Κοινοποιησεις
Ακόμα εάν η μόνη μορφή παράδοσης, και μεταβίβασης των παλαιών τρόπων στους νεώτερους, αποτελείτο στο ν’ ακολουθούμε με μια τυφλή και άτολμη προσήλωση τις επιτυχίες της αμέσως προηγούμενης γενιάς, θα ήταν προτιμότερο εξάπαντος, αυτού του είδους την “παράδοση ” να την αποφεύγαμε.
Έχουμε δει πολλά τέτοια απλοϊκά ρεύματα που χάθηκαν γρήγορα στη δίνη του χρόνου. Και το καινούριο είναι καλύτερο απ’την επανάληψη.
Η παράδοση ειν ένα θέμα πιο ευρείας σημασίας. Δεν είναι κάτι κληρονομήσιμο, κι αν την επιθυμείς μπορείς να την αποκτήσεις με επίπονη εργασία. Απαιτεί κατά κύριο λόγο, την ιστορική αίσθηση, το οποίο θα αποτολμούσαμε να πούμε ότι αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για κάποιον ο οποίος θα ‘θελε να ναι ποιητής υστερ’ απ’ τα εικοσιπέντε του.
Και το ιστορικό αίσθημα απαιτεί μια σύλληψη, όχι μόνο της παλαιότητας του παρελθόντος αλλά και της τωρινότητάς του. Η ιστορική αίσθηση υποχρεώνει κάποιον
να γράφει όχι μονάχα έχοντας μέσα στα κόκκαλά του τη δική του γενιά, αλλά με το αίσθημα ότι ολόκληρη η ευρωπαϊκή λογοτεχνία απ’τον Όμηρο κι εδώθε και μέσα σ’ αυτην, ολόκληρη η λογοτεχνία της χώρας του έχει μια ταυτόχρονη ύπαρξη και συνθέτει μια ταυτόχρονη τάξη. Η ιστορική αυτή αίσθηση, που είναι μια αίσθηση του άχρονου αλλά και του πρόσκαιρου και του άχρονου και πρόσκαιρου μαζί, είναι που κάνει ένα συγγραφέα παραδοσιακό. Κι είναι ετούτο που την ίδια στιγμή κάνει ένα συγγραφέα με οξύτητα συνειδητό για τη θέση του στον χρόνο, της δικής του συγχρονικότητας.

 

 
(Μετάφραση: Νεοκλής Κυριάκου)