Κοινοποιησεις

Αδειάζω τη βαλίτσα μας από  ταξίδια που δεν πήγαμε.

Ανάμεσα στα τσαλακωμένα  ρούχα που αγκαλιάζονται  προβάλλουν  όλα τα αναμνηστικά  που ποτέ δε θα τοποθετηθούν σε εταζέρες και τραπεζάκια χαμηλά.

Που δε τα δεις κανείς.

Επειδή δεν υπάρχουν.

Κι όμως παραμένουν τόσο όμορφα.

Αν πηγαίναμε  αυτά θα διαλέγαμε.

Πε μου ναι.

Πάνω στην  κοινή μας αποσκευή  κολλημένα δεκάδες αυτοκόλλητα, με τη σφραγίδα του αέρα, της γης, της θάλασσας αποδεικνύουν  περίτρανα  πως…

Πουθενά δεν πήγαμε.

Κανείς δε θα δει ούτε αυτά.

Πεισματικά παραμένουν αόρατα.

Πόσο γρήγορα η ώρα περνά,  νύχτωσε και γω ακόμα  αφαιρώ ρούχα και  ένα  σωρό προσωπικά αντικείμενα απ την αδειανή μας βαλίτσα.

Είναι τόσα πολλά που θα με βρει το ξημέρωμα.

Αν πηγαίναμε  αυτά θα διαλέγαμε.

Πε μου ναι.

Προηγούμενο άρθροHorses
Επόμενο άρθροΜοίρασμα
ΜΑΡΙΑ ΚΑΝΔΥΛΗ
Ζω σε μια πόλη με θάλασσα, κατάγομαι από μια πόλη με λίμνη. Παντού νερό… Εγώ όμως δηλώνω της γης επειδή δεν μπορώ να δηλώσω αερικό. Γράφω συνέχεια ακόμα κι όταν δεν κρατώ στυλό, ακόμα κι όταν μου λείπει το χαρτί εγώ γράφω. Καταγράφω είναι μάλλον η σωστή λέξη. Επίμονα, επίπονα καταγράφω συναισθήματα: Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρώ. Έκρυψα σε ένα βιβλίο τις πρώτες καταγραφές, για να μην τις χάσω. Πλυμένα Λάβαρα και γω υπογράφοντας συγγραφέας του, ταυτόχρονα υποσχέθηκα να συνεχίσω -χωρίς στυλό χωρίς χαρτί- να ψάχνω συναισθήματα : Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρω. Πιστεύω στον καλύτερο μας εαυτό όμως δε με ξαφνιάζει και ο χειρότερος. Ονειροβατώ με ρεαλιστικό τρόπο κι έτσι στριμώχνω μια δική μου ανεπίσημη πραγματικότητα μέσα στην άλλη. Την επίσημη. Αγαπώ τις αυθόρμητες πράξεις, απεχθάνομαι τις σκόπιμες απραξίες. Θυμάμαι το χθες, περιμένω το αύριο, ζω το τώρα.