Κοινοποιησεις

Υπάρχουν ένα σωρό κατηγορίες ανθρώπων που γράφουν.
Δε θα μας απασχολήσει εδώ το αν γράφουν βιωματικά ή όχι,
το αν τα ζουν ταυτόχρονα με τη γραφή κτλ…
Υπάρχουν αυτοί που τα γραπτά τους είναι πάνω από εκείνους, που αν τους δεις ή τους μιλήσεις χάνεται όλη η λάμψη, η μαγεία, το χρώμα του κειμένου και σου μένει κάτι ακαθόριστα γκρίζο ίσως και μίζερο, συχνά και μια αίσθηση μισανθρωπισμού.
Κατόπιν υπάρχουν αυτοί που είναι πάνω -κάτω όπως τα γραπτά τους, ζουν, κινούνται, παρατηρούν,μιλάνε, ερωτεύονται με τον ίδιο τρόπο, σαν να διαβάζεις το κείμενο και τους βλέπεις, δεν εκπλήσσεσαι λοιπόν, αυτή είναι η αλήθεια.
Λίγο πολύ ξέρεις τι να περιμένεις
Υπάρχουν όμως κι αυτοί-για αυτούς και το πόστ αυτό, που το γραπτό υπολείπεται του “είναι”, που πρόκειται για ένα υπέροχο γραπτό αλλά πολλαπλώς πιο κάτω από την υπόσταση τους
Που όσο κι αν εξασκούν έξοχα την κοπτοραπτική Και την τεχνική της αποσυμπίεσης ή “συμπίεσης” .
Πρέπει να είσαι τυφλός ή αδαής
Για να μην διακρίνεις αυτό, που όσο κι αν “συμπιέζεται” υπάρχει.
“Εκκωφαντικά.”

Προηγούμενο άρθροMadeline Von Foerster | Ζωγράφος
Επόμενο άρθροΣυγγραφέας – Julio Cortázar
ΝΑΝΤΙΑ ΔΕΝΕΛΑΒΑ
"Γεννήθηκα περίπου πρίν τριάντα χρόνια στην Αθήνα. Η ανάγκη του να γράφεις είναι μία μορφή εξωτερίκευσης συναισθημάτων, είναι κάτι σαν το ποίημα του Bukowski, “ there’ s a bluebird in my heart that wants to get out…”. Έκφραση συναισθημάτων είναι και η εικόνα, την οποία χρησιμοποιώ συχνά, φωτογραφίζοντας ό,τι αγαπώ και κυρίως ό,τι αγαπώ στο κέντρο των μεγαλουπόλεων, ακούγοντας λίγο πιο δυνατά μουσική στα ακουστικά μου. Αν ήμουν μια συγκεκριμένη μορφή θα ήθελα να είμαι η γυναικεία φυσιογνωμία των τσιγάρων SANTE, γιατί ως γνήσια εμμονική αγαπώ τσιγάρα και καπνιστές χωρίς να’χω καπνίσει ποτέ. Φράση –κλειδί: Ο έρωτας αν δεν έχει κάτι το ανέφικτο να διεκδικήσει, μεταναστεύει. (Η Ζ. Ζατέλη το αποδίδει τον Κωστή Παπαγιώργη)"