Κοινοποιησεις
από το Χρήστο Διαμάντη ” ΣΚΕΤΟ JACK” | Φωτογραφία εξωφύλλου: Όλγα Φραγκούλη
Το να ζει κάποιος σε μία πολύχρωμη, πολυπολιτισμική αλτέρνατιβ περιοχή με μεγάλη και.. ποικιλόμορφη ιστορία στην καρδιά της Αθήνας, ακούγεται απίστευτα γοητευτικό και μποέμ..
Όταν όμως οι ίδιοι οι κάτοικοι αυτής της περιοχής, που την αγαπούν και την υπερασπίζονται με κάθε τρόπο,  υποχρεώνονται να ζουν με κάθε είδους εξουσιαστικό σχεδιασμό  ή ακόμα και κοινωνικό κανιβαλισμό, ε,.. τότε κάτι παραπάνω ξέρουν.

.

Απευθύνομαι στους ανθρώπους εκείνους λοιπόν, που επέλεξαν να ζουν στα Εξάρχεια, από καταβολής δικού τους κόσμου ή τυχαία, σκεπτόμενος ότι θα είχε ενδιαφέρον να περιγράψουν στο cignialo.gr

ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΖΩΗ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ;

Τη δική της απάντηση μας δίνει η Δανάη Παπουτσή

 

Κι όταν αγαπάς κάτι πολύ
δεν ξέρεις ποιο είδος λόγου να χρησιμοποιήσεις
για να το περιγράψεις. Με ποιες λέξεις.
Να’ναι ο λόγος, ρεαλιστικός, ποιητικός, πληροφοριακός, ο λόγος της πειθούς, ένας
εκφραστικός λόγος, κάτι απ’όλα αυτά ή όλα μαζί;
Αυτό συχνά, με κάνει να υποφέρω.

Και θα προσομοιάσω τα Εξάρχεια μ’ έναν άνθρωπο ή με ένα ανθρώπινο σώμα που ενώ μετρά εκατοντάδες χρόνια ζωής, αν το ρωτήσεις αν τα κατάφερε ή όχι, δεν θα σου απαντήσει, και καλά θα κάνει.
Ζω έντεκα χρόνια εδώ. Κι εδώ, έχει κανείς την επιλογή να ζει μάχιμα, με κίνδυνο, επαναστατικά, με ρίσκο, αντιδραστικά, εκτονωτικά, αλλά και απόλυτα ήσυχα, ήρεμα, αποστασιοποιημένα, σαν να επρόκειτο για μια άλλη γειτονιά. Έχω ζήσει και τα δύο, και θα συνεχίσω να το κάνω. Έχω βιώσει τους κραδασμούς που δέχεται ή που παράγει η ίδια η γειτονιά, έχω συμμετάσχει συνειδητά σε κάποια πράγματα αλλά έχω μείνει και αμέτοχη σε κάποια άλλα. Στη δίνουν αυτή την επιλογή τα Εξάρχεια.
Τα Εξάρχεια, η γειτονιά που δέχεται επισκέπτες απ’όλα τα κοινωνικά στρώματα. Όλων των λογιών τους ανθρώπους.
Αμέριμνους περιπατητές,
τουρίστες,
ανθρώπους ήσυχους , ανήσυχους
αλεξιπτωτιστές
ιδεολόγους πραγματικούς
δήθεν ιδεολόγους
καλλιτέχνες
αναρχικούς πραγματικούς
μη πραγματικούς
ηλικιωμένους που τα πρωινά της Κυριακής πηγαίνουν εκκλησία,
άστεγους,
δικηγόρους,
φοιτητές,
πολιτικά πρόσωπα,
μεθυσμένους, τρελαμένους,
παραιτημένους, φλογισμένους,
σκοτεινούς – φωτεινούς,
τα πάντα.
Η ‘’συνάντηση’’ όλων αυτών των κατηγοριών δημιουργεί μια ιδιαίτερη στιγμιαία ζύμωση που δεν είναι ακριβώς ζύμωση αλλά προκαλεί ενδιαφέρον.
Τα Εξάρχεια είναι ένα ψηφιδωτό με συναφείς και συνεχείς κύκλους άνθησης και παρακμής.
Είναι μια γειτονιά που οξύνει τα αντανακλαστικά σου.
Την παρατηρητικότητά σου.
Την ετοιμότητά σου.
Ο πλουραλισμός των ερεθισμάτων που δέχεσαι, σε κάνει να γεύεσαι ταυτόχρονα πολλά και αντιφατικά συναισθήματα.
Κάθε δρόμος, μια ιστορία, άλλοι άνθρωποι, άλλες ηλικίες, άλλες αισθητικές, άλλες συμπεριφορές, διαφορετικές προθέσεις.
Εξάρχεια σημαίνει ότι ανά πάσα στιγμή μπορείς να βρεθείς στη ΓΑΔΑ ή σε κάποιο Νοσοκομείο. Μου έχουν συμβεί και τα δυο, το δεύτερο αρκετά συχνά. Στα Εξάρχεια μπορείς πολύ εύκολα, αν οδηγείς, να πατήσεις πεζό.
Τα Εξάρχεια κρύβουν κάποιος κινδύνους που δεν κρύβουν άλλες γειτονιές.
‘’Μόλις μπεις στα Εξάρχεια’’ ενημέρωσέ με. Αυτό το ρήμα χρησιμοποιώ, ‘’μόλις μπεις στην γειτονιά’’. Κι όταν το σκέφτηκα, κι όταν με ρώτησαν, τότε κατάλαβα, πως γράφει μέσα μου οτι διασταυρώνομαι με ΜΑΤΑΤΖΗΔΕΣ που οπλοφορούν. Δεν το προσπερνώ. Ούτε ως εικόνα, ούτε ως ουσία. Τα Εξάρχεια είναι περικυκλωμένα από ανθρώπους που οπλοφορούν. Από ασφαλίτες. Από ανθρώπους που ανήκουν κάπου και υποδύονται είναι κάτι άλλο και υποδύονται κάτι άλλο. Καταλαβαίνετε.
Τα Εξάρχεια είναι μια αντιφατική γειτονιά.
Μια γειτονιά με έντονα ανεπτυγμένο το αίσθημα της αλληλεγγύης.
Στις πολυκατοικίες ξέρεις ποιος μένει δίπλα σου, έχεις επαφή μαζί του.
Δεν είναι μια απρόσωπη γειτονιά. Είναι μια γειτονιά – γειτονιά.
Θα σου πει καλημέρα ο φούρναρης, ο μανάβης, ο γείτονας σου, ένας άστεγος, μια ηλικιωμένη, θα σε σταματήσουν στο δρόμο παλιοί γνωστοί, ή άγνωστοι. Θα βγω για τσιγάρα κι αντί να γυρίσω σπίτι μου σε πέντε λεπτά θα επιστρέψω σε μισή ώρα, σε μία ή το ξημέρωμα. Τα Εξάρχεια σε αιφνιδιάζουν. Ευχάριστα και δυσάρεστα.
Στα Εξάρχεια θα κατέβεις με τη πυτζάμα να πετάξεις τα σκουπίδια ή να δεις που γίνεται φασαρία.
Τα Εξάρχεια είναι όμορφα φωτισμένα τη νύχτα. Ό,τι κλικ και να κάνεις, όλα μοιάζουν όμορφα. Και τη μέρα, οι φωτογραφίες έχουν το δικό τους χρώμα, γιατί τα κτίρια έχουν χρώμα.
Όμως τα Εξάρχεια είναι και βρώμικα. Οι δρόμοι είναι βρώμικοι.
Είναι η γειτονιά που σε πολύ συγκεκριμένες ημερομηνίες, ή θα μείνεις κλεισμένος στο σπίτι του όλη τη μέρα κι όλη τη νύχτα για να αποφύγεις δακρυγόνα, επεισόδια και μια άκυρη προσαγωγή, ή θα βγεις έξω και θα γίνεις μέρος αυτού που συμβαίνει έξω.
Τα πρωινά, πίνεις καφέ σε σοκάκια και πεζόδρομους και νομίζεις πως βρίσκεσαι σε κάποιο παράξενο νησί.
Τα Εξάρχεια είναι μια ‘διπολική’ γειτονιά.
Κι ό,τι ‘φέρει’ η γειτονιά που σε πλαισιώνει, στο μεταδίδει. Στο βαθμό που θέλεις να το επιτρέψεις. Διαμορφώνει τη ζωή σου, κι εσύ την δική της.
Τα Εξάρχεια διεγείρουν πολύ τη φαντασία μου, -και ζω φανταστικά, και ‘’ζω φανταστικά’’ – αλλά και την ζωή μου, και την ζωή μου κι έτσι θα’θελα να κλείσω. Προς το παρόν..
“Πίσω μου παράθυρο, πίσω του κενό. Ο ακάλυπτος. Δηλαδή διαρροές. Διαρροές φράσεων, σιωπών, διαθέσεων. Τους ακούω όλους: τους από πάνω, τους από κάτω, τους από δίπλα να κάνουν μπάνιο, να τσακώνονται, να πηδιούνται, να πηγαινοέρχονται, να βρίζουν, να ροχαλίζουν, να τραγουδάνε, να γελάνε. Όλα κανονικά, υπέροχα κανονικά. Απόψε όμως έχει ησυχία. Δεν συμβαίνει τίποτα. Υπάρχουν και τέτοιες μέρες. Μέρες καταστολής.

ΥΓ. Κάποιος είπε πως τα Εξάρχεια είναι συναρπαστικά ως σκέψη, αλλά φρικτά ως εμπειρία. Κάποιοι άλλοι λέμε, πως τα Εξάρχεια μπορεί να είναι φρικτά ως σκέψη, αλλά συναρπαστικά ως εμπειρία. Δεν έχεις παρά να διαλέξεις.”

Απ’το μυθιστόρημα ‘’ Σε αργή κίνηση’’.

Προηγούμενο άρθροΗ ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΣΤΟ ΣΕΞ | Μπέρτολτ Μπρέχτ
Επόμενο άρθροΤο πνεύμα ανυποταξίας
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.