Κοινοποιησεις

Έργο εξωφύλλου: Άννα Χαρακτινού

Όμορφη μέρα/ Τρία πουλιά κάθονται σε ρεύματος καλώδιο/
δύο με μαύρα φτερά και ένα με λευκά/
ταιριάζοντας γάντι με τις λευκές φούντες
που φόρεσε σήμερα ο ουρανός.
Ο ήλιος φωτίζει τα πρόσωπα των παιδιών
και ο άνεμος μας διηγείται μία ιστορία για έναν παλιό έρωτα.
Τα φύλλα στα δέντρα νανουρίζουν τις γάτες.
Ένας αρχαίος θεός γρατζουνάει τις χορδές μιας κιθάρας
όπως ο ερωτευμένος χαϊδεύει τις ξανθιές τρίχες των μαλλιών
της αγαπημένης του.
Ένα παιδί κάθεται στα σκαλοπάτια της πινακοθήκης.
Χαζεύει τους περαστικούς τρώγοντας ένα ζεστό κουλούρι
από το φούρνο της γειτονιάς.
Στη τσάντα ένα τετράδιο και ένα μολύβι.
Είναι Κυριακή πρωί
και οι περισσότεροι είναι ακόμα στα κρεβάτια τους
σε βαθύ ύπνο από το καθιερωμένο αλκοολικό Σάββατο.
Κάτι ηλικιωμένοι, δύο σκυλιά και λίγοι μεσήλικες
πέρασαν από την πλατεία.
Το παιδί, τελειώνοντας το πρωινό του,
αδειάζει το σακίδιο και γεμίζει τα χέρια του
με το τετράδιο και το μολύβι.
Στο χαρτί αρχίζουν να σχηματίζονται γραμμές
και σκιές που θυμίζουν την πλατεία.
Έπειτα εμφανίζονται οι άνθρωποι,
ο ήλιος και το συντριβάνι.
Το παιδί φαντάζεται έναν νοητό καθρέφτη στην πρόσοψη.
Σκέφτεται τι θα άξιζε να αντικατοπτρίζεται στην επιφάνεια
αυτού του καθρέφτη.
Αν θα μπορούσε να είναι κενός ή αν ακόμα
θα ήταν πρέπον ένας καθρέφτης να κρίνει
εκείνο το πρωινό της Κυριακής.
Αποφασίζει να ζωγραφίσει ένα σπασμένο καθρέφτη
που θα βλέπει το ίδιο.
Ευθυγραμμισμένος με την είσοδο της πινακοθήκης,
μπροστά στο πρόσωπό του.
Το παιδί στη ζωγραφιά βλέπει την αντανάκλασή του
μέσα από τα κομμάτια ενός σπασμένου καθρέφτη.
Ο κόσμος γύρω δεν καταλαβαίνει μιας
και όλοι έχουν σχεδιαστεί με σφραγισμένα μάτια.
Τα ραγίσματα στον καθρέφτη είναι ίδια
με αυτά στα μάτια του παιδιού.
Θέλησε ο αντικατοπτρισμός να είναι όσο το δυνατόν ακριβής
με την εικόνα του.
Τα ραγισμένα παράθυρα τις καρδιάς του
δεν αντέχουν τόση ομορφιά.
Μια ομορφιά τόσο άδικα μοιρασμένη
και ανεύθυνα διατιμημένη.
Μία ομορφιά που δεν μπορεί να αγγίξει
γιατί οι πληγές από το γυαλί
έχουν σακατέψει τα χέρια του.
 
Ο υπεύθυνος της πινακοθήκης φτάνει βιαστικός
ανησυχώντας για το αν θα προλάβει να ετοιμάσει τον χώρο
για την αυριανή έκθεση σύγχρονης τέχνης .
Το παιδί απομακρύνεται γιατί εμποδίζει τους άντρες
τις μεταφορικής να περάσουν με τους πίνακες
μέσα στην αίθουσα
(Άσε που ο σπασμένος καθρέφτης πιάνει αρκετό χώρο στην είσοδο)
Ξεχασμένο από τον “κόσμου του πολιτισμού”,
παίρνει στην αγκαλιά του τα σπασμένα κομμάτια,
βάζει στην πλάτη το βαρύ σακίδιο με το τετράδιο
και με κουρασμένα βήματα ξεκινάει για το σπίτι
με τις σπασμένες πόρτες.
Προηγούμενο άρθροΈρωτας | Αλέξης Σταυράτης
Επόμενο άρθροΚακόφημοι δρόμοι (1973)
ΝΑΓΙΑ ΞΕΝΑΚΗ
Μεγάλωσα στην επαρχία ,εν πλω, σε ένα νησί. Δεν έχω γεννηθεί ακόμα και δεν είμαι σίγουρη για τον αν έχω πεθάνει ως τώρα. Υπάρχω με την αμφισβήτηση , το δείλι , την μουσική και την ηδονή των λέξεων . Σιχαίνομαι την ομοιομορφία . Είμαι ερωτευμένη με κάθε αντίφαση . Για να σε συμπαθήσω αρκεί να έχεις συναισθήματα διπολικού και την ικανότητα να μπορείς να τα ελέγχεις χωρίς να τα σκοτώνεις . Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω ένα τριαντάφυλλο δίπλα σε ένα άδειο μπουκάλι κρασί.