Κοινοποιησεις

του Χρήστου Διαμάντη – Φωτογραφία: Γιώργος Νικολαίδης

Το να ζει κάποιος σε μία πολύχρωμη, πολυπολιτισμική αλτέρνατιβ περιοχή με μεγάλη και.. ποικιλόμορφη ιστορία στην καρδιά της Αθήνας, ακούγεται απίστευτα γοητευτικό και μποέμ..
Όταν όμως οι ίδιοι οι κάτοικοι αυτής της περιοχής, που την αγαπούν και την υπερασπίζονται με κάθε τρόπο, υποχρεώνονται να ζουν με κάθε είδους εξουσιαστικό σχεδιασμό ή ακόμα και κοινωνικό κανιβαλισμό, ε,.. τότε κάτι παραπάνω ξέρουν.
.
Απευθύνομαι στους ανθρώπους εκείνους λοιπόν, που επέλεξαν να ζουν στα Εξάρχεια, από καταβολής δικού τους κόσμου ή τυχαία, σκεπτόμενος ότι θα είχε ενδιαφέρον να περιγράψουν στο cignialo.gr

ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΖΩΗ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ

Τι δική του απάντηση μας τη δίνει ο Θεόφιλος Βανδώρος
 
Από μικρός έμαθα να φεύγω … Έφευγα στο μυαλό μου, έφευγα από τη καταπίεση της οικογένειας (κι ας ήταν με θαλπωρή τυλιγμένη), έφευγα από σχέσεις, από βαρετές πολιτικές συνελεύσεις… ακόμα κι από τον εαυτό μου κατάφερα

να ξεφύγω μέχρι που με ξαναβρήκα …

Σαν έχεις μάθει να φεύγεις εκείνο που σε εκπλήσσει είναι να βρείς ένα μέρος, μιά γωνιά … μια πλατεία … όπου σα ξαναγυρίσεις όλα θα είναι φυσικά, απλά χωρίς περιττές ερωτήσεις και εξαθλιωμένες εξομολογήσεις …

Μια φωλιά με εκείνους που θα τους βρείς χαρακωμένους από τη ζωή και το χρόνο αλλά πάντα με μια γλυκιά αγκαλιά, μια καλή κουβέντα … που δε ζητάνε εξηγήσεις για τα εύκολα ερωτήματα … και τότε νοιώθεις πως είσαι σπίτι σου …
 
Κάθε φορά που γυρίζω στην Αθήνα η πρώτη μου στάση είναι
η πλατεία Εξαρχείων. Εκεί … ΕΔΩ … θα μάθω τι γίνανε οι φίλοι μου … που πήγανε τα όνειρα μου … πως άλλαξε η Ζωή μου …
Εκεί θ’ ακούσω τα παράπονα του εαυτού μου … ΕΔΩ θα νοιώσω τη σκληρή αυτοκριτική …
Εξάρχεια … εξιλέωση κι όλα από την αρχή …
 
Μιά νύχτα κάτω απ’ το άγαλμα της πλατείας πάνε χρόνια αργά λίγο πριν το ξημέρωμα με έναν φίλο συνομήλικο …
μιλάγαμε για πόνους και πληγές …
κι όμως λίγο πιό πέρα στις καρέκλες του Τσάφ βρεθήκαμε παρέα να γελάμε…
 
Γράψαμε προκυρήξεις στα τραπεζάκια, στα παγκάκια, στα πεζούλια, στα σκαλιά … μάθαμε πως τυπώνονται βιβλία …
είδα τους ποιητές να ανατινάζονται στο Υπερπέραν …
κι έπειτα μαζέψαμε τα σπασμένα τους κορμιά από το πεζοδρόμιο …
 
Τώρα που όλα αλλάζουν κι όμως είναι τα ίδια, ξαναγυρνώ στα
Εξάρχεια … βρίσκω παλιούς και νέους φίλους …
τσακώνομαι τακτικά, οργίζομαι γελώ, φιλοσοφώ …
πάντα θυμάμαι την ουσία …
 
Αυτός ο αστικός Άνεμος … μιά κρυφή γνώση …
μιά ιστορία … μύθοι κι αλήθειες ανάκατα γυμνές …
ιδέες … πράξεις … θέματα άγρια … μνήμες προσώπων …
… Κάθε φορά ξαναγυρίζω στη Πλατεία …
ΥΓ. Μύχια αίσθηση η ΑΝΑΡΧΙΑ …

 

Στα χρόνια της Παγκόσμιας Οικονομικής Κρίσης
συλλογικότητες εργαζομένων, ανέργων κι αστέγων
τοξικοεξαρτημένων, παράνομων μεταναστών αλλά
και τρανσέξουαλ δηλωμένων η μή, εκπορνευμένων
ανδρών και γυναικών, αντιρρησιών συνείδησης η κι
αποφασισμένων λιποτακτών, ομοφυλοφίλων ακόμα
κι εγχειρισμένων, μηχανόβιων χωρίς δίπλωμα και
συνταξιούχων μικροντήλερς, εφαψιών, ματάκηδων,
τσαντάκηδων, τσοντάκηδων,εμμονικών αυνανιστών
κι αποφασισμένων αναχωρητών, πεφωτισμένων
προφητών, καλλιτεχνών, μεταμοντέρνων ποιητών,
μοντέλων της Καλών Τεχνών,
σεσημασμένων γυμνιστών με κάπως βεβαρημένο παρελθόν κι
ιδιαιτέρως με φάκελον με πλήθος ποινικών
και άλλων της Σημάνσεως Μεγεθών,
δεδικασμένων υποθέσεων εις Τρίτον (παρ’ Αρείω) βαθμόν …
Ακτιβισταί, Διαδηλωταί, Φεμινισταί, Άθεοι Ιερείς
και Προπαγανδισταί ακόμη και πληρωμένοι Αζάν
Προβοκατέρ, “Τραγουδισταί”, Σχεδιασταί, Ντεφετισταί,
Λελογισμένοι Πορευταί
Απόμακροι
ρακένδυτοι και σοφισταί
Συλλήβδην σωρευμένοι εκδικηταί …
Τερρορισταί και μιαροί θιασώται
βεντέτας ματωβαμμένης κληρονόμοι …
 
Σωρεύθηκαν εις την Πλατείαν Εξαρχείων :
Αναρχικοί, Πασιφισταί, Χριστανο-Κομμουνισταί,
Σεχταρισταί,
του Γλωσσικού Ζητήματος Μαχόμενοι Ερασταί,
των γυναικών η των ανδρών αιώνιοι ζηλωταί,
μιάς Κοινωνίας Κτηνώδους Δικασταί …
 
Προτάσσωντας τα Στήθη των …
(μετα κολλαγόνου ή και ολωσδιόλου Φυσικά),
μ’ Αυτοθυσία, Τόλμη κι Αμέριστη, πλέρια Φαντασία,
Άλλοτε συντεταγμένα η και απλά εν ευθυμία …
 
 
… με μιά μοναδική μανία …
μιαν Άναρχη Κραυγή …
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ …
 
Διατρέχουν ως σκιές την Ιστορία
διαμορφώνοντας Έννοιες
μα και την Ουσία …
 
Φεύγουν κι όμως γυρνούν
ως νέα Κρυπτεία…
ενίοτε μασκοφόροι
επωνύμως καταγγέλοντες
Με
Πράξεις, Λέξεις, Λογο, Δράση, Εστίαση, Κρίση
και Μνήμη …
 
Επιδιώκοντες διακαώς
την ΑΝΑΡΧΙΑ !
 
Μια Διαρκής Ιστορική Συνωμοσία.
 
του Μέτρου ο Χρυσούς Κανών
το Φ της Μάχης των Καννών
στα χαρακώματα των Ιδεών
Εμπρός στις σφαίρες των Στρατών
Με Μιά Κραυγή Κοινή
να Διατρανώνει
το ΠΑΡΟΝ …
 
Πρώτοι Εκείνοι
γκρεμίζοντας τις ψευδαισθήσεις
των Αστών…
 
Στάσιμον εις Μέτρον Ιαμβικόν
 
Οι εν Χορώ
Αγγέλλοντες
 
HANNIBAL ANTE PORTAS !
 
(Όσο δια το Μέλλον των απλών
μικρο-αστών
μάλλον διαφαίνεται Κενόν …)
 
Εξαρχειώται επί το πλείστον
Ταπεινοί Αριστοκράται
Ταξικά συνειδητοί
Απόλυτοι
Αποστάται
 
Διαμορφωταί μελλουμένων και
Αρνηταί Κιβδήλου Παρελθόντος.

(συνεχίζεται..)

Προηγούμενο άρθροΛίγο ακόμα
Επόμενο άρθροThe Post: Απαγορευμένα Μυστικά
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.