Κοινοποιησεις

Περπατούσα σε ένα δρόμο
στρωμένο με ριζόχαρτο
κάτω απ’ τις πατούσες μου
παιζόταν ένα θέατρο σκιών
έψαξα να βρω τη πηγή του φωτός
μα αντίκριζα μόνο λασπόνερα
χωμάτινες οι μαριονέτες
δίχως παίχτη
βλάσταιναν κάτω από τον ιδρώτα των πελμάτων μου
νέους ρόλους
φταίχτες και θύματα
Τι και αν περπατούσα ανάλαφρα
παντού τριγύρω
Πότες και ποιήματα
μα εγώ εκεί
με διάφανα βήματα
σαν πάνω σε φτερά
λιβελούλας γριάς
μα έβρισκε πάντα χώρο
αυτή η ρουφιάνα η σκόνη
να δραπετεύει απ’τα σκισίματα
να γίνεται ομίχλη σκούρα
στα μάτια καρφίτσες
στα αυτιά αμμοθύελλα
και κάπου εκεί
εγώ ακίνητος να συνειδητοποιώ
Πως σπατάλησα μια
ολόκληρη σιωπή
μην τυχόν και ξυπνήσω
τις χωμάτινες κούκλες στο διάβα μου
αυτές τις ίδιες που
που από πάντα
με κράταγε ξάγρυπνο
το βάρος της ευθύνης τους.