Κοινοποιησεις

Από τότες που γεννήθηκα και θυμάμαι τον εαυτό μου, πολλά πράγματα μου έχουν αρέζει.

Εξιστορώ μερικά.

Ο Μικιμάου, ο Λούκυ Λουκ, ο Αστερίξ, ο Νιλς Χόλγκερσον, ο Τζουμαρού, οι Θάντερκατζ, γενικότερα, από ό,τι καταλάβατε, μικρός διάβαζα σαν μανιακός κόμιξ, μέχρι που ανακάλυψα -σε προχωρημένη ηλικία, είναι η αλήθεια- ότι υπάρχουν κάτι άνθρωποι που έχουν λιλί διαφορετικό από το δικό μου και λέγονται γυναίκες και μπορώ το δικό μου λιλί να το βάλω στο δικό τους και μία από τις χρήσεις τους είναι ΚΑΙ ΑΥΤΗ, για να μην ξεχάσω και τις φίλες μου τις φεμεΝΑΖΙ.

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ!

ΓΚΕΡΛΖ, ΓΚΕΤ ΡΕΝΤΗ ΤΟΥ ΜΠΗ ΤΡΙΓΚΕΡΝΤ!


Μια και τις θυμήθηκα, αφού δώσω μια ιδέα στις φίλες μου τις φεμινίστριες για καλύτερη ζωή –που βασικά είναι να κάνουνε ένα φεστιβάλ φεμινιζμού στο οποίο θα καίνε πλαστικές πούτσες, ωσάν τον καρνάβαλο (αν και θα ήθελαν να καίνε αληθινές, μια και, το έχουμε ξαναπεί, ο φεμινιζμός είναι απλώς ένα man hating κίνημα πλέον, ανεξαρτήτως του πώς και γιατί ξεκίνησε) και στο τέλος θα παίρνουν και κέρινο ομοίωμα της πούτσας του πατέρα τους, για να την κοιτάνε μπροστά στο τζάκι τις κρύες νύχτες του χειμώνα και να θυμούνται από πού ξεκίνησαν όλα τα προβλήματά τους- θα συνεχίσω με το τι έκαμνα μικρός και τι μου άρεζε.

Ναι, μου άρεζαν τα κόμιξ.

Ναι, μετά μου άρεζε το μουνί.

Ναι, μου άρεζαν κι άλλα πράματα, ΔΕΝ ΔΙΑΒΑΖΑ ΜΟΝΟ ΤΕΝ ΤΕΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΑΙΖΑ ΟΛΗ ΜΕΡΑ (είπαμε, μου άρεσε το μουνί, δεν το έβλεπα όμως και συχνά).

Όμως σε όλα αυτά τα χρόνια τίποτα δεν έχει κάτσει στον μικρό και κολλημένο εγκέφαλό μου πιο καλά ως εικόνα και ως κυρίαρχο-dominant πράμα που σε ανεβάζει στα ουράνια όσο το…

ΚΡΕΑΣ

Όχι, κύριε μαλάκα που το σκέφτηκες ήδη, δεν εννοώ ότι ξαφινικά δεν μου αρέζει το μουνί και το έχω γυρίσει από μπετζίνα πετρέλαιο και με κερνάνε τσόσπου Πάκια στο Πεδίον του Άρεως με το τάλιρο.

Ούτε ότι άμα ψάξεις στο σερτς μπαρ του υπολογιστή μου θα σου βγάλει ΓΚΕΗ ΠΟΡΝ πριν προλάβεις να πεις “Βαλιανάτος”.

Εννοώ ΑΥΤΟ.
Πριν συνεχίσομε την κοβέντα, ας επιτεθούμε γλαφυρά σε μία ακόμα ομάδα που προάγει τον υποχθόνιο νεο-ολοκληρωτιζμό (δεν είναι μόνο οι φεμινίστριες, μην ψαρώνετε), και ας υποδεχτούμε με ένα γενναίο ΓΑΜΩ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΣΑΣ τους φίλους μας τους βήγκαν.

Που αν τρώγανε μόνο ζωχούς, λάπατα και σταμναγκάθια και δεν ασχολούνταν μαζί μας, θα τους είχαμε γράψει στ’ αρχίδια μας και θα κάμναμε πλάκα με το ότι μερικοί μαλάκες, ενώ υπάρχει αυτό…
…τρώνε αυτό…
…αλλά το θέμα δεν μένει εκεί, έχει και συνέχεια.

Η οποία λέει ότι οι βήγκαν:

1.      Θεωρούν ότι οι υπόλοιποι, που τρώμε κρεατάκι αγνό και καθαρό μέσες-άκρες είμαστε τραγικά μουνόπανα, που δεν αφήνουν την ανθρωπότητα να εξελιχθεί όπως της πρέπει και θα έπρεπε να θανατωνόμαστε εμείς αντί για τα άμοιρα ζωάκια που τρώμε.

2.      Πρέπει να μας το λένε σε κάθε ευκαιρία ότι τρώνε μόνο χορτάρια, με ύφος ανωτερότητας χιλίων βασιλισσών της Αγγλίας κιόλα, λες και άμα δεν γνωρίζαμε αυτή την πληροφορία δεν θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε ομαλά και όμορφα τη ζωούλα μας. Βασικά, ίδια φάση με το να δουλέυεις πουτάνα Μεταξουργείο και να πηγαίνεις σε παρέες και να λες “γεια σας, με λένε Γεωργία και τον παίρνω από κώλο για τριάντα ευρώ”, αλλά δε γαμιέται, όπως τη βρίσκει ο καθείς.

3.      Το καλύτερο. Έχουνε φκιάξει και ομάδες κρούσης και βαράνε χασάπικα, ρε μαλάκα. Ναι, έχουμε ακτιβιστές βήγκαν, που επιτίθενται σε χασάπικα επειδή δεν τους αρέσει ή τους προσβάλλει το γεγονός ότι ο άλλος πουλάει κρέας, κάτι που παίζει να είναι πιο φέηλ κι απ’ το να προσπαθάγανε οι Γκόργκοροθ και οι Μπουρζούμ να παίξουν διασκευές τα τραγούδια του Ευτύχη Μπλέτσα από την “Κουζίνα της μαμάς”, ενώ στο μπακράου ο Χάρης Ρώμας θα ερμήνευε Βασιλιά Ληρ ντυμένος κόκορας κρασάτος.

Για όλα τα παραπάνω, το λεπόν, ένα πράγμα θα μου άρεσε να κάνω μέσα στο υπόλοιπο χρονικό δγιάστημα που μου έχει μείνει να ζήσω, φάση μπάκετ λιστ, και άμα μου καθότανε και το έκανα, ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ακόμα και να μην ξαναδγιαβάσω κόμιξ ή να δω από τα πέντε εκατοστά απόσταση μουνί.

Ξέρετε τι;

Να φάω το πετ μπέημπυ γουρούνι της Καρντάσιαν, ρε μαλάκες.

ΤΟΝ ΓΟΥΙΛΜΠΟΥΡ.

Ναι.

Ψητό. Με μήλο στο στόμα και πατατούλες μπέημπυ στο πλαϊνό, να ταιριάζουν και με τη ράτσα.

Και όλα αυτά στο παγκόζμιο συνέδριο βηγκανισμόυ, σε λάηβ παγκόζμια μετάδοση.
Δεν τελείωσα, έχει και καλύτερο.

Αφού το φάω και αφού φάω κι άλλα μπέημπυ πετ γουρούνια διασήμωνε κυριώνε και γίνω χονδρός, να πάω στην εκπομπή “Revenge body”, της Χλόε Καρντάσιαν, στην οποία πάνε κάτι υπερτρόμπες και αδυνατίζουν με την προτροπή της πλούσιας θυγατέρας του διάσημου σογιού, με σκοπό να εκδικηθούν κάποιονε που τους μείωνε επί χρόνια για το γεγονός ότι είναι χονδροί. Εκεί θα πάω για να χάσω τα κιλά που πήρα από το μπέημπυ γουρούνι της αδερφής της, που το έφαγα στο παγκόζμιο συνέδριο βήγκαν. ΝΑΙ.



Και άμα με ρωτήσει η Χλόε ποιον θέλω να εκδικηθώ, να πω με στεντόρεια φωνή.

ΕΣΕΝΑΝΕ, ΜΩΡΗ ΚΑΡΓΙΟΛΑ. ΕΣΕΝΑΝΕ ΚΑΙ ΟΛΟ ΤΟΝ ΒΗΓΚΑΝΙΖΜΟ, ΓΑΜΩ ΤΗ ΜΠΑΝΑΓΙΑ ΣΑΣ, ΠΟΥ ΘΑ ΚΟΨΟΥΜΕ ΤΟ ΚΡΕΑΣ ΑΓΡΙΝΙΩΤΕΣ ΑΘΡΩΠΟΙ ΕΠΕΙΔΗ ΕΣΕΙΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟ ΤΣΑΚΙΡ ΚΕΦΙ ΚΑΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΡΩΤΕ ΜΟΝΟ ΒΛΙΤΑ ΚΑΙ ΡΑΔΙΚΙΑ.

Αχχχχχχ, τα είπα και ξαλάφρωσα.

Εν τω μεταξύ, ρε φίλε, αυτά τα γαμίδγια πρέπει να είναι λεκούμια και να τρώγονται με την πέτσα λέμε. Φαντάσου τώρα με αυτά που θα τα ταΐζουν οι πλούσιες πόσο άσχημα θα γαμάνε στη σούφλα ναούμενες…

Πσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσςςςςςςςςςςςςςςςς…

Άντε τώρα. Πάω έξω να φάω κάτι. Το ψήνω για σπληνάντερο. Που κατά βάση είναι το κωλάντερο ενός γουρουνιού, γεμισμένο με τα εντόθια ενός μικρού αρνιού, που πιθανότατα το σφάξανε ενώ έπινε το γάλα της μάνας του.

Γιου άρ οφέντεντ, μάη φρεντ βήγκαν;

Καμ χιάρ εντ φαρτ μάη μπολζ του, μαζί με τις φίλες μου τις φεμεΝΑΖΙ, με σημαιοφόρο τη Σουλτάν Χουρφέμ του ΝΑΙ, ΕΙΣΑΙ ΜΙΣΟΓΥΝΗΣ, που θα έχει την τιμή να ρίξει την πρώτη μπετοκλάνα στους σαλαπίσιους όρχεις.

Καλή σας νύχτα και καλή σας όρεξη, όπου κι αν είστε.

Προηγούμενο άρθροΓυμνή απόλαυση
Επόμενο άρθροΕίναι πολλοί | Ανέστης Ευαγγέλου
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΑΛΑΠΑΣ
Καλησπέρα σας. Λέγομαι Κωνσταντίνος Σαλάπας και έχω γεννηθεί πριν από 42 χρόνια στον (ομ)φαλλό του κόζμου, το μαγευτικό Αγρίνιο. Μερικά πράματα που θα έπρεπε να ξέρετε για μένα είναι ότι είμαι μουσικός (ντράμερ δηλαδή, όχι μουσικός κανονικός), πεχερεματίας (δηλαδή ένα ωδείο έχω, δεν το λες και κανονικός πεχερεματίας), συγγραφέας (κειμένων της μαύρης πούτσας δηλαδή, όχι κανονικών), κάμνω πολεμικαί τέχναι (χόμπι, όμως, όχι κανονικά ξύλο και τέτοια, μπρρρρρ), έχω παντρευτεί (δημαρχείο, όμως, μαλακίες, όχι κανονικά στην εκκλησά, όπως ούλοι οι χριστιανοί), και έχω ένα γιο, τον Στέφανο, που ελπίζω αυτός να γίνει λίγο πχιο κανονικός από εμένανε. Αλλά ίσως και όχι. Εδώ θα δγιαβάζετε κείμενα που λένε μόνο αλήθειες, που οι αλήθειες πονάνε, ειδικά αν πηγαίνουνε κόντρα στις αλήθειες που έχετε εσείς στο κεφάλι σας. Αν έχετε διαφορετική άποψη από εμένανε, θα σας έδινα ένα ημέηλ να μου στέλνετε, αλλά επειδή στ' αρχίδια μου, δεν θα σας δώσω. Στην τελική, ο καθείς και η αποψάρα του. Και εγώ με τη δική μου. Ξέρετε, άλλωστε, τι λένε για τις απόψεις; Εγώ όχι. Οπότε αν θέτε στείλτε μου στο ημέηλ. Που δεν έχω.