Κοινοποιησεις

Υπομονή σε εξάντληση. Υπομένω εξάντληση. Μένω στη λύση ..
Η αντίληψη πως δεν αποτελείς το πρόβλημα αλλά η υποσυνείδητη
αναζήτηση του είναι εκείνη που μπερδεύει. Είναι αυτό το ανθρώπινο,
πολύ ανθρώπινο, συναίσθημα που αναγκάζει το άτομο σε μια συνεχή
ανάβαση.
Η στασιμότητα προοιωνίζει τον θάνατο.
Η φυλακή δεν είναι τόπος, όμως τα κλειδιά για την απελευθέρωση
δυσεύρετα.
Δύο λέξεις και μία ματιά αρκούν για την ένωση δύο κρατουμένων,
ανοίγουν σχισμές στους τοίχους να μπει το φως.
Το φως που καίει τους ιστούς και τρομοκρατεί κάθε φόβο.
Ξεχνιέσαι στην μοναξιά εδώ, χάνεσαι σε μια ύπουλη αγκαλιά
που επιταχύνει τη σήψη.
Τρέμω την συνήθεια.
Ο χρόνος περνάει, το ρολόι στον τοίχο τρελάθηκε.
Παραμιλάει συνεχώς.
Προφέρει κάτι ασύντακτες προτάσεις που αφήνουν μία γεύση πικρίας.
Οι μέρες ρέουν με ορμή σαν ποτάμι στο απέραντο της θάλασσας .
Ο χρόνος έχει πάθει κρίση επιληψίας.
Ολόκληρη η γη δονείται, προετοιμάζεται για την παλίρροια.
Το κενό είναι γεμάτο νοσταλγία.
Μια ζωή μέσα σε μια φυλακή που βρομάει θάνατο και παρανοϊκές
αντιφάσεις.
Είναι η μυρωδιά της σαπίλας.
Μέχρι και η τρέλα είναι τόσο κοινότυπη στην εποχή μας..
Παιδιά συγγνώμη δεν μπορώ να εναποθέσω σε κανέναν ευθύνες.
Κατάρα η ελπίδα.
Στην προσωπική μου εξορία, στο κελί μου, έχω φυλάξει καλά κάτι
έρωτες και μια δόση πλασιμπό-τέχνης.
-Η τέχνη φίλε μου είναι η ψευδαίσθηση διεξόδου από το αδιέξοδο
τη ύπαρξης -.
Παρόλα αυτά, η ειλικρίνεια της είναι μοναδική.
Σε περιβάλλει σαν ένας μαγικός μανδύας.
Μ’ εκείνον μπορείς να περιπλανιέσαι χωρίς να σε παρατηρούν.
Ξεγυμνώνει την αλήθεια ενώ σε ντύνει στοργικά .
Είναι εκείνη που παροτρύνει τη θέαση των παραστάσεων σας, ρεζιλεύοντας
το κακοστημένο λαμπερό θεατράκι.
Πορεύομαι απέχοντας απ’ την “ευτυχία” τους ενώ λησμονώ την αλλαγή.
Και θα παλέψω για ‘κείνη.
Υπάρχουν κι άλλοι με μανδύες μαγικούς, που αισθάνονται και ζουν.
Κρύβονται σε καταφύγια για να γλυτώσουν από τα ζόμπι.
Κινδυνεύω να με κατασπαράξουν.
Δημιουργώ άμυνες για τη σωτηρία μου και τη σωτηρία του κόσμου.
Μάταιο όμως , μέχρι και τα παιδιά αργοπεθαίνουν μπροστά σε μια
οθόνη ενώ οι γονείς χαροπαλεύουν με τον κρατισμό και τις αλυσίδες
τους για να σκοτώσουν άθελα ή θελημένα τα παιδιά τους.
Αλλά όπως λέει κι ο φίλος μου ο Σταύρος ‘ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ
ΨΕΜΜΑ (ακούς;).
Καλή εφεύρεση φράσης για παρηγοριά.
Στο βυθό του ψέμματος λοιπόν, είμαστε καταδικασμένοι ν’ αναζητάμε
τα κοράλλια που κρύβουν την αλήθεια. Κοράλλια αλήθειας.
Ο Σταύρος λοιπόν είναι ένα μαργαριτάρι, ένα μελαγχολικό μαργαριτάρι
που δύσκολα συνυπάρχει με τα άπειρα ψέμματα του βυθού του.
Έτσι δημιούργησε την αγαπημένη του φράση, βάζοντας τη λέξη
που τον πληγώνει περισσότερο.
Μια ανώφελη προσωπική ψυχοθεραπεία λοιπόν.
Βοηθάει να συνειδητοποιήσεις το πρόβλημα και ταυτόχρονα να μην
γίνεις κομμάτι του…

Προηγούμενο άρθροΜπέρτολτ Μπρεχτ | Ψωνίζοντας σου πορτοκάλια
Επόμενο άρθροΈμιλι Μπρόντε | Άτιτλο
ΝΑΓΙΑ ΞΕΝΑΚΗ
Μεγάλωσα στην επαρχία ,εν πλω, σε ένα νησί. Δεν έχω γεννηθεί ακόμα και δεν είμαι σίγουρη για τον αν έχω πεθάνει ως τώρα. Υπάρχω με την αμφισβήτηση , το δείλι , την μουσική και την ηδονή των λέξεων . Σιχαίνομαι την ομοιομορφία . Είμαι ερωτευμένη με κάθε αντίφαση . Για να σε συμπαθήσω αρκεί να έχεις συναισθήματα διπολικού και την ικανότητα να μπορείς να τα ελέγχεις χωρίς να τα σκοτώνεις . Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω ένα τριαντάφυλλο δίπλα σε ένα άδειο μπουκάλι κρασί.