Κοινοποιησεις

Ανέμελες νυχτερινές διασκεδάσεις, όλα τα τυχερά και πόρνες (“πολιτικές”, όπως τις αποκαλεί ο ίδιος αλλά και όπως τις ονοματίζονταν παλαιότερα οι γυναίκες ελευθερίων ηθών) κατέστρεψαν τον Στέφανο Σαχλίκη πριν από 650 και πλέον χρόνια!

Όλα αυτά πέρασαν και στα έργα του.

Ο Σαχλίκης είναι ο πρώτος, γνωστός, ποιητής της κρητικής λογοτεχνίας που χρησιμοποίησε δημώδη γλώσσα.

Μιλώντας για την κρητική λογοτεχνία, από τον 14ο ως τον 17ο αιώνα, έρχονται στο νου μας, κυρίως, τα κορυφαία έργα της: ο “Ερωτόκριτος” του Βιτσέντζου Κορνάρου και η “Ερωφίλη” του Γεωργίου Χορτάτση.
Όσοι βέβαια ασχολούνται περισσότερο με αυτή, γνωρίζουν σίγουρα και άλλους δημιουργούς της εποχής: Μαρίνος Φαλιέρος, Αντώνιος Αχέλης, Μάρκος Αντώνιος Φόσκολος, Ι.Α. Τρωίλος κ.λπ. και έργα όπως ο “Απόκοπος”, η “Βοσκοπούλα”, ο “Κατσούρμπος”, ο “Στάθης” κ.ά.

Τα τελευταία χρόνια, μετά από έρευνες εξαίρετων επιστημόνων, προέκυψαν νέα ενδιαφέροντα, εντυπωσιακά πολλές φορές στοιχεία, γι’ άγνωστους ως πρόσφατα ποιητές και τα έργα τους.
Ένας από αυτούς, είναι ο Στέφανος Σαχλίκης.
Ήταν παλαιότερα γνωστός μόνο από τα έργα του κι επικρατούσε η άποψη ότι έζησε τον 15ο αιώνα.
Έρευνες όμως που έκαναν στα αρχεία της Βενετίας ο Μανούσος Ι. Μανούσακας (1914-2003) και ο Ολλανδός Arnold van Gemert, σπουδαίος νεοελληνιστής φιλόλογος και πανεπιστημιακός γεννημένος το 1938 (σπούδασε μάλιστα και στο ΑΠΘ, ειδικευόμενος στην κρητική λογοτεχνία με καθηγητή τον Λίνο Πολίτη) απέδειξαν ότι ο Σαχλίκης έζησε τον 14ο αιώνα και μας διαφώτισαν πολύ περισσότερο γύρω από τα έργα του.

Ο Σαχλίκης από την εφηβική του ηλικία έκανε άσωτη ζωή. “Έμπλεξε με τη νύχτα”, όπως γράφει χαρακτηριστικά ο πανεπιστημιακός Δ.Σ. Γεωργακόπουλος.
Κατασπατάλησε μεγάλο μέρος της περιουσίας του σε τυχερά παιχνίδια (ζάρια), διασκεδάσεις και, κυρίως, με τις πόρνες του Κάστρου.
Η καταγγελία μίας από αυτές, της Κουταγιώταινας, που φαίνεται ότι ήταν κατά κάποιο τρόπο η “επίσημη” ερωμένη του, τον έστειλε στη φυλακή για μισό ή ένα χρόνο γύρω στο 1370.
Μετά την αποφυλάκισή του, αποσύρθηκε στο χωριό Πενταμόδι όπου είχε κτηματική περιουσία.
Εκεί έζησε από το 1371 ως το 1382, οπότε επέστρεψε στο Κάστρο όπου άσκησε, μάλλον χωρίς επιτυχία, το επάγγελμα του δικηγόρου.
Αν και οι πληροφορίες γι’ αυτόν σταματούν το 1391, πιστεύεται ότι πέθανε γύρω στο 1403.