Κοινοποιησεις

Συζήτηση Κυριακή πρωί, με αδελφικό φίλο.

Μεταξύ πολλών καφέδων, εφημερίδων και των κινητών μας, -έτσι για

ξεκάρφωμα- βρεθήκαμε να μιλάμε για το πόσο σπάνιο πράγμα, έγινε πλέον η

ανωτερότητα..

Το ν’ αναγνωρίζεις την προσπάθεια και την επιμονή, που προϋποθέτει η

υπεροχή.

Σπάνιο, γιατί υποδηλώνει αυτογνωσία και εμπιστοσύνη στις δικές σου

δυνάμεις.

Πως αισθάνεσαι ικανοποίηση, για όσα εσύ έχεις καταφέρει.

Θα πεις, ειδικά σε μια εποχή έκδηλου μίσους, αυτά θα μοιάζουν μακρινά από

τη γενικότερη νοοτροπία.

Προσωπικά, χαίρομαι να γνωρίζω ενδιαφέροντες ανθρώπους.

Άτομα ν’ ανταλλάζουμε ιδέες και σχέδια.

Δεν αισθάνομαι απειλή, αντίθετα θέλω να θαυμάζω όσους έχω δίπλα μου.

Έναν θαυμασμό για ό,τι φαίνεται ενδιαφέρον, πρωτοποριακό, όμορφο στα

δικά μου μάτια, που επιμένουν ν’ αντικρίζουν τον κόσμο με μια άλλη οπτική.

Κάπως έτσι -του εξηγούσα- πως υλοποιήθηκε και η δική μας ουτοπία!

Δυστυχώς όμως, ο καθένας σταθερά ζωσμένος με τις ανασφάλειες και το

θανατερό εγωισμό του, είναι πάντα  έτοιμος να βρει αρνητικά στον άλλο,

μήπως κι έτσι εξυψωθεί -τάχα- μειώνοντας τον απέναντι.

Κι εκεί ακριβώς, βρίσκεσαι αντιμέτωπος  μ’ ένα τοίχο που χτίζεται μπροστά σου.

Πρέπει να βρεις τη δύναμη είτε να τον σπάσεις, είτε να υψώσεις εσύ κάποιον

άλλον, απέναντι του.

Στο ίδιο ύψος, να προστατευτείς εσωτερικά.

Η γέφυρα, δεν  μπορεί να διαπεράσει την πέτρα, θα πρέπει να σπαστεί.

Κι οι ανθρώπινες σχέσεις – εκείνες που ριζώνουν, φέροντας καρπούς,

σοδειές – χρειάζονται κυρίως ανοικτές καρδιές.

Τα παλιά χρόνια, έχτιζαν ψηλά προστατευτικά τείχη ως άμυνα προς τους

κλέφτες, τους εισβολείς, τους πειρατές.

Σήμερα, αντίστοιχα ο καθένας, χτίζει πελώριους τοίχους, είτε διαβάλλοντας

τον απέναντί του, είτε κλείνοντας τις διόδους επικοινωνίας,

προστατευόμενος πίσω από τη γυάλινη οθόνη του υπολογιστή.

Σαν σ’ έναν άλλο κρυστάλλινο πύργο, θωρακισμένος εσωτερικά και

εξωτερικά.

Εικονικά θωρακισμένος..

Μακάρι να είχαμε  όλοι υψωμένες τις ασπίδες μας, και να

υπερασπιζόμαστε  τα όνειρα και τους στόχους  μας.

Να τις στρέφαμε, για να υπερασπιστούμε την αδικία προς τον διπλανό μας,

όχι για να του προκαλέσουμε μεγαλύτερη.

Μα αυτά, είναι για τον κόσμο των παραμυθιών.

Ο φθόνος τελικά υπερέχει.

Η ζήλια, η μοχθηρία, η ανάγκη για προβολή και η δημοφιλία, είναι τ’

αναμενόμενα..

Γι’ αυτό και μάλλον πρέπει να μάθεις να τ’ αγνοείς..

Καλύτερα να στρέφεις την προσοχή σου σ’ όλα αυτά που αγαπάς, σ’ όσα

έβαλες στόχο να πετύχεις!

Να μην αφεθείς να σε διαβάλλει η κακεντρέχεια.

Γιατί όπως σωστά έχει ειπωθεί: “ο φθόνος είναι συντετριμμένος θαυμασμός”.

Μην καταλάβουν πως είσαι καλύτερος, διαφορετικός..

Δε θα στο συγχωρέσουν αυτό, ποτέ..

Προηγούμενο άρθροΒιβλιοθήκες όνειρο!
Επόμενο άρθροΑνίσα αλ Χαγκάγκ | Το πρόσωπο της ηδονής
ΚΑΡΥ ΓΚΛΕΖΑΚΟΥ
Είμαι δημοσιογράφος από πάντα. Και θα παραμείνω μέχρι τελευταίας πνοής. Εντάξει έκανα σύνταξη κι εκφώνηση δελτίων ειδήσεων σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, έκανα την αρχισυντάκτρια και τη ρεπόρτερ, έκανα τη διευθύντρια και μ' επιτυχία αλλά τι τα θες μάνα μου, ούτε λεφτά έβγαλα ούτε γκόμενο πρόλαβα να καπαρώσω.. Το να γράφω ήταν ψυχανάλυση, τρόπος διαφυγής από τον κόσμο του "αλλού ντ' αλλού" . Απεχθάνομαι τα πρέπει και τους κανόνες, αγανακτώ με τους ατσαλάκωτους ανθρώπους, τους φλύαρους, με μακιγιαρισμένες συμπεριφορές και ζωές. Έχω ψύχωση με τα σκυλιά κι ενίοτε είμαι κυκλοθυμική. Αλήθεια είναι, ότι πραγματικά δυνατός είναι αυτός που παραδέχεται τις αδυναμίες του. Το σημαντικότερο προσόν είναι να διαφέρεις από την μάζα, χωρίς όμως να την περιφρονείς.. Το' χεις;