Κοινοποιησεις
με τ’ άστρα να τρέμουν μακριά σαν ανοιξιάτικα μουσκεμένα
βλέφαρα, έκθαμβες ώρες, βαρειές απ’ όλο το γιγάντιο Αόριστο
που έφτανε ως τον πόνο. Αίσθηση αβέβαιη όλων των μυστικών της
ζωής που διαπερνούσαν σα ρίγη, πέρα, κει κάτου, κει κάτου,
μακριά, τους βραδυνούς ορίζοντες.