Κοινοποιησεις

Υπομονή σε εξάντληση . Υπομένω εξάντληση . Μένω στη λύση ..
Η αντίληψη πως δεν αποτελείς το πρόβλημα αλλά η υποσυνείδητη αναζήτηση του είναι εκείνη που μπερδεύει . Είναι αυτό το ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο, συναίσθημα που αναγκάζει το άτομο σε μια συνεχή ανάβαση .
Η στασιμότητα προοιωνίζει τον θάνατο .
Η φυλακή δεν είναι τόπος, όμως τα κλειδιά για την απελευθέρωση δυσεύρετα.
Δύο λέξεις και μία ματιά αρκούν για την ένωση δύο κρατουμένων ,ανοίγουν σχισμές στους τοίχους να μπει το φως .
Το φως που καίει τους ιστούς και τρομοκρατεί κάθε φόβο.
Ξεχνιέσαι στην μοναξιά εδώ, χάνεσαι σε μια ύπουλη αγκαλιά που επιταχύνει τη σήψη.
Τρέμω την συνήθεια.
Ο χρόνος περνάει , το ρολόι στον τοίχο τρελάθηκε .
Παραμιλάει συνεχώς.
Προφέρει κάτι ασύντακτες προτάσεις που αφήνουν μία γεύση πικρίας.
Οι μέρες ρέουν με ορμή σαν ποτάμι στο απέραντο της θάλασσας .
Ο χρόνος έχει πάθει κρίση επιληψίας .
Ολόκληρη η γη δονείται , προετοιμάζεται για την παλίρροια.
Το κενό είναι γεμάτο νοσταλγία.
Μια ζωή μέσα σε μια φυλακή που βρομάει θάνατο και παρανοϊκές αντιφάσεις .
Είναι η μυρωδιά της σαπίλας .
Μέχρι και η τρέλλα είναι τόσο κοινότυπη στην εποχή μας. .
Παιδιά συγγνώμη δεν μπορώ να εναποθέσω σε κανέναν ευθύνες.
Κατάρα η ελπίδα.
Στην προσωπική μου εξορία, στο κελί μου, έχω φυλάξει καλά κάτι έρωτες και μια δόση πλασιμπό-τέχνης.
-Η τέχνη φίλε μου είναι η ψευδαίσθηση διεξόδου από το αδιέξοδο τη ύπαρξης -.
Παρόλα αυτά, η ειλικρίνεια της είναι μοναδική .
Σε περιβάλλει σαν ένας μαγικός μανδύας.
Μ’ εκείνον μπορείς να περιπλανιέσαι χωρίς να σε παρατηρούν.
Ξεγυμνώνει την αλήθεια ενώ σε ντύνει στοργικά .
Είναι εκείνη που παροτρύνει τη θέαση των παραστάσεων σας , ρεζιλεύοντας το κακοστημένο  λαμπερό θεατράκι .
Πορεύομαι απέχοντας απ’ την “ευτυχία” τους ενώ λησμονώ την αλλαγή .
Και θα παλέψω για ‘κείνη .
Υπάρχουν κι άλλοι με μανδύες μαγικούς ,που αισθάνονται και ζουν .
Κρύβονται σε καταφύγια για να γλυτώσουν από τα ζόμπι.
Κινδυνεύω να με κατασπαράξουν .
Δημιουργώ άμυνες για τη σωτηρία μου και τη σωτηρία του κόσμου .
Μάταιο όμως , μέχρι και τα παιδιά αργοπεθαίνουν μπροστά σε μια οθόνη ενώ οι γονείς χαροπαλεύουν με τον κρατισμό και τις αλυσίδες τους για να σκοτώσουν άθελα ή θελημένα τα παιδιά τους.
Αλλά όπως λέει κι ο φίλος μου ο Σταύρος ‘ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΨΕΜΜΑ (ακούς;) .
Καλή εφεύρεση φράσης για παρηγοριά.
Στο βυθό του ψέμματος λοιπόν, είμαστε καταδικασμένοι ν’ αναζητάμε τα κοράλλια που κρύβουν την αλήθεια. Κοράλλια αλήθειας.
Ο Σταύρος λοιπόν είναι ένα μαργαριτάρι , ένα μελαγχολικό μαργαριτάρι που δύσκολα συνυπάρχει με τα άπειρα ψέμματα του βυθού του .
Έτσι δημιούργησε την αγαπημένη του φράση, βάζοντας τη λέξη που τον πληγώνει περισσότερο .
Μια ανώφελη προσωπική ψυχοθεραπεία λοιπόν .
Βοηθάει να συνειδητοποιήσεις το πρόβλημα και ταυτόχρονα να μην γίνεις κομμάτι του…