Κοινοποιησεις

Φωτογραφία της ΓΙΩΤΑΣ ΤΖΟΤΖΟΛΗ “ΛΕΥΚΑ”

Οι σόλες μου τόσα χρόνια κολλημένες στην άσφαλτο της θυμωμένης μου συνείδησης.
Τα φτερά μου πριονισμένα και πονάνε.Τσούζουν από μέσα οι πληγές.
Αλλά θα αντέξω για εσένα.Θα άντεχα τα πάντα για εσένα.

Πιστεύω σε εσένα.
Ελπίζω σε εσένα.
Εσύ είσαι η ουσία και η ψυχή των πραγμάτων.
Το νόημα της ύπαρξης.
Σου ζωγραφίζω φτερά και πέτρες στα μάτια,μικρή μου,να πεις όχι σε κάθε συμβιβασμό.

Να βρεις τα πατήματά σου στην αδικία του κόσμου και να την εξοντώσεις με τα αθώα σου μάτια.Με μια ανάσα θα ρουφήξω τη θλίψη σου και θα φυσήξω μέσα σου ελπίδα.
Πάρτην και πολέμησε την παθητικότητα,την παραίτηση,τον φασισμό.
Κάθε φορά που θα κοιτάζεις πίσω,θα στέκομαι εκεί,φύλακας φρουρός στα έγκατα της ζωής σου.

Υπάρχω μέσα σου
Μη φοβηθείς

Όμως πέταξε και φύγε μακριά,άσε με κι εμένα και όλους.
Μη δεχτείς ποτέ κανένα σύστημα.Μόνο το σύστημα της καρδιάς σου να εμπιστεύεσαι.

Άσε τα τραγούδια να διεισδύουν στα  σπλάχνα του εγκεφάλου σου και πέταξε.
Εγώ θα σου χαράζω καρδιές στη παλάμη όταν κοιμάσαι,θα φιλάω τους φόβους σου.
Και θα σου ψιθυρίζω το παραμύθι που αγαπάς.

Και όταν θα είσαι απογοητευμένη και τρομαγμένη θυμήσου το Ασχημόπαπο που όταν φώναζε:
«Σκοτώστε με, εμπρός σκοτώστε με» και έγειρε το κεφάλι του στο νερό αναμένοντας τον θάνατο η εικόνα που αντίκρυσε στο νερό δεν ήταν πια ένα γκρίζο,αποκρουστικό και άσχημο πουλί.
Όχι, ήταν το ίδιο ένας κάτασπρος κύκνος με υπέροχα φτερά.

 

«Και αν σου µιλώ µε παραµύθια και παραβολές
είναι γιατί τ’ ακούς γλυκύτερα και η φρίκη δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή
,γιατί είναι αµίλητη και προχωράει» ,Γ. Σεφέρης