Κοινοποιησεις

Φέτος τον Ιούνιο το εργαστήρι ερασιτεχνικού θεάτρου Καταπactή έτρεξε με επιτυχία το συγκεκριμένο project ανεβάζοντας παραστάσεις στις οποίες πρωταγωνιστές ήταν οι ίδιοι οι μαθητές του εργαστηρίου.

Μου ζητήθηκε από τον καλό φίλο, ηθοποιό και υπεύθυνο της Καταπactής, Σωτήρη Δούβρη, να γράψω ένα κείμενο το οποίο θα ήταν και τα λόγια που επρόκειτο να απαγγείλει ο Θάνατος κατά τη διάρκεια της παράστασης “Ματωμένος γάμος” του Λόρκα.

Με χαρά μου λοιπόν έδωσα αυτές τις γραμμές με τίτλο “La bruja muerta” στους μαθητές του εργαστηρίου και περήφανα είδα τις λέξεις να παίρνουν σάρκα στην όμορφη προσπάθεια της ομάδας του Σωτήρη.

Τιμή μου και τώρα και πάντα…

Το κείμενο:


Πλανήθηκα στα βάθη των αιώνων.
Κράτησα την παγωμένη μου λάμα ακονισμένη καλά.
Υπήρξα το πριν μα είμαι και το μετά σε αυτό το μικρό διάλλειμα που πιστέψατε ότι σας δόθηκε ο έλεγχος.
Ακούραστος.
Μα πως αλλιώς;
Έρχεστε μόνοι σας σε μένα.
Με πολέμους. Με μίσος. Ακόμα και με συμφορές που τις βαφτίσατε αγάπη.
Άδειοι, αδύναμοι, ζηλόφθονες..

Τις νύχτες στα σκοτάδια, νομίσατε ότι θα κρύψετε το πόσο έχετε εκπέσει.
Τοτε διαπράξατε και τα μεγαλύτερα αίσχη σας.
Μα το Φεγγάρι ήταν εκεί, να φωτίσει τη μικροψυχιά σας.
Κι ας το αφήσατε μονάχο.
Άγρυπνο και μόνο.. –  Το βάψατε κόκκινο ξανά και ξανά..
Λάγνοι, άπληστοι, λαίμαργοι.
Και γω δίπλα σας – Αθόρυβος παρατηρητής μια ξέφρενης πορείας προς το απόλυτο τίποτα, μιας ασέβαστης αντίστροφης μέτρησης με προορισμό την παγωμένη αγκαλιά μου.

Σας δόθηκαν εντολές και δε σεβαστήκατε καμιά.
Σας όρισαν αμαρτήματα και τα διαπράξατε κατά συρροή.
Φτιάξατε θρησκείες από φόβο, βασισμένες στην ανάγκη για μια τελική συγνώμη.
Για σωτηρία..
Ζητάτε συγχώρεση..
Ό,τι πιο υποκριτικό σκαρφίστηκε ο νους σας για να κρύψετε την καθημερινή υποκρισία σας.

Γονατιστοί μπροστά στα πόδια μου με βουρκωμένα μάτια παρακαλάτε για λίγο ακόμα χρόνο.
Κι όμως, τον είχατε.
Ο χρόνος υπήρξε από την πρώτη στιγμή.
Μα πόση σπατάλη?
Πάνω στα μεθύσια σας φωνάξατε πως δε θα συναντηθούμε ποτέ, φουσκώσατε τα πνευμόνια σας με αέρα και ουρλιάξατε πως δεν υπάρχω.
Πόσο μικροί…
Το πιο αδύναμο από όλα τα πλάσματα μα το πιο τυφλωμένο από το τεράστιο Εγώ του.
Αλαζόνες νάνοι αιχμάλωτοι του υλισμού και των ψεύτικων – πουλημένων συναισθημάτων.
Αδηφάγοι..
Και στο τέλος ένα μονάχα κέρμα για τον βαρκάρη.
Τόσο κοστολογήσατε την τελευταία σας πράξη.
Ένα κέρμα.
Μα εγώ δε δίνω ρέστα.
Όσοι νομίσατε ότι είστε το Άλφα, είμαι το Ωμέγα σας!


Περισσότερα για την Kαταπactή
https://www.facebook.com/katapacti/

Σωτήρης Δούβρης

Ο στόχος επετεύχθη!
Ο κύκλος του #theloveproject2018 ολοκληρώθηκε με τις παραστάσεις του #theloveproject2018finalcut που είχαν μεγάλη ανταπόκριση! Οι μαθητές της Καταπactής έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό πάνω στη σκηνή, ερμηνεύοντας τρία έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, τόσο στον χώρο της Καταπactής, όσο και στον πολυχώρο του δημαρχείου Παλαιού Φαλήρου! Αντί εισιτηρίου, συγκεντρώθηκαν τρόφιμα και φάρμακα για τη “Λέσχη αλληλεγγύης – κοινωνικό φαρμακείο Νέου Κόσμου” αλλά και για το “Κοινωνικό παντοπωλείο του δήμου Παλαιού Φαλήρου”.
Ευχαριστώ προσωπικά όλους τους μαθητές που με το ταλέντο, το μεράκι, την αφοσίωση και τη σκληρή δουλειά τους συνέβαλαν καθοριστικά στην επιτυχία των παραστάσεων μας!
Μικρό διάλειμμα το καλοκαίρι. Τα καλύτερα έρχονται… από Σεπτέμβρη!

*Οι φωτογραφίες της παράστασης είναι του Ορέστη Ροβάκη

Προηγούμενο άρθροKonstantina Pal | I don’t mind ..
Επόμενο άρθροXαρές και πανηγύρια | Δημήτρης Κουρουβακάλης
ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΡΡΑΣ
Πάντα με συνεπαίρναν ιστορίες που ο άνθρωπος παρακινείται είτε από θάρρος, είτε από πάθος. Κάποτε υπήρξα ψηφιακός νομάς, αναπολώ όμως τη μυρωδιά του αναλογικού. Μετά σκέφτομαι τον Αγγελάκα.."Πώς τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;" Για αυτό και φωτογραφίζω, τραγουδώ με την κιθάρα, χτυπάω πλήκτρα στη γραφομηχανή. Έχω αυτή την ανάγκη για ιστορίες που πρέπει να ειπωθούν…με κάθε τρόπο. Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω μικρός.