Κοινοποιησεις
Γράφει η Ιωάννα Κουτεράνη

Τεκνοθεσία. Όρος των ημερών.
Σημείο των καιρών.
Ανάγκη επιβίωσης μιας κοινωνίας που έχει ανάγκη να εξελιχθεί για να επιβιώσει.
Αυτό που χρειαζόμαστε σήμερα λιγότερο παρά ποτέ είναι τα στερεότυπα.
Σ’ έναν κόσμο που κλυδωνίζεται βίαια από τη μίξη λαών ασύμβατων μεταξύ τους καθαρά ελλείψει δημοκρατικής σκέψης απαλλαγμένης από στερεοτυπική αντιμετώπιση της καθημερινότητας, είναι χρέος μας να “δημιουργήσουμε” ελεύθερους ανθρώπους, χωρίς ενοχικά σύνδρομα που τους καθιστούν επικίνδυνους τόσο για τους ίδιους όσο και για το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.

Ένα παιδί, είναι μία νέα ψυχή που το μόνο που χρειάζεται είναι αποδοχή.
Δεν θα αναφερθώ στο τετριμμένο της αγάπης δεδομένου ότι η αγάπη έχει πολλές μορφές.
Η χειριστικότητα εξάλλου, είναι μία άλλη μορφή έκφρασής της.
Αντίθετα, η αποδοχή περικλείει την έννοια της ενσυναίσθησης.
Αφουγκράζομαι τις ανάγκες του άλλου και χωρίς να κρίνω είμαι εκεί για να προσφέρω.
Ένα παιδί λοιπόν, το μόνο που χρειάζεται για ν’ αναπτυχθεί είναι προσφορά.
Προσφορά τροφής, αγκαλιάς, διαλόγου, δημοκρατικής αντιμετώπισης.
Κυρίως όμως ένα παιδί πρέπει να νoιώθει και να είναι πραγματικά ελεύθερο.
Ελεύθερο να δημιουργήσει, να αναπτυχθεί, να προσφέρει με τη σειρά του ό,τι εισέπραξε. Απαλλαγμένο από κακέκτυπα που το κρατούν δέσμιο σε αναχρονιστικά ενοχικά σύνδρομα.
Αν πραγματικά θέλουμε έναν καλύτερο κόσμο πρέπει εμείς οι ίδιοι να ξεκινήσουμε στo πλαίσιo του δικού μας μικρόκοσμου.
Να αφουγκραστούμε και να αποδεχθούμε.

Οι περισσότεροι από εμάς γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε σε ετεροφυλόφιλες οικογένειες έχοντας έναν ή και δύο γονείς.
Οι τυχερότεροι εισέπραξαν αμέριστη αγάπη άλλοι πάλι αφόρητη κακοποίηση.
Όλοι μας ωστόσο αν είχαμε την επιλογή να μεγαλώσουμε σε οικογένειες όπου θα εισπράτταμε αποδοχή και μόνον σ’ένα περιβάλλον απόλυτης ηρεμίας και δημοκρατίας, είμαι βέβαιη πως λίγο θα μας ενδιέφερε αν θα είχαμε δύο μαμάδες ή δύο μπαμπάδες.
Αυτό που πραγματικά θα μας έκανε ευτυχείς θα ήταν η αμέριστη αγάπη που θα εισπράτταμε και θα ήμασταν έτοιμοι να την μοιράσουμε στο περιβάλλον μας.
Όσο για την μετέπειτα επιλογή συντρόφου αυτή σε καμμία περίπτωση δεν θα καθοριζόταν από εκείνη των γονιών μας.
Εξάλλου, πόσους ομοφυλόφιλους γνωρίζουμε που προέρχονται από ομόφυλες οικογένειες;
Σε κάθε περίπτωση αυτό δεν είναι το ζητούμενο.
Εξάλλου, ποιον ενδιαφέρει τί κάνει ο καθένας στο κρεββάτι του;

Οι πραγματικά ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν ασχολούνται με τις ζωές των διπλανών τους απλά και μόνον γιατί έχουν μία δική τους συναρπαστική ζωή να ζήσουν.

Είναι τουλάχιστον απάνθρωπο να αποκλείουμε “εμείς οι εκλεκτοί” της κακώς εννοούμενης κανονικότητας ανθρώπους που το μόνο που ζητούν είναι να προσφέρουν αμέριστη αγάπη.
Ο κόσμος εξελίσσεται και είναι επιεικώς ανεδαφικό να μένουμε στάσιμοι.
Οφείλουμε αν μη τί άλλο να προσπαθήσουμε για ένα καλύτερο αύριο.
Αναρωτηθήκαμε ποτέ από πού απορρέει η εγκληματικότητα που μας κατακλύζει;
Μήπως από παρατημένες ψυχές εγκλωβισμένες σε στερεότυπα που έντεχνα τους μεταλαμπαδεύτηκαν από ένα επιεικώς ακατάλληλο οικογενειακό περιβάλλον;
Στην τελική θέλουμε ή όχι ευτυχισμένους, θετικούς ανθρώπους σε έναν κόσμο που ασφυκτιά από τον αρνητισμό και τη βία;

Γονιός δεν γίνεσαι, δεν γεννιέσαι, δεν εκπαιδεύεσαι.
Γονιός σημαίνει προσφορά.
Δεν έχει σημασία σε ποιόν ή σε τί.
Ο τίτλος αφορά σε όποιο πλάσμα του Θεού έχει να μοιράσει απλόχερα αγάπη, φροντίδα, ενσυναίσθηση.
Δεν αποτελεί αξίωμα.
Αποτελεί την απροϋπόθετη προσφορά στο συνάνθρωπο, στο ζώο, στο παιδί, στο έντομο που αποφεύγεις να πατήσεις από σεβασμό στην ίδια τη ζωή.