Κοινοποιησεις
 
Πού να βρω πέλαγος να κρύψω τους καημούς μου;
Πού να βρω χαρτί να πνίξω τη στενοχώρια μου;
Πενθώ και κραυγάζω,
να ακουστεί ο πόνος μου,
να ακουστούν οι λέξεις μου
που σαν σειρήνες με ταράζουν
με ξεσηκώνουν
και με κατευθύνουν στη μάχη.
Εξάλλου,
μία φορά αξίζει να πολεμήσεις
και να κατακτηθείς,
να το έχεις ως μία απόδειξη
ότι οι αδυναμίες δεν είναι ελάττωμα,
είναι μία πρόκληση,
η οποία θα μας χτυπήσει την πόρτα αιφνιδιαστικά
και εμείς θα κληθούμε να αναμετρηθούμε.
Εμείς και οι αδυναμίες μας.
Εμείς και οι έγνοιες μας.
Και όταν μας περικλείουν ανθρώπινες φιγούρες,
με ποιες αδυναμίες να αναμετρηθούμε;
Μπροστά τους υπερβαίνουμε το ανθρώπινο,
προσεγγίζουμε μία πλευρά μας κάπως θεϊκή,
η οποία μόλις φτάσουμε σπίτι
και τελειώσει η θεατρική παράσταση της ατομικής ανάδειξης,
της ανάδειξης των ψευτοπροσωπείων,
θα κληθούμε βασανιστικά
να αναμετρηθούμε με τα πάθη μας,
τις αδυναμίες μας,
τις έγνοιες μας.
Οπότε η πρόκληση είναι μέσα μας.
Είναι οι λέξεις με τις οποίες ντύνουμε την ψυχή μας
και παλεύουμε τις αδυναμίες μας.
Όμως,
η πρόκληση δεν κάνει διακρίσεις,
μας χτυπάει όλους
σαν ένα κάλεσμα σειρήνων
και μας καταδικάζει
στην απόλυτη αναμέτρηση.
Η αναμέτρηση έχει ξεκινήσει
το τέλος όμως
το αποφασίζεις εσύ.