Κοινοποιησεις

Ξεκίνησε σαν ένα backstage του επερχόμενου δίσκου του Cave και των Bad Seeds «Skeleton Tree».
Το τραγικό γεγονός της απώλειας του 15χρονου γιού του Αρθουρ, ήρθε να στοιχειώσει το δίσκο.
«Μετά από ένα τέτοιο γεγονός, είσαι κάποιος άλλος, μέσα στο ακριβώς ίδιο περιβάλλον.
Δεν άλλαξε η πόλη.
Ο χρόνος έγινε ελαστικός» λέει στην αρχή και στο τέλος.
«Μπορεί να απομακρυνθείς με τον καιρό από την τραγωδία, αλλά όσο κι αν τραβάς το λάστιχο, θα ξαναγυρνάς πίσω σε αυτήν».

Σπαραχτικός Cave, με σπασμένη φωνή και έναν Αντριου Ντόμινικ (σκηνοθέτης) να ακολουθεί αυτόν και την οικογένεια του μέσα και έξω απο σπίτια, βρισκόμενος τόσο κοντά αλλά και τόσο σεβάσμια μακριά από τα γεγονότα.
Μετά το μισό αυτού του ροκ ντοκυμαντέρ, θα ακουστεί και το όνομα του χαμένου γιού του Cave.

sinialo
Νομίζω οτι χάνω τη φωνή μου

Το άλμπουμ δεν αποτελεί ένα συνηθισμένο πολυαναμενόμενο δισκάκι.
Είναι η προσευχή, ο σπαραγμός, η κραυγή του τραγουδιστή – πατέρα – συζύγου Νικ.
Ένας ασπρόμαυρος επικήδειος αφιερωμένος στην απώλεια δεμένος μαεστρικά με τα τραγούδια του δίσκου, μπαινοβγαίνοντας στο στούντιο όπου ο Warren Ellis μεγαλουργεί.

Τώρα είναι καιρός να προχωρήσει.
Όπως αναφέρει και ο ίδιος, δεν έπαθε ο ίδιος κάτι.
Μα το παιδί χάθηκε.
Το παιδί έχασε τα πάντα.
Τον σταματάνε στο δρόμο και του λένε “είμαστε μαζί σου”..

Και τον  μισεί τον οίκτο.