ Ω Ν Α Α Ν Α Π Ν Ε Υ Σ Ω

Μια αγκαλιά που γίνεται θηλιά, είναι μια αγκαλιά που δεν ήξερε


Μια αναπνοή εκκωφαντική και έπειτα παρανάλωμα.
Σπασμένα κομμάτια, καμμένη σάρκα, ρημαγμένα άκρα.
Γύρισα πίσω στη βροχή.

Έμαθα πως σπαράζει ένα τέρας, πόσο πονάει μια αγκαλιά,
πόσο εύφλεκτη είναι τελικά η αναπνοή και πως ότι με
τρόμαζε δεν ήταν χειρότερο από την σκληρότητα της δειλίας.
Με εκδικήθηκες γιατί δεν πέθανα.
Γιατί το τέρας ήθελε παρέα, και εγώ αναζητούσα καθάριο αέρα.
Καμία πεντάμορφη, καμιά αγάπη.
Μόνο ένα παραμύθι και ένα τέρας.
Αυτά μένουν στο τέλος.
Ένα παραμύθι που κανείς δεν έζησε καλά,
μα κάποιοι ζήσανε καλύτερα.

-Δεν θέλεις να ερωτευτείς; …
Τότε γιατί γράφεις; Κάποιος ρώτησε.
– Μια ανάσα κρατά, με μια ανάσα φεύγει. Στο ενδιάμεσο γράφουμε.

Προηγούμενο άρθροΗ εσωτερική μου δικαιοσύνη
Επόμενο άρθροθέμις ιππέκη | Δεν σε ξεχνώ
ΝΑΓΙΑ ΞΕΝΑΚΗ
Μεγάλωσα στην επαρχία ,εν πλω, σε ένα νησί. Δεν έχω γεννηθεί ακόμα και δεν είμαι σίγουρη για τον αν έχω πεθάνει ως τώρα. Υπάρχω με την αμφισβήτηση , το δείλι , την μουσική και την ηδονή των λέξεων . Σιχαίνομαι την ομοιομορφία . Είμαι ερωτευμένη με κάθε αντίφαση . Για να σε συμπαθήσω αρκεί να έχεις συναισθήματα διπολικού και την ικανότητα να μπορείς να τα ελέγχεις χωρίς να τα σκοτώνεις . Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω ένα τριαντάφυλλο δίπλα σε ένα άδειο μπουκάλι κρασί.